Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Κοινωνικός τουρισμός» του Χρήστου Αστερίου

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

Σύμφωνα με το ενημερωτικό μήνυμα που είχε φτάσει στην εφαρμογή κρατικών ειδοποιήσεων και προβαλλόταν τώρα τρισδιάστατο μπροστά μου (είχα ξεχάσει να επιλέξω φραγμό ελεύθερης αναπαραγωγής μηνυμάτων) ήμουν δικαιούχος κοινωνικού τουρισμού για το τρέχον έτος έχοντας να επιλέξω ανάμεσα σε μια σειρά προγραμμάτων ιαματικού, εκπαιδευτικού, οικογενειακού ή πολιτιστικού τουρισμού στα οποία θα μπορούσα να συμμετάσχω, μόνος ή με συνοδεία της επιλογής μου, εντελώς δωρεάν. «Και μάλιστα από την άνεση του σπιτιού σας!», κατέληγε η σύντομη ρεκλάμα του υπουργείου που παρά τα μοντέρνα γραφιστικά ανέδινε εκείνη την ξινή μυρωδιά γραφειοκρατίας. Επέλεξα με μια κίνηση του δεξιού ματιού την ζωντανή συνομιλία με εκπρόσωπο του υπουργείου και στάθηκα στην άκρη του δρόμου για να ρωτήσω περισσότερα. Ένα άβαταρ με πλαστική προκάτ φωνή εμφανίστηκε παρουσιάζοντας το πρόγραμμα τουρισμού ΑΙ στο οποίο ο δικαιούχος, αφού επέλεγε μια από τις διαθέσιμες χρονικές περιόδους, τον τόπο, το κατάλυμα κι ένα πακέτο διατροφής, θα έπεφτε, σε μια προκαθορισμένη ημερομηνία, σε κατάσταση τεχνητής ύπνωσης στο ίδιο του το σπίτι. Σκανάροντας το ειδικό barcode ο χρόνος των διακοπών θα ξεκινούσε αυτομάτως. «Χωρίς ταλαιπωρίες και άσκοπες μετακινήσεις», κατέληξε το κρατικό άβαταρ. Αν συναινούσα μάλιστα στην παραχώρηση του προσωπικού μου ιστορικού με την γνωστή μέθοδο ανάγνωσης του αμφιβληστροειδούς θα μπορούσα να επιλέξω ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα βασισμένο σε πρότερες εμπειρίες. Μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον από τα υπόλοιπα κι έτσι κατέληξα σ’ αυτό.

Όταν έφθασε η μέρα και το ψηφιακό χρονόμετρο άρχισε να μετράει αντίστροφα πήρα το χάπι που μου είχε αποσταλεί και ξάπλωσα στο κρεβάτι περιμένοντας την έναρξη του προγράμματος. Ο χρόνος μηδένισε και πριν προλάβω να καταλάβω μεταφέρθηκα σε κάποια αμμουδιά. Έμοιαζε οικεία αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω ακόμα που βρισκόμουν. Πολύ γρήγορα ένας βόμβος άρχισε να ταλαιπωρεί τ’ αυτιά μου και η εικόνα άρχισε να σπάει. Σφάλμα συστήματος, σκέφτηκα, ενώ μπροστά μου περνούσαν τροχάδην νεκροί συγγενείς, η πρώτη μου γυναίκα και κάποιοι καθηγητές που είχα στο γυμνάσιο. Σύννεφα έτρεχαν στον ουρανό κι οι μέρες εναλλάσσονταν σε ρυθμό fast forward. «Η υπηρεσία δεν είναι προσωρινά διαθέσιμη», διάβασα ανοίγοντας τα μάτια στο κρεβάτι. Αθάνατο δημόσιο, σκέφτηκα, καθώς περίμενα να συνδεθώ ξανά.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Χρήστος Αστερίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Είναι συγγραφέας και μεταφραστής. Έχει δημοσιεύσει έξι πεζογραφικά έργα ως τώρα (διηγήματα, νουβέλες και μυθιστορήματα). Τελευταίο του βιβλίο είναι Η εγγαστρίμυθη φάλαινα (εκδ. Πατάκη 2025). Διετέλεσε διευθυντής του γερμανικού τμήματος στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Λογοτεχνικής Μετάφρασης (ΕΚΕΜΕΛ), ενώ εργάστηκε ως επενδυτικός σύμβουλος σε ελληνική τράπεζα πριν μεταπηδήσει στην εκπαίδευση. Για πέντε χρόνια (2016-2021) δίδαξε μετάφραση και ιστορία της ελληνικής γλώσσας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Aπό το 2025 είναι αντιπρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας (AILF).