Πίσω, στο μακρινό 1456, ο κομήτης του Χάλλευ σκίζει τους ουρανούς της Ευρώπης και οι λαοί πανικοβάλλονται. Η Εκκλησία θορυβείται και ο Ιεροεξεταστής ανατρέχει στα παλιά χειρόγραφα ψάχνοντας την ευκαιρία να περάσει τον φόβο στο ταμείο. Ο Μπερδούγος, ο λιγομίλητος δήμιος με γνώσεις βασανισμού, κυνικό χιούμορ και ενστικτώδη περιφρόνηση για την εξουσία, παίρνει διαταγή να ανηφορίσει στα βουνά και να βρει έναν προφήτη που μιλάει με χρησμούς και αινίγματα, για να μάθει αν ήρθε πράγματι η συντέλεια. Αλλοπαρμένοι προφήτες, φανατικοί ιεροκήρυκες, τρομοκρατημένοι χωρικοί και καλοπροαίρετες μάγισσες μπλέκουν σε μια μεσαιωνική ιστορία για το τέλος του κόσμου που μοιάζει ύποπτα με το σήμερα. Ο Αρκάς στα καλύτερά του μας δίνει μία ακόμη απολαυστική περιπέτεια του Ιεροεξεταστή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Από πού προέρχεται η αγάπη για τις γυναικείες πατούσες; Και το κυριότερο, προς τα πού πηγαίνει; Πέλματα, πατούσες, δάχτυλα, φτέρνες, αστράγαλοι, καμάρες, μύτες των ποδιών, γάμπες, γόνατα, μηροί, άκρα. Είναι οι άνθρωποι που τα αγαπούν στ' αλήθεια άνθρωποι των άκρων; Ακραίοι, των οποίων το πάθος τους αυτό οδηγεί αναπόφευκτα σ' ακρότητες; Μήπως ένα τέτοιο ζήτημα είναι στ' αλήθεια υπερβολικά χαμερπές για να ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά μαζί του, όσο χαμερπή είναι και τα πέλματα που βαδίζουν και σέρνονται στη γη;"
Ένα λοξό, λυρικό, ευρηματικό και παιγνιώδες πεζογράφημα για την εμμονή, τον πόθο, το φετίχ, ένας ύμνος στα γυναικεία πόδια. (Από την παρουσίασης το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν κλείνετε κουκέτα σ’ ένα νυχτερινό τρένο, προσέχετε με ποιους συνταξιδεύετε. Όταν στο κουπέ σας βρίσκουν μια γυναίκα στραγγαλισμένη, θυμηθείτε με ποιους συνταξιδέψατε. Όταν δολοφονούνται όλοι οι συνεπιβάτες σας, φυλαχτείτε. Αν ο δολοφόνος δεν είστε εσείς, έχετε μπλέξει για τα καλά.
Έξι άγνωστοι μεταξύ τους επιβάτες ταξιδεύουν στο ίδιο κουπέ με το νυχτερινό τρένο από τη Μασσαλία για το Παρίσι. Όταν το τρένο φτάνει στο Παρίσι, μια όμορφη νεαρή γυναίκα παραμένει ξαπλωμένη στην κουκέτα της. Δεν είναι στην αγκαλιά του ύπνου, ούτε καν στην αγκαλιά ενός από τους πολλούς εραστές της. Είναι νεκρή. Και οι συνεπιβάτες της εξαφανισμένοι. Το δυσάρεστο έργο της αναζήτησης του δολοφόνου ανατίθεται σε έναν κουρασμένο από το έγκλημα αστυνομικό επιθεωρητή ονόματι Αντουάν Πιερ Εμίλ Γκρατσιανό, με το παρατσούκλι «Γκράτσι». Η αστυνομία αναζητά τους υπόλοιπους επιβάτες του κουπέ, οι οποίοι δολοφονούνται ο ένας μετά τον άλλον... (Από τον εκδότη)

«Αυτό είναι το τρομερό προνόμιο της γενιάς μας και του λαού μου, κανείς ποτέ δεν μπόρεσε καλύτερα από μας να συλλάβει την αγιάτρευτη φύση της αδικίας, που εξαπλώνεται σαν μολυσματική αρρώστια». Η «Ανακωχή», που αποτελεί τη συνέχεια του «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» (1947), πρωτοεκδόθηκε το 1963 και από πολλούς θεωρείται το αριστούργημα του Πρίμο Λέβι. Αυτό το βιβλίο, ημερολόγιο του ταξιδιού του προς την ελευθερία μετά τον εγκλεισμό του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς ΙΙΙ, είναι μια σπαρακτική αυτοβιογραφική κατάθεση, με στοιχεία πικρής σάτιρας παρά το τραγικό του θέμα. Πρόκειται για την εποποιία μιας ανθρωπότητας που προσπαθεί να αναγεννηθεί έχοντας φτάσει στα όρια της φρίκης και της δυστυχίας. Ο Λέβι γράφει την περιπέτεια της επιστροφής του στην Ιταλία, μετά την εκκένωση του Άουσβιτς λόγω της προέλασης των σοβιετικών στρατευμάτων, τον Ιανουάριο του 1945. Στοιβαγμένος μαζί με χιλιάδες άλλους σε βαγόνια εμπορικών τρένων, διέσχισε τα ερείπια της απελευθερωμένης πια Ευρώπης και, μέσω της Ρωσίας, της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας και της Αυστρίας, έφτασε, πολλούς μήνες μετά, στο Τορίνο. Μια πολυδαίδαλη διαδρομή, με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους, που ήταν επίσης θύματα του ίδιου πολέμου. Το τρίχρονο, ανώνυμο και άφωνο, παιδί που γεννήθηκε στο Άουσβιτς, ο γελαστός Έλληνας που αγόραζε και πουλούσε τα πάντα, ο Μαυριτανός της Βερόνα, που μάζευε κουρέλια και σκουπίδια για την παράλυτη κόρη του που ήλπιζε να ξαναδεί, ο γοητευτικός τσαρλατάνος Τσέζαρε, που ήξερε να τους ξεγελάει όλους, είναι όλοι άνθρωποι που ξεπηδούν από τα υπόγεια της εποχής και παρουσιάζονται με κατανόηση και ανθρωπιά από τον Λέβι. (Από τον εκδότη) «Η Ανακωχή, το βιβλίο της παλιννόστησης, η Οδύσσεια της Ευρώπης ανάμεσα στον πόλεμο και στην ειρήνη... μια πολυτάραχη, πολύχρωμη ιστορία μιας άνοιξης ελευθερίας, στην οποία δεν ελπίζουμε πια». (Ίταλο Καλβίνο)

Ο Λάμπρος Αρνής, ένας άντρας που πλησιάζει τα ογδόντα και ο οποίος, μετά από μια σημαντική πορεία στον χώρο της κριτικής θεάτρου, αποφασίζει να αποσυρθεί σε μικρή κωμόπολη καθώς αισθάνεται πως τόσο η ηλικία του όσο και οι νέες αντιλήψεις περί τέχνης τον αφήνουν στο περιθώριο.
Η Αντρίνα Λεμονή, σύντροφος του Αρνή τα τελευταία δέκα χρόνια, κοντά σαράντα χρόνια νεότερή του, γνωστή ηθοποιός που ένα μεγάλο μέρος της επιτυχημένης καριέρας της οφείλεται στην παρουσία του συντρόφου της στη ζωή της.
Η Σιμπέλ Ομάν, Γαλλοαλγερινή κεραμίστρια και ιδιοκτήτρια ιδιότυπου παραθαλάσσιου μπαρ κάπου σε απόμερη παραλία της Κρήτης, στο παρελθόν ερωμένη του Αρνή.
Ο Πασκάλ Ομάν, ο σαραντάχρονος γιος της Σιμπέλ και διεθνούς φήμης φωτογράφος, που διαθέτει μια περίκλειστη γοητεία, άντρας που αναζητά τρόπους να υποτάξει το ερωτικό πάθος.
Τέσσερα πρόσωπα με παγιωμένο παρελθόν και με τις τρέχουσες σχέσεις τους να καθορίζει η προετοιμασία για το ανέβασμα της Φαίδρας του Ρακίνα.
Ένα στοχαστικό και ψυχογραφικό μυθιστόρημα για το γήρας, τον έρωτα και τις γονεϊκές σχέσεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)