"Αύριο αναχωρώ για την έρημο, μάνα.
Πρέπει να χάσω τον κόσμο ώστε να μπορώ να μιλάω εξ ονόματός του.
Πρέπει να θαφτώ στη σιωπή για να δικαιούμαι να έχω φωνή.
Θα γυρίσω όταν μπορέσω".

Είκοσι έξι γράμματα χαμένα για αιώνες.
Ήρθαν στο φως πριν λίγα χρόνια, αν και η γνησιότητά τους αμφισβητήθηκε.
Καταγράφουν θραυσματικά την πορεία ενός ανθρώπου στον κόσμο.
Τις σκέψεις και όσα ένιωσε.
Χαρά, αγωνία, πίστη, αμφιβολία, κούραση, γαλήνη.
Πιο πολύ το θαύμα.
Την αγάπη. (Από τον εκδότη)

Ένας ποιητής, ένας φυσικός και ένας φιλόσοφος εξερεύνησαν τα μεγαλύτερα αινίγματα του σύμπαντος ?τη φύση της ελεύθερης βούλησης, την παράξενη υφή της πραγματικότητας, τα αληθινά όρια του νου? και αποκάλυψαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, μια διαφωτιστική, πανανθρώπινη υπαρξιακή αλήθεια.
Ο νεαρός Αργεντίνος ποιητής Χόρχε Λουίς Μπόρχες ήταν τρελά ερωτευμένος και ο ξαφνικός χωρισμός του τον έκανε να καταρρεύσει στην κυριολεξία. Όμως αυτή ακριβώς η κατάρρευση ήταν που τον έκανε επίσης να συνειδητοποιήσει μια αδιάσειστη αλήθεια, ότι ο έρωτας είναι άρρηκτα συνυφασμένος με την απώλεια.
Ο Γερμανός φυσικός Βέρνερ Χάιζενμπεργκ έδινε μάχη με το επιστημονικό κατεστημένο για την έννοια του παραλογισμού στον κβαντικό κόσμο όταν βίωσε τη δική του επιφοίτηση: μια πλήρης και απόλυτα ορθή περιγραφή της πραγματικότητας είναι εντελώς ανέφικτη.
Ο Πρώσος φιλόσοφος Ιμμάνουελ Καντ διερεύνησε διεξοδικά τις αξιωματικές παραδοχές του λογικού νου και μετουσίωσε τον ίλιγγο των συμπερασμάτων του στο επιστέγασμα ενός μεγαλειώδους φιλοσοφικού συστήματος, στην ιδέα ότι ο ανθρώπινος νους έχει θεμελιώδη όρια και ότι χάρη σε αυτά μεγαλουργούμε, αλλά και σφάλλουμε.
Το έργο του Μπόρχες, του Χάιζενμπεργκ και του Καντ, μέσα από τη λογοτεχνία, την επιστήμη και τη φιλοσοφία αντίστοιχα, συγκλίνει γύρω από αυτή την κοινή, υποβλητική και ανησυχαστική αλήθεια: ότι υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στην πραγματικότητα «εκεί έξω» και στην πραγματικότητα όπως τη βιώνουμε. Από αυτή τη βαθιά αλήθεια εκπηγάζει μια πληθώρα κομβικών ιδεών: έννοιες όπως ο εαυτός, η ελεύθερη βούληση και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής, οι αρχές της ηθικής, της αισθητικής και της λογικής, οι απαρχές και η φύση του ίδιου του σύμπαντος.
Το βιβλίο αυτό, μελετώντας συνδυαστικά τη ζωή και το έργο αυτών των τριών μεγάλων πνευμάτων, αναδεικνύει ξανά και ξανά πως τα υπαρξιακά μας ερωτήματα, τα μεγάλα μυστήρια γύρω από τη θέση του ανθρώπου σε αυτόν τον κόσμο, θα πλανώνται μάλλον αναπάντητα για πάντα πάνω από την ανθρωπότητα, όχι ως απειλή, αλλά ως υπενθύμιση της ταπεινότητας της ανθρώπινης φύσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αν είστε συγγραφέας βιβλίων για παιδιά (εγώ είμαι συγγραφέας βιβλίων για παιδιά), θα βρίσκεστε συχνά μπροστά σε ανθρώπους που σας ρωτούν αν σκοπεύετε να γράψετε κάποτε ένα πραγματικό βιβλίο. Αυτό που εννοούν είναι αν θα γράψετε κάποτε ένα βιβλίο για ενήλικες.
Γράφω βιβλία για παιδιά εδώ και είκοσι χρόνια, οπότε είμαι πια αρκετά έμπειρος στο να δίνω τις κατάλληλες απαντήσεις, και μερικές φορές καταφέρνω να μη φαίνομαι ούτε στο ελάχιστο ενοχλημένος, όταν επαναλαμβάνω κάποια από τις εκδοχές του ίδιου πράγματος: τα παιδικά βιβλία είναι αληθινά βιβλία, τα παιδιά είναι ιδανικοί αναγνώστες, ιδίως της λογοτεχνίας του φανταστικού.
Αν δεν πιστεύετε ότι τα παιδικά βιβλία είναι αληθινά βιβλία, τότε κατά κάποιον τρόπο δεν πιστεύετε ότι τα παιδιά είναι αληθινοί άνθρωποι.
Τώρα φτάσαμε στον κύριο λόγο για τον οποίο τρέφουμε χαμηλή εκτίμηση για τα παιδικά βιβλία: δηλαδή, στη χαμηλή μας εκτίμηση για τα παιδιά. [...] Κι αν όλα αυτά είναι λάθος; Κι αν τα παιδιά αποτελούν το τέλειο κοινό για την τέχνη; Αν τα παιδιά είναι οι ιδανικοί αναγνώστες λογοτεχνίας; Αν, στην πραγματικότητα, η έμφυτη ικανότητά τους να βυθίζονται στις ιστορίες είναι πολύ μεγαλύτερη από των ενηλίκων;
Τέλος πάντων, αυτό όμως είναι ένα βιβλίο για ενήλικες. Πιο συγκεκριμένα, αυτό είναι ένα βιβλίο για ενήλικες που μιλάει για τα βιβλία για παιδιά.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ήσυχη επαρχιακή πόλη στις όχθες του Τάμεση έχει ξαναβρεί τους νωχελικούς ρυθμούς της, έναν χρόνο μετά τις τρεις δολοφονίες που τη συντάραξαν κι έγιναν η αιτία για να γνωριστούν και να συστήσουν τη Λέσχη Φόνων του Μάρλοου η Τζούντιθ, η Σούζι και η Μπεκς.
Το μόνο συναρπαστικό γεγονός στον ορίζοντα είναι ο επικείμενος γάμος ενός μεγαλόσχημου πολίτη του Μάρλοου, του σερ Πίτερ Μπέιλυ, με τη νοσοκόμα του. Την παραμονή, ο σερ Πίτερ οργανώνει δεξίωση στο επιβλητικό αρχοντικό του πάνω στον Τάμεση, όπου παρευρίσκονται και οι τρεις φίλες. Ένας φοβερός πάταγος θα τις οδηγήσει στον εντοπισμό του οικοδεσπότη, νεκρού, καταπλακωμένου από ένα βαρύ έπιπλο μέσα στο γραφείο του. Το γραφείο ήταν κλειδωμένο από μέσα και το κλειδί βρίσκεται στην τσέπη του θύματος, πράγμα που οδηγεί την αστυνομία στο να αποκλείσει το ενδεχόμενο της δολοφονικής ενέργειας. Η Τζούντιθ όμως διαφωνεί... (Από τον εκδκότη)

«Απολαυστικό σαν πανηγύρι στο χωριό και διαβολικά έξυπνο, σαν τους γρίφους που βρίσκονται στον πυρήνα της ιστορίας». (Kirkus Reviews)
«Ένα σπαρταριστό νουάρ με γρήγορη πλοκή. Δραπετεύστε μέσα στις σελίδες του». (Glamour)

Όλοι μας καταλαβαίνουμε ως έννοια τον φόβο που πρέπει να νιώθει κάποιος που πέφτει με αλεξίπτωτο για πρώτη φορά. Μόνο, όμως, αν τολμήσεις να το βιώσεις, ξέρεις πώς είναι να ανοίγει η πόρτα του αεροπλάνου λίγο πριν από την πτώση. Διαφορετικά, δεν έχεις ιδέα. Όσο κι αν σου το εξηγούν, είναι εντελώς αδύνατο να κατανοήσεις πλήρως πώς αισθάνεται κάποιος που πέφτει κάθετα στο κενό με ταχύτητα διακοσίων χιλιομέτρων την ώρα.
Κατά παρόμοιο τρόπο, σίγουρα καταλαβαίνεις τη φράση «συμπτώσεις δεν υπάρχουν». Είτε συμφωνείς είτε όχι, αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει. Είμαστε τόσο συνηθισμένοι να συμβιβαζόμαστε με την απλή αντίληψη, που το ίδιο το ρήμα «κατανοώ» δε χρησιμοποιείται πια πολύ στην κοινωνία μας. Γι' αυτό και το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια απάτη. Η γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο δεν μπορεί να εξηγήσει σε βάθος αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκω να μοιραστώ μαζί σου: το πόσο υπέροχη είναι η ζωή όταν την προσεγγίζουμε από πνευματική σκοπιά.
Όσα δοκίμια κι αν επιχειρήσουμε να γράψουμε και όσα συνέδρια και αν οργανώσουμε, η πραγματική πνευματικότητα δεν μπορεί να μπει σε θεωρητικά καλούπια, να μεταδοθεί ή να δηλωθεί. Μπορούμε μόνο να την εφαρμόσουμε, να τη βιώσουμε, να γίνει προσωπική μας εμπειρία. Κυρίως γιατί δεν μπορούμε να την προσεγγίσουμε μέσω του νου, της νοημοσύνης μας και της γλώσσας. Για τον λόγο αυτό, ίσως το μόνο στο οποίο μπορεί να αποβλέπει το συγκεκριμένο βιβλίο είναι να αποτελέσει πηγή έμπνευσης προκειμένου να τη βιώσεις ο ίδιος. (Από τον εκδότη)

"Τα λόγια δεν μπορούν να εκφράσουν παρά μόνο ένα μικρό μέρος της ανθρώπινης γνώσης· αυτό που μπορούμε να πούμε και να σκεφτούμε είναι πάντα απείρως πιο μικρό από αυτό που βιώνουμε". (ΑΛΑΝ ΓΟΥΟΤΣ)

Το αναπόδραστο του θανάτου μοιάζει να αντιστρατεύεται τις προσπάθειες να δημιουργήσουμε μια ζωή με νόημα. Κι όμως, όπως μας θυμίζει στο περιεκτικό αυτό βιβλίο, που συνομιλεί, μεταξύ άλλων, με τον Σενέκα και το "Περί της συντομίας της ζωής", ο Αυστραλός φιλόσοφος Dean Rickles, «ζωή χωρίς θάνατο θα ήταν σαν να παίζεις τένις χωρίς το δίχτυ». Μόνο οι περιορισμοί -και ο θάνατος είναι ο απόλυτος περιορισμός- δίνουν νόημα στις πράξεις μας. Για τον Rickles, η αξία της ζωής βρίσκεται στην πεπερασμένη φύση της και η γνώση αυτή είναι το κλειδί για να ζήσουμε συνειδητά, αποφεύγοντας την παγίδα της αναβλητικότητας και της αναποφασιστικότητας.
Το "Η ζωή είναι μικρή" είναι ένα απελευθερωτικό και εμπνευσμένο βιβλίο για τη συντομία της ζωής ως καταστατικής συνθήκης και ουσίας, από την οποία απορρέει το ίδιο το νόημά της. Υπενθυμίζοντάς μας πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας, ο Rickles μάς προσκαλεί να ξανασκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να τον αξιοποιήσουμε στο έπακρο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αποκαλυπτικό! Φιλοδοξώντας να μας προσφέρει μια πανάκεια με την αρχαία έννοια του όρου, ο Rickles υπογράφει ένα πολύτιμο βιβλίο για όλους τους ανθρώπους». (Times Literary Supplement)
«Σ’ αυτό το μικρό βιβλίο με την τεράστια δύναμη, ο Rickles εξερευνά το πώς να ζει κανείς με νόημα σε αυτή τη γοητευτική και βαθυστόχαστη εκδρομή που λέγεται ζωή». (Publishers Weekly)

Οι ΗΠΑ διήνυσαν όλη την πορεία από μια μικρή δύναμη όταν κήρυξαν την ανεξαρτησία τους ως την μονοπολική υπερδύναμη για ένα διάστημα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η πορεία της υψηλής στρατηγικής τους επιτρέπει επομένως την άντληση πολλών συμπερασμάτων για την υψηλή στρατηγική τόσο αδύναμων όσο και ισχυρών δρώντων. Παράλληλα το βιβλίο εστιάζει σε ιδιαιτερότητες της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής. Κατά τον πρώτο ενάμιση αιώνα τους οι ΗΠΑ προσέφευγαν στη συνειδητή ενθάρρυνση μεταναστευτικών εισροών για να προωθήσουν την άνοδό τους στη διεθνή πολιτική. Στον 20ό αιώνα συνδύασαν τη ρεαλπολιτίκ με τη φιλελεύθερη ιδεολογία τους για να αναπτύξουν διεθνείς θεσμούς και μετά το 1945 τις συμμαχίες με τις οποίες κέρδισαν τον Ψυχρό Πόλεμο. Η αμερικανική υψηλή στρατηγική όμως είχε και αστοχίες κυρίως στον Τρίτο Κόσμο προκαλώντας έντονο αντιαμερικανισμό. Σκοπός του βιβλίου είναι να αναλύσει την πορεία της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής από τις αρχές της στον 18ο αιώνα ως τις ημέρες μας με αντικειμενικό, επιστημονικό τρόπο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Μεταπολίτευση ήταν μια σύντομη φάση της ελληνικής πολιτικής ιστορίας η οποία σηματοδότησε τη μετάβαση από τη δικτατορία στην πιο σταθερή δημοκρατία που γνώρισε η νεότερη Ελλάδα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι και μια μακρά περίοδος που ταυτίζεται με τον εξευρωπαϊσμό της χώρας, την οργανική ένταξή της σε ένα ευρύτερο, ευρωπαϊκό πλαίσιο το οποίο ταυτιζόταν στη συλλογική συνείδηση με τον εκσυγχρονισμό, την ευημερία και μια υψηλότερη κουλτούρα. Είναι τέλος μια περίοδος που σημαίνει οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτισμικούς μετασχηματισμούς, σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.
Οι Ιστορίες της Μεταπολίτευσης είναι ένα συλλογικό εγχείρημα ιστορικών και κοινωνικών επιστημόνων που επιχειρεί να τη χαρτογραφήσει σε όλες αυτές τις διαστάσεις και σε ποικίλα πεδία, την πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία, τον πολιτισμό, στη διάρκεια των πενήντα χρόνων που πέρασαν. Αποτελεί το προϊόν μιας πολύχρονης προσπάθειας και έχει ως αφετηρία την άποψη ότι η ανθρώπινη πραγματικότητα μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο όταν λάβουμε υπόψη μας το πόσο σύνθετη και πολύπλοκη είναι, και, παραπέρα, ότι δεν μπορεί κανείς να απομονώσει την πολιτική από την οικονομία, την κοινωνία από την πολιτική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μίκρυνα την ευαισθησία
σε βρέφος, βρέθηκα
στο πρόσωπό του
αφαιρώντας του
το πρόσωπο,

άδειασα τον εαυτό μου
στη μανία του χρόνου,

έφτασα στο παρόν
μισώντας, λατρεύοντας
το παρελθόν.
[Από την έκδοση]

Αποφάσισα να γράψω το «Τυφλό γουρούνι στη Δεύτερη οδό» όταν διάβασα τα απομνημονεύματα του θείου Λη, που εκδόθηκαν στα ρωσικά το 1963. Στο βιβλίο με τίτλο «Αριστερή πλευρίτιδα: αναμνήσεις ενός Αμερικανού Κόκκινου» -που θα μπορούσε να έχει υπότιτλο «Το ρομάντζο του αμερικανικού κομμουνισμού» ή κάτι παρόμοιο- ο Λη Φίλιπς, πρώην Ηλίας Φιλιππόπουλος, αφηγείται τη ζωή του από το 1918, όταν πήρε το καράβι για την Αμερική, μέχρι το 1961, όταν εγκατέλειψε το Μέμφις του Τεννεσσί για να εγκατασταθεί στη λατρεμένη του Μόσχα.
Έγραφα λίγες σελίδες κάθε βράδυ στη διαδρομή προς την Καλιφόρνια, όπου πήγα να συναντήσω τον αδερφό μου τον Πάντυ, κι έπειτα στη Μοντάνα, όπου ταξίδεψα μόνο και μόνο για να δω πώς είναι η Μέρυ Κέυ είκοσι χρόνια αργότερα. Το χειρόγραφο -τριακόσιες είκοσι σελίδες γραμμένες στη γραφομηχανή, με τις μουτζούρες και τα σβησίματα- το είχα βάλει στο ντουλαπάκι του στέισον βάγκον ανάμεσα σε διάφορα μικροαντικείμενα: έναν φακό, ένα ζευγάρι μάλλινα γάντια, την άδεια του αυτοκινήτου και δυο κλήσεις της τροχαίας για υπερβολική ταχύτητα. Και θα το ξεχνούσα εκεί αν δεν πήγαινα επιστρέφοντας στο Μέμφις, στη μάντρα του Χάρρυ Γουάιτ για να ανταλλάξω το στέισον βάγκον με ένα παλιό Όλντσμομπιλ.
Κανείς δεν μου ζήτησε να αφηγηθώ την ιστορία των Φίλιπς και της πόλης μας, του Μέμφις του Τεννεσσί. Κανείς δεν μου ζήτησε να μην την αφηγηθώ. Έτσι, αφηγήθηκα αυτή την αληθινή ιστορία που είναι γεμάτη ψέματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)