Η λατρεία του καινούριου, η ανανέωση του εαυτού, η καινοτομία, η επιτάχυνση των οικονομικών διαδικασιών, και εν γένει του τρόπου ζωής, στην ύστερη νεωτερικότητα είναι σύμφυτα με τη μόδα. Η μόδα υπάρχει μέσα από το «θνησιγενές καινούριο» και εντάσσεται στις πιο χαρακτηριστικές λειτουργίες του οικονομικού κεφαλαίου. Όμως η μόδα κάνει και άλλα πράγματα: εισηγείται τρόπους του σχετίζεσθαι με τον εαυτό, με τους άλλους, με τον χρόνο και με τα αντικείμενα. Η μόδα διαθλά κοινωνικές και πολιτισμικές τάσεις και συνομιλεί μαζί τους. Τις μεταφράζει στις διάφορες γλώσσες που έχει επινοήσει: την υψηλή, τη μαζική και τη γρήγορη μόδα. Η μόδα εμφανίζει εκλεκτικές συγγένειες με άλλους νεωτερικούς θεσμούς και, υπ’ αυτή την προοπτική, συνεργεί στη διαμόρφωση βασικών όψεων της υποκειμενικότητας της ύστερης νεωτερικότητας. Η μόδα συμβάλλει καίρια στη διαμόρφωση των νεωτερικών χρονικών καθεστώτων, δηλαδή στους ρυθμούς, στις αφηγήσεις και στον προσανατολισμό των ανθρώπων μέσα στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Η μόδα ως παιδί -μα και ως μηχανισμός διαμόρφωσης- της νεωτερικότητας (κλασικής και ύστερης) και της κοινής μας κουλτούρας, είναι ένα ανοιχτό πεδίο κοινωνιολογικής γνώσης και κριτικής. Αυτές τις σύνθετες λειτουργίες της μελετάει το βιβλίο αυτό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το μεταδραματικό θέατρο είναι το θέατρο μετά το δράμα: Δεν αναπαριστά ένα δραματικό κείμενο, όπως συμβαίνει στο θέατρο που κληροδότησε η ευρωπαική παράδοση, αλλά αναπτύσσεται στη βάση μιας επιτελεστικής αισθητικής, σύμφωνα με την οποία το κάθε στοιχείο της παράστασης (παρουσία των ηθοποιών, κείμενο, σκηνικά, κοστούμια, ήχος, μουσική, βίντεο κτλ.) διατηρεί την αυτονομία του και έχει ισάξια θέση με τα άλλα. Ταυτόχρονα, το θέατρο αυτό αποδίδει μεγάλη σημασία στην ενεργή αντίληψη του θεατή και αναπτύσσει νέες στρατηγικές επικοινωνίας μεταξύ σκηνής και πλατείας.
Η πρωτοπόρα μελέτη του Γερμανού θεατρολόγου Χανς-Τις Λέμαν (1944-2022) πρωτοκυκλοφόρησε το 1999 στη Γερμανία, έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες και έχει γίνει σημείο αναφοράς στον διεθνή διάλογο για το σύγχρονο θέατρο. Το βιβλίο εστιάζει στις νέες μορφές θεάτρου που αναπτύχθηκαν από το τέλος της δεκαετίας του ’60 ως το τέλος της δεκαετίας του ’90 και προσφέρει κλειδιά για την ανάλυση και την κατανόησή τους εξετάζοντας τις σχέσεις τους με το παλαιότερο θέατρο, με τα κινήματα της ιστορικής πρωτοπορίας και με άλλες μορφές τέχνης, καθώς και τη λειτουργία τους μέσα στο σύγχρονο πολιτισμικό και κοινωνικό περιβάλλον που διαμορφώνεται από τις νέες τεχνολογίες και τα μίντια.
Ο Λέμαν αναφέρεται σε ένα πλήθος παραστάσεων από θεατρικούς δημιουργούς όπως λ.χ. ο Ρόμπερτ Ουίλσον, ο Κλάους-Μίχαελ Γκρύμπερ, ο Ταντέους Κάντορ, ο Γιαν Φαμπρ, η Societas Raffaello Sanzio, οι Needcompany και οι Wooster Group, ενώ ταυτόχρονα συνομιλεί με μια πληθώρα στοχαστών και φιλοσόφων, από τον Αριστοτέλη και τον Χέγκελ ως τον Αντόρνο, τον Ντελέζ και τον Μπαρτ. Συνδυάζει έτσι με μοναδικό τρόπο την ιστορική επισκόπηση, τον διάλογο με τη ζωντανή τέχνη και τον θεωρητικό στοχασμό.
Ένα συναρπαστικό έργο αναφοράς για τους ανθρώπους του θεάτρου, τους θεωρητικούς του θεάτρου και της τέχνης και για όλους όσοι αναζητούν έναν οδηγό πλεύσης στο σύγχρονο θεατρικό τοπίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΧΑΛΚΙΝΑ ΚΑΤΩΦΛΙΑ

"Το βιβλίο αυτό προσφέρει όλα όσα χρειάζονται οι φοιτητές μου για να γνωρίσουν ως προκλήσεις της κινηματογραφικής ανάλυσης. Το ύφος του συγγραφέα προσκαλεί τον αναγνώστη διάλογο". (Julie Steward, Stamford University)

"Ο Dick λέει όλα όσα θέλουμε να διαβάσουμε... Το βιβλίο διαβάζεται εύκολα, και διακρίνεται για τον πλούτο των πληροφοριών του και το υπέροχο ύφος". (David Popowski, Minnesota State University)

"Η Ανατομία του κινηματογράφου είναι ένα ιδανικό εισαγωγικό εγχειρίδιο για όσους ξεκινούν να μελετούν τον κινηματογράφο". (Daniel Μ. Linton, University of Memphis)

"Ο συγγραφέας κατορθώνει να μεταδώσει τον ενθουσιασμό του για την τέχνη του κινηματογράφου στον αναγνώστη. Τον καλεί να μοιραστεί μαζί του ένα συναρπαστικό ταξίδι ανακάλυψης". (Thomas Murray, Fitchburg State University)

Η Ανατομία του κινηματογράφου αποτελεί ένα βιβλίο αναφοράς στον χώρο των Κινηματογραφικών Σπουδών. Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, από ζητήματα που αφορούν την τεχνική του κινηματογράφου μέχρι τις σύγχρονες θεωρίες της κινηματογραφικής ανάλυσης. Μέσα από παραδείγματα παλιότερων αλλά και σύγχρονων ταινιών ο Bernard F. Dick εισάγει τους αναγνώστες σε μία προβληματική ανάλυσης του κινηματογραφικού έργου που λαμβάνει υπόψη τόσο τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας όσο και ζητήματα φόρμας, αισθητικής και ιδεολογίας. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να δοθεί ως πανεπιστημιακό εγχειρίδιο σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές Κινηματογραφικών Σπουδών, καθώς συνιστά μία εισαγωγή στην τέχνη του κινηματογράφου μέσα από μία γλώσσα απλή και σαφή.
Η νέα, αναθεωρημένη έκδοση εμπλουτίζεται με καινούριες ενότητες που αφορούν τη γραπτή ανάλυση ταινιών και με αναφορές σε πρόσφατες εξελίξεις όπως η ψηφιακή κινηματογράφηση και οι διαδικτυακές πηγές, ενώ δίνεται μεγαλύτερη έμφαση σε ταινίες του διεθνούς κινηματογράφου, στο έργο γυναικών δημιουργών κ.ά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Εθνικός Διχασμός, από το 1915, αποτέλεσε τη μακρότερη πολιτική σύγκρουση στη σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία. Πολλές διαστάσεις του, πάντως, παραμένουν αντικείμενο συζητήσεων.
- Τι είδους σύγκρουση ήταν ο Διχασμός;
- Ήταν εμφύλιος πόλεμος ή κάτι άλλο;
- Πότε τελείωσε;
- Ποιος επικράτησε σε αυτόν;
- Ποιες ήταν οι επιπτώσεις του στους θεσμούς του κράτους;
- Με ποιους μηχανισμούς ο Διχασμός στην πράξη συχνά αναιρούσε τις βασικές προϋποθέσεις της λειτουργίας του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος;
- Πώς εξελίχθηκε ο ρόλος του στρατού στο πλαίσιό του: Υπήρχε κάποιος "μηχανισμός" ανατροπής των ελληνικών πολιτευμάτων τις δύο φορές που τούτο έγινε, το 1924 και το 1935;
- Ποιες ήταν οι επιπτώσεις του Εθνικού Διχασμού όχι μόνο σε ένα "πολιτειακό" επίπεδο, αλλά και στη ζωή του μέσου πολίτη;
- Πώς επηρέασε ο Εθνικός Διχασμός την πολιτική κουλτούρα της χώρας, με δεδομένο ότι υπήρξε μια τόσο έντονη και τόσο μακρά πολιτική διαμάχη;
- Σε ποιο βαθμό οι πρακτικές και οι νοοτροπίες του Διχασμού συνεχίστηκαν και μετά το τέλος του, καθορίζοντας σε μεγάλο βαθμό το ύφος της πολιτικής αντιπαράθεσης;
- Πώς επηρέασε την επόμενη μεγάλη θεσμική κρίση, δηλαδή τον εμφύλιο πόλεμο, και σε επίπεδο θεσμών και στις νοοτροπίες;
- Πώς έγινε δυνατή η υπέρβαση του Διχασμού;
- Αλλά και κατά πόσον "απόνερά" του εμφανίζονται έως τις ημέρες μας, ειδικά στην πολιτική κουλτούρα της χώρας; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)