Ένα καθηλωτικό χρονικό, μια προσωπική ιστορία του «μετατοπισμένου» 20ού αιώνα (1923-2023), ένας απολογισμός του χρέους του συγγραφέα στις πέντε γυναίκες που τον διαμόρφωσαν.
Καθώς το αυτοκίνητο σταματούσε, η Ελένη με αγκάλιασε με το δεξί της χέρι ψιθυρίζοντας στο αριστερό μου αυτί «την ψυχή ψηλά, αγόρι μου». Τα ερμητικά κλειστά παντζούρια κάθε μπαλκονόπορτας κι η έρημη είσοδος ήταν το πρώτο σημάδι ότι δεν επρόκειτο για συνηθισμένο ξενοδοχείο.
Όταν ο Γιάνης Βαρουφάκης ήταν οκτώ χρονών, η μητέρα του τον πήρε μαζί της να επισκεφτούν τον αδερφό της σε κρατητήριο της ΕΣΑ. Ήταν 1969. Έτσι ξεκινά την αφήγηση της ιστορίας των πέντε γυναικών των οποίων η ανθεκτικότητα, η ανυπακοή και το θάρρος τον εμπνέουν ακόμα: της Ελένης, της Άννας, της Τρισεύγενης, της Γεωργίας και της Δανάης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Τροία έπεσε. Μετά από δέκα χρόνια πολέμου, οι Έλληνες μπορούν πια να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής - αλλά τι τους περιμένει τώρα στα σπίτια τους;
Ο βασιλιάς Αγαμέμνονας πρέπει να επιστρέψει στις Μυκήνες και στην Κλυταιμνήστρα, η οποία δεν του συγχώρησε ποτέ τη θυσία της κόρης τους, της Ιφιγένειας, για να χαρίσουν οι θεοί στους Αχαιούς έναν ούριο άνεμο...
Ο Οδυσσέας πάντως, σαλπάροντας για την Ιθάκη, λαχταρά να σφίξει στην αγκαλιά του την αγαπημένη του Πηνελόπη και τον Τηλέμαχο, τον μονάκριβο γιο του. Όμως οι θεοί εμπαίζουν τους θνητούς, ας είναι και ήρωες. Εξοργισμένος από την αλαζονεία του, ο Ποσειδώνας τον καταδικάζει να περιπλανιέται στις θάλασσες για δέκα ολόκληρα χρόνια.
Μονόφθαλμοι γίγαντες, τέρατα με έξι κεφάλια, τρομερές καταιγίδες, τιτάνιες δίνες, υπνωτιστικές Σειρήνες, σαγηνευτικές μάγισσες και ζηλιάρες θεές, πειρασμοί και βάσανα πέραν της ανθρώπινης αντοχής δεν θα κάμψουν, όμως, τον πολυμήχανο Οδυσσέα...
Η "Οδύσσεια" του Φράι αναδιηγείται, με γλαφυρότητα, οξυδέρκεια και χιούμορ, το ομηρικό έπος, την πιο διάσημη ηρωική ιστορία όλων των εποχών. Μια ιστορία ελπίδας, αγάπης και νοσταλγίας, επιστροφής και λύτρωσης. Μια ιστορία για όλες τις γενιές, για κάθε ηλικία, για κάθε εποχή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δεν είχε πατρίδα ούτε βασιλιά, μόνο μια χούφτα πιστούς άντρες.
Δεν πεινούσαν για δόξα, απλώς πεινούσαν.
Έτσι γεννιέται ένας μύθος. Έτσι ο θρύλος γίνεται ιστορία.
Εξορισμένος από το βασίλειο της Καστίλλης και τον βασιλιά Αλφόνσο ΣΤ΄, ο Ρούι Ντίας προσφέρει τις υπηρεσίες του, καθώς κι εκείνες των αφοσιωμένων του πολεμιστών, σε όποιον πληρώνει καλύτερα. Σε αυτή τη μάχη επιβίωσης σε εχθρικό έδαφος, η δύναμη του χαρακτήρα του και οι εξαιρετικές του ικανότητες θα του χαρίσουν σύντομα τον τίτλο του Σίντι Καμπιτούρ, του αφέντη του πεδίου της μάχης.
Με τον απαράμιλλο τρόπο του, ο Ρεβέρτε μάς παρασύρει στο επίκεντρο του χαλασμού στην Ισπανία του 11ου αιώνα, εποχή αντίπαλων βασιλιάδων, αιματοβαμμένων συγκρούσεων και ανίερων συμμαχιών ανάμεσα σε χριστιανούς και Μαυριτανούς. Απέναντι στον απλουστευτικό, μανιχαϊστικό μύθο του πατριώτη Ελ Σιντ, ο Ρεβέρτε αποκαλύπτει το συγκλονιστικό πορτρέτο του ασύγκριτου πολεμικού ηγέτη, του εμπνευσμένου εμψυχωτή, του στρατηγού με το αμετακίνητο αίσθημα τιμής. Το βιβλίο αυτό είναι ένα επικό, μεγαλειώδες μυθιστόρημα και ταυτόχρονα μια σπάνιας αλήθειας καταβύθιση στην καρδιά της Ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι περισσότεροι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι κάθε απόφαση που παίρνουμε απορρέει από την αίσθηση της αυτοεκτίμησης, η οποία επηρεάζει την πορεία της ζωής μας. Αποτελώντας οδικό χάρτη για την αποκατάσταση και τη διατήρηση της υγιούς αίσθησης του εαυτού μας, τα Μαθήματα αυτοεκτίμησης προσφέρουν μια αξιόπιστη μέθοδο για την αντιμετώπιση των εσωτερικών συγκρούσεων και για το ξεπέρασμα των επαναληπτικών προτύπων, καθώς και πρακτικές στρατηγικές για την ενίσχυση της εσωτερικής αίσθησης της αξίας μας και τρόπους για να δρούμε βασιζόμενοι στην αυτοεκτίμησή μας. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

«Η ανάκτηση της αυτοεκτίμησης είναι σαν να μαθαίνεις ποδήλατο. Καθόμαστε στη σέλα της αυτοεκτίμησής μας, βρίσκουμε την ισορροπία μας, πατάμε τα πετάλια και μαθαίνουμε πώς να κάνουμε τις ρόδες να γυρνούν. Πολύ λίγοι άνθρωποι μαθαίνουν ποδήλατο εντελώς μόνοι τους. Οι περισσότεροι χρειάζονται κάποιον να τους διδάξει, να τους προπονήσει και να τους μάθει πώς να μην πέφτουν.
Σε αυτό το βιβλίο ελπίζω πως θα εξηγήσω λεπτομερειακά τη δομή του ποδηλάτου που αποκαλούμε «αυτοεκτίμηση» και πώς μπορούμε να το οδηγούμε με ασφάλεια. Θα καλύψω όχι μόνο το πώς κινούμε το ποδήλατο, αλλά και το πώς ποδηλατούμε για πολλή ώρα χωρίς να πέσουμε - και στην περίπτωση που θα πέσουμε, πώς να το κάνουμε με ασφάλεια και ποια προστατευτικά μέτρα πρέπει να έχουμε λάβει. Η πτώση είναι αναπόφευκτη όταν κάνουμε ποδήλατο. Όμως όποιος γνωρίζει πώς να αντιμετωπίζει τις γρατζουνιές από το πέσιμο και να ανεβαίνει ξανά στο ποδήλατο δεν φοβάται πια την πτώση. Θα θέλει να χρησιμοποιεί συχνά το ποδήλατο, θα αρχίσει να στηρίζεται σε αυτό και να το απολαμβάνει. Εύχομαι το ίδιο στους αναγνώστες αυτού του βιβλίου». (Γ.Χ.Γκ.)
Εκδοτικό φαινόμενο με πάνω από 1,1 εκατομμύριο πωλήσεις στη χώρα του, το βιβλίο του διάσημου Κορεάτη καθηγητή Ψυχιατρικής Γιουν Χονγκ Γκιουν διδάσκει την κρυμμένη δύναμη της καλλιέργειας της υγιούς αυτοεκτίμησης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος προκειμένου να προστατέψει την οικογένειά του; Πόσα ένοχα μυστικά μπορεί να κρατήσει ένας άνθρωπος; Υπάρχει, άραγε, όριο στα ψέμματα που μπορεί κάποιος να ανεχτεί; Στο Μίρακλς Κρικ, μια μικρή πόλη της Βιρτζίνια, οι ζωές της οικογένειας Γιου, Κορεατών μεταναστών, οι οποίοι έχουν στήσει ένα κέντρο υπερβαρικής οξυγονοθεραπείας, διασταύρωνονται καθημερινά με εκείνες των ανθρώπων που καταφεύγουν εκεί ελπίζοντας σε ένα θαύμα. Όταν μια έκρηξη στο «Υποβρύχιο των Θαυμάτων», όπως αποκαλείται ο θάλαμος οξυγονοθεραπείας, στοιχίζει τη ζωή σε δυο ανθρώπους, η εύθραυστη ισορροπία μιας ολόκληρης κοινότητας διαταράσσεται ανεπανόρθωτα. Η δίκη που ακολουθεί φέρνει στο φως, μέσα από τις αντιφατικές καταθέσεις, παλιές αντιπαλότητες και καλά κρυμμένα μυστικά. Καθώς οι φωνές των εμπλεκομένων συνθέτουν το μωσαϊκό των γεγονότων, η αλήθεια αποδεικνύεται ολοένα και πιο σύνθετη. Ποιος ευθύνεται τελικά για την τραγωδία; Πρόκειται όντως για ατύχημα ή είναι τελικά ένα προσεκτικά σχεδιασμένο έγκλημα; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα πρώτα ποιήματα του Σίμικ δημοσιεύθηκαν το 1959, όταν ήταν είκοσι ενός ετών. Η πρώτη του συλλογή, What the Grass Says, εκδόθηκε τον επόμενο χρόνο. Έκτοτε εξέδωσε περισσότερα από εξήντα βιβλία ποίησης στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό, καθώς και πολλές συλλογές δοκιμίων και πλήθος μεταφράσεων γαλλικής, σερβικής, κροατικής και σλοβενικής ποίησης. Ο Σίμικ θεωρείται, και δικαίως, ένας από τους πιο σημαντικούς και πρωτότυπους ποιητές της μεταπολεμικής αμερικανικής ποίησης. Εκτός από το Πούλιτζερ και το Ιnternational Griffin Poetry Prize, απέσπασε πολλά άλλα βραβεία, όπως το Frost Medal (2011) για τη «συνολική του προσφορά στα γράμματα», το Wallace Stevens Award (2007), το οποίο απονέμει η Ακαδημία Αμερικανών Ποιητών, και το Zbigniew Herbert International Literary Award (2014). Υπήρξε για χρόνια υπεύθυνος ποίησης του Paris Review. Δίδαξε Αμερικανική Λογοτεχνία και Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο του Νιου Χάμσιρ από το 1973 ως τη συνταξιοδότησή του. Τα ποιήματά του, γραμμένα σε καθαρή και ανεπιτήδευτη γλώσσα, ξεχωρίζουν για το στοχαστικό βάθος, την ιδιοφυή σκηνογραφία και τη λεπτή ειρωνεία τους, εξού και πολλοί κριτικοί τα έχουν χαρακτηρίσει «σουρεαλιστικά» και «καφκικά». Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ποικίλουν - από τα πιο καθημερινά και τετριμμένα ως τα πιο οδυνηρά και τραγικά, που πολύ συχνά σχετίζονται με την προσωπική του εμπειρία ως μετανάστη που έμαθε να γράφει ποίηση σε γλώσσα που δεν ήταν η μητρική του.
Η συλλογή αυτή είναι η τελευταία που εξέδωσε. Κυκλοφόρησε έναν χρόνο πριν από τον θάνατό του. Πολλά από τα ποιήματά του έχουν, όπως είναι φυσικό, για θέμα τους τον θάνατο, όπως, μεταξύ άλλων, το ποίημα «Ο άνεμος πέθανε», το τελευταίο μάλλον που έγραψε ο ποιητής. Οι στίχοι με τους οποίους κλείνει αποτελούν, με μια μικρή παραλλαγή, και τον τίτλο της: «Μικρό μου καράβι,/ Να προσέχεις./ Δεν υπάρχει/ Στεριά στον ορίζοντα». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για τον μεγάλο Γάλλο κοινωνιολόγο και φιλόσοφο Εντγκάρ Μορέν, η Ιστορία δεν έχει πάψει ποτέ να είναι αντικείμενο αναστοχασμού, και μάλιστα χωρίς να εξαιρούνται ιστορικά γεγονότα στα οποία είχε και ο ίδιος ενεργό συμμετοχή. Έχοντας γεννηθεί το 1921 στο Παρίσι κι έχοντας ζήσει τον πόλεμο του 1939-40 και την αντίσταση στους Γερμανούς από πρώτο χέρι, ο Μορέν παραμένει μέχρι σήμερα ένας περίεργος και οξυδερκής παρατηρητής των ανατροπών σε πεδία όπως αυτά της οικονομίας και της οικολογίας, και μελετητής των εξελίξεων στον χώρο του πολιτισμού. Στο βιβλίο αυτό μοιράζεται μαζί μας «μαθήματα» της Ιστορίας, απ' όλα όσα έχει δει και ζήσει, που και το παρελθόν φωτίζουν και το μέλλον μάς βοηθούν να σχεδιάσουμε καλύτερα, Από τη σκοπιά του διανοούμενου-παρατηρητή αλλά και του ενεργού πολίτη, επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι το απρόσμενο μπορεί να συμβεί, ότι οι ολετήρες μπορεί να είναι παράλληλα μεγάλοι εκπολιτιστές, ότι συχνά οι μύθοι επηρεάζουν καθοριστικά την Ιστορία, ότι ορισμένες φορές ένα άτομο μπορεί να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων. Με συνθετικό πνεύμα και ολοζώντανη γλώσσα, ο Μορέν μας καλεί να τον ακολουθήσουμε σε ένα σύντομο ταξίδι στην Ιστορία της ανθρωπότητας, από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Χρειάζεστε τόνωση συναισθηματική, ενθάρρυνση φιλική ή μια ματιά ειλικρινή στον κόσμο; Αυτό το αξιολάτρευτο πλάσμα θα γεμίσει την καρδιά σας με αγάπη για τον εαυτό σας αλλά και τους άλλους
και θα σας θυμίσει πόσο γενναίο και υπέροχο είναι να υπάρχουμε, να ζούμε! (Από τον εκδότη)

«Πέρασα κι εγώ από πολλές τοξικές σχέσεις και υπέφερα από συναισθηματική εξάρτηση. Για πολύ καιρό αγνοούσα εκείνη τη φωνούλα μέσα μου που μου έλεγε ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Μπορεί να υποψιάζεσαι ότι η σχέση σου δεν πάει καλά. Μπορεί να σου είναι ξεκάθαρο ότι θέλεις να φύγεις από αυτήν, αλλά δεν ξέρεις πώς. Αν αποφάσισες να ακούσεις αυτή τη φωνούλα μέσα σου, αυτό το βιβλίο είναι για σένα».
Μέσα από πρακτικές ασκήσεις, στοχασμούς και παραδείγματα βγαλμένα από συζητήσεις με ασθενείς στο γραφείο της, η Μαρία Εσκλαπέθ σου αποδεικνύει σε αυτό το βιβλίο ότι ποτέ δεν είναι αργά για να μάθεις, μέσα από τα βιώματά σου, να αγαπάς τον εαυτό σου και να τον εκτιμάς πρώτα ως άνθρωπο και έπειτα ως σύντροφο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Αλεξάνδρα, συνταξιούχος λυκειάρχης, που ζει απομονωμένη σ’ ένα χωριό της Κρήτης, ετοιμάζει με όλη της τη φροντίδα το κυριακάτικο γεύμα: θα την επισκεφθούν για φαγητό τα δυο παιδιά της, ο Θανάσης και η Σοφία. Στο μενού ξεχωρίζει το κρητικό πιλάφι, το περίφημο γαμοπίλαφο.
Κατά τη διάρκεια των ετοιμασιών, αλλά και αργότερα, όταν πια τα παιδιά έχουν φύγει, η Αλεξάνδρα αναμοχλεύει και αναλογίζεται την περασμένη της ζωή, τις ευθύνες και τα σφάλματα του παρελθόντος, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να διαχειριστεί ορθολογικά τις ενοχές της για ένα γεγονός αβάσταχτο στην ίδια και φρικιαστικά αποτρόπαιο στα μάτια του κόσμου...
Το Κρητικό πιλάφι είναι ένα μυθιστόρημα για τη μητρική αγάπη και την απώλεια, για τον ρόλο της συζύγου και της μάνας, της γυναίκας γενικότερα, σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Και, κυρίως, για τα συχνά τραγικά διλήμματα του σύγχρονου ανθρώπου. Η Κρήτη, στο φόντο, πανταχού παρούσα, δίνει τον τόνο στην αφήγηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βασική συνθήκη σε αυτή την πραγματική ιστορία είναι το τοπίο της αγροτικής Σικελίας: οι πέτρες, τα δύσβατα θαμνώδη και βραχώδη μέρη, τα βοσκοτόπια· η μαγεία της βοτανικής με τις φιστικιές, που είναι θηλυκά και αρσενικά δέντρα, οι υποσχέσεις του σαμπούκου, που στα φύλλα του κρύβονται τα χρυσοπράσινα σκαθάρια, για νύχτες μαγικές, τα εποχικά άσματα. Συναντάμε πρώτα, μετά το 1850, τον πατριάρχη Λουίτζι Σάκκο, έξυπνο, ακούραστο εργάτη που δούλευε με αγάπη τη γη. Μετά έρχονται οι απόγονοι, όλοι σκληρά εργαζόμενοι νεαροί άντρες, και σοσιαλιστές, με υπερατλαντική μετανάστευση και στράτευση κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου. Οι υπεξαιρέσεις και αχρειότητες των σκαιών αρχηγών της Μαφίας που καλύπτονται πίσω από πολιτικούς «μαριονέτες» μέσα στο τραγικό σκοτάδι του φασισμού. Οι πέντε αδελφοί Σάκκο γνωρίζουν πόσο απελπιστικά δύσκολο είναι να ζεις στο καθεστώς που επιβάλλει η Μαφία. Αναγκάζονται να φύγουν, να κρυφτούν. Νιώθουν ότι ενδύονται έναν ρόλο σωτήρα, στον (ένοπλο) αγώνα κατά των μαφιόζων διωκτών. Γίνονται μοναχικοί δικαστές, στη σκοτεινή σιωπή της ομερτά: πολίτες εκτός νόμου ενός κράτους που δεν μπορούσε να τους εγγυηθεί ασφάλεια, να τους προστατέψει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)