"Έβρεξε πολύ ο Θεός φέτος και αν δεν έβρεχε πολύ δεν θα κατέβαιναν τα ποτάμια, δεν θα ποτίζονταν τα δέντρα, δεν θα φύτρωναν τα λουλούδια, δεν θα γεμίζανε τα πηγάδια, δεν θα πλημμύριζαν οι δρόμοι, δεν θα ξεχείλιζαν τα φρεάτια του μεταλλείου, δεν θα ανέβαιναν πάνω τα νερά, δεν θα κουβαλούσαν σκοινιά, ξύλα και σαπισμένες λαμαρίνες, δεν θα κουβαλούσαν παλιά ρούχα, δεν θα έφερναν στην επιφάνεια τούβλα και μπάζα, δεν θα έσπρωχνε πάνω το νερό πεθαμένες γάτες και σκοτωμένες γυναίκες..."
Τον Απρίλιο του 2019, μετά από παρατεταμένες βροχές στην άνυδρη Κύπρο, ανακαλύπτεται το πτώμα μιας εργάτριας από τις Φιλιππίνες. Αρχίζει τότε ένα φρικτό κουβάρι να ξετυλίγεται, που θα οδηγήσει στα επτά θύματα του πρώτου κατά συρροήν δολοφόνου της χώρας, πέντε μετανάστριες και δύο παιδιά. Οι σοροί θα βρεθούν σε διάφορες περιοχές, ανάμεσα στις οποίες και η Κόκκινη Λίμνη, ο κρατήρας του μεταλλείου της Κοκκινοπεζούλας, όπου στο παρελθόν άφησαν την τελευταία τους πνοή δεκάδες μεταλλωρύχοι χτυπημένοι από πνευμονοκονίαση. Μια γυναίκα, που έχασε νέα τον άντρα της στο φονικό μεταλλείο, αφηγείται σήμερα, με αφορμή τη σταδιακή ανεύρεση των δολοφονημένων γυναικών, τη δική της σκληρή ζωή. Δίπλα της ηχεί η αρχαία φωνή του τόπου, μύθοι και δοξασίες που ξεκινούν από τα ομηρικά έπη και καταλήγουν στην κεφαλή του Τσάτσγουερθ, ό,τι απέμεινε από ένα χάλκινο άγαλμα του Απόλλωνα, που στοιχειώνει τη ζωή και τα όνειρα των ανθρώπων ακόμη και τώρα. Μια ιστορία ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον: οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες, οι μετανάστες, ο Δράκος του Νερού, ένας τόπος που ανακαλύπτει συνεχώς, ζωντανά και πνιγμένα, μυστικά. (Από τον εκδότη)

Ο Άρτσυ γεννιέται μια χειμωνιάτικη νύχτα, μαζί με τα πέντε αδέλφια του· ο σύντροφος της μάνας τους σκοτώθηκε κι εκείνη αναγκάζεται να μεγαλώσει μόνη τα μικρά κουνάβια της.
Εδώ τα ζώα μιλούν, χρησιμοποιούν πιάτα, μαχαιροπίρουνα, τραπέζια, κρεβάτια, ανάβουν φωτιές, ο κόσμος τους είναι σκληρός και αδίστακτος, όπως εξάλλου και η φύση, ο αγώνας τους είναι αγώνας επιβίωσης. Υποκινούνται από την ανάγκη και το ένστικτο, ο ισχυρότερος κυριαρχεί και ο χαμένος πρέπει να τα βγάλει πέρα όπως μπορεί. Η μάνα, βλέποντας ότι ο Άρτσυ είναι αδύναμος, τον ανταλλάσσει για μιάμιση κότα. Το νέο του αφεντικό ονομάζεται Σόλομον κι είναι μια γριά αλεπού, που ζει με τα μυστικά της στην κορυφή ενός λόφου.
Ο Σόλομον δεν είναι σαν τα άλλα ζώα. Ξέρει να διαβάζει, να γράφει και, κυρίως, να σκέφτεται. Σύντομα, ο Άρτσυ από σκλάβος γίνεται μαθητής του. Ο Σόλομον θα του διδάξει γραφή και ανάγνωση, θα τον μυήσει στο μυστήριο του θανάτου και της ύπαρξης του Θεού. Η πολύτιμη παρακαταθήκη του θα συνοδεύει τον Άρτσυ καθώς εξερευνά το δάσος και έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρή όψη της ζωής και τον αρχέγονο νόμο περί επικράτησης του ισχυρού. Είναι όμως η γνώση αυτή θησαυρός ή κατάρα;
Με τις Ηλίθιες προθέσεις μου ο Τζαννόνι ακροβατεί μεταξύ περιπέτειας και φιλοσοφίας και στήνει μια συναρπαστική αλληγορία για την ανθρώπινη φύση, για την επιβίωση και τη δύναμη της επιθυμίας, αλλά και για την ύπαρξη πέρα από την ανθρώπινη διάσταση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Σε αυτή τη συναρπαστική, σύγχρονη εκδοχή του Ανέμου στις ιτιές, ο Τζαννόνι αφήνει πίσω του την υπαρξιακή του Εδέμ και περνάει στην αντεπίθεση». (Publishers Weekly)
«Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να διαφημίσεις ένα υπέροχο βιβλίο. Αλλά μόνο ένας ταιριάζει στις Ηλίθιες προθέσεις μου· να πεις: Διαβάστε το! Διαβάστε το οπωσδήποτε!» (Μάρκο Μισσιρόλι)

Το βιβλίο "Οι ηλίθιες προθέσεις μου", τιμήθηκε το 2022 με τα βραβεία: Premio Campiello, Premio Salerno Letteratura, Premio Moncalieri, Premio Bagutta και Premio Severino Cesari, ενώ συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τα καλύτερα βιβλία του 2023 του περιοδικού The New Yorker.

"Αύριο αναχωρώ για την έρημο, μάνα.
Πρέπει να χάσω τον κόσμο ώστε να μπορώ να μιλάω εξ ονόματός του.
Πρέπει να θαφτώ στη σιωπή για να δικαιούμαι να έχω φωνή.
Θα γυρίσω όταν μπορέσω".

Είκοσι έξι γράμματα χαμένα για αιώνες.
Ήρθαν στο φως πριν λίγα χρόνια, αν και η γνησιότητά τους αμφισβητήθηκε.
Καταγράφουν θραυσματικά την πορεία ενός ανθρώπου στον κόσμο.
Τις σκέψεις και όσα ένιωσε.
Χαρά, αγωνία, πίστη, αμφιβολία, κούραση, γαλήνη.
Πιο πολύ το θαύμα.
Την αγάπη. (Από τον εκδότη)

Ένας ποιητής, ένας φυσικός και ένας φιλόσοφος εξερεύνησαν τα μεγαλύτερα αινίγματα του σύμπαντος ?τη φύση της ελεύθερης βούλησης, την παράξενη υφή της πραγματικότητας, τα αληθινά όρια του νου? και αποκάλυψαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, μια διαφωτιστική, πανανθρώπινη υπαρξιακή αλήθεια.
Ο νεαρός Αργεντίνος ποιητής Χόρχε Λουίς Μπόρχες ήταν τρελά ερωτευμένος και ο ξαφνικός χωρισμός του τον έκανε να καταρρεύσει στην κυριολεξία. Όμως αυτή ακριβώς η κατάρρευση ήταν που τον έκανε επίσης να συνειδητοποιήσει μια αδιάσειστη αλήθεια, ότι ο έρωτας είναι άρρηκτα συνυφασμένος με την απώλεια.
Ο Γερμανός φυσικός Βέρνερ Χάιζενμπεργκ έδινε μάχη με το επιστημονικό κατεστημένο για την έννοια του παραλογισμού στον κβαντικό κόσμο όταν βίωσε τη δική του επιφοίτηση: μια πλήρης και απόλυτα ορθή περιγραφή της πραγματικότητας είναι εντελώς ανέφικτη.
Ο Πρώσος φιλόσοφος Ιμμάνουελ Καντ διερεύνησε διεξοδικά τις αξιωματικές παραδοχές του λογικού νου και μετουσίωσε τον ίλιγγο των συμπερασμάτων του στο επιστέγασμα ενός μεγαλειώδους φιλοσοφικού συστήματος, στην ιδέα ότι ο ανθρώπινος νους έχει θεμελιώδη όρια και ότι χάρη σε αυτά μεγαλουργούμε, αλλά και σφάλλουμε.
Το έργο του Μπόρχες, του Χάιζενμπεργκ και του Καντ, μέσα από τη λογοτεχνία, την επιστήμη και τη φιλοσοφία αντίστοιχα, συγκλίνει γύρω από αυτή την κοινή, υποβλητική και ανησυχαστική αλήθεια: ότι υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στην πραγματικότητα «εκεί έξω» και στην πραγματικότητα όπως τη βιώνουμε. Από αυτή τη βαθιά αλήθεια εκπηγάζει μια πληθώρα κομβικών ιδεών: έννοιες όπως ο εαυτός, η ελεύθερη βούληση και ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής, οι αρχές της ηθικής, της αισθητικής και της λογικής, οι απαρχές και η φύση του ίδιου του σύμπαντος.
Το βιβλίο αυτό, μελετώντας συνδυαστικά τη ζωή και το έργο αυτών των τριών μεγάλων πνευμάτων, αναδεικνύει ξανά και ξανά πως τα υπαρξιακά μας ερωτήματα, τα μεγάλα μυστήρια γύρω από τη θέση του ανθρώπου σε αυτόν τον κόσμο, θα πλανώνται μάλλον αναπάντητα για πάντα πάνω από την ανθρωπότητα, όχι ως απειλή, αλλά ως υπενθύμιση της ταπεινότητας της ανθρώπινης φύσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αν είστε συγγραφέας βιβλίων για παιδιά (εγώ είμαι συγγραφέας βιβλίων για παιδιά), θα βρίσκεστε συχνά μπροστά σε ανθρώπους που σας ρωτούν αν σκοπεύετε να γράψετε κάποτε ένα πραγματικό βιβλίο. Αυτό που εννοούν είναι αν θα γράψετε κάποτε ένα βιβλίο για ενήλικες.
Γράφω βιβλία για παιδιά εδώ και είκοσι χρόνια, οπότε είμαι πια αρκετά έμπειρος στο να δίνω τις κατάλληλες απαντήσεις, και μερικές φορές καταφέρνω να μη φαίνομαι ούτε στο ελάχιστο ενοχλημένος, όταν επαναλαμβάνω κάποια από τις εκδοχές του ίδιου πράγματος: τα παιδικά βιβλία είναι αληθινά βιβλία, τα παιδιά είναι ιδανικοί αναγνώστες, ιδίως της λογοτεχνίας του φανταστικού.
Αν δεν πιστεύετε ότι τα παιδικά βιβλία είναι αληθινά βιβλία, τότε κατά κάποιον τρόπο δεν πιστεύετε ότι τα παιδιά είναι αληθινοί άνθρωποι.
Τώρα φτάσαμε στον κύριο λόγο για τον οποίο τρέφουμε χαμηλή εκτίμηση για τα παιδικά βιβλία: δηλαδή, στη χαμηλή μας εκτίμηση για τα παιδιά. [...] Κι αν όλα αυτά είναι λάθος; Κι αν τα παιδιά αποτελούν το τέλειο κοινό για την τέχνη; Αν τα παιδιά είναι οι ιδανικοί αναγνώστες λογοτεχνίας; Αν, στην πραγματικότητα, η έμφυτη ικανότητά τους να βυθίζονται στις ιστορίες είναι πολύ μεγαλύτερη από των ενηλίκων;
Τέλος πάντων, αυτό όμως είναι ένα βιβλίο για ενήλικες. Πιο συγκεκριμένα, αυτό είναι ένα βιβλίο για ενήλικες που μιλάει για τα βιβλία για παιδιά.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ήσυχη επαρχιακή πόλη στις όχθες του Τάμεση έχει ξαναβρεί τους νωχελικούς ρυθμούς της, έναν χρόνο μετά τις τρεις δολοφονίες που τη συντάραξαν κι έγιναν η αιτία για να γνωριστούν και να συστήσουν τη Λέσχη Φόνων του Μάρλοου η Τζούντιθ, η Σούζι και η Μπεκς.
Το μόνο συναρπαστικό γεγονός στον ορίζοντα είναι ο επικείμενος γάμος ενός μεγαλόσχημου πολίτη του Μάρλοου, του σερ Πίτερ Μπέιλυ, με τη νοσοκόμα του. Την παραμονή, ο σερ Πίτερ οργανώνει δεξίωση στο επιβλητικό αρχοντικό του πάνω στον Τάμεση, όπου παρευρίσκονται και οι τρεις φίλες. Ένας φοβερός πάταγος θα τις οδηγήσει στον εντοπισμό του οικοδεσπότη, νεκρού, καταπλακωμένου από ένα βαρύ έπιπλο μέσα στο γραφείο του. Το γραφείο ήταν κλειδωμένο από μέσα και το κλειδί βρίσκεται στην τσέπη του θύματος, πράγμα που οδηγεί την αστυνομία στο να αποκλείσει το ενδεχόμενο της δολοφονικής ενέργειας. Η Τζούντιθ όμως διαφωνεί... (Από τον εκδκότη)

«Απολαυστικό σαν πανηγύρι στο χωριό και διαβολικά έξυπνο, σαν τους γρίφους που βρίσκονται στον πυρήνα της ιστορίας». (Kirkus Reviews)
«Ένα σπαρταριστό νουάρ με γρήγορη πλοκή. Δραπετεύστε μέσα στις σελίδες του». (Glamour)

Όλοι μας καταλαβαίνουμε ως έννοια τον φόβο που πρέπει να νιώθει κάποιος που πέφτει με αλεξίπτωτο για πρώτη φορά. Μόνο, όμως, αν τολμήσεις να το βιώσεις, ξέρεις πώς είναι να ανοίγει η πόρτα του αεροπλάνου λίγο πριν από την πτώση. Διαφορετικά, δεν έχεις ιδέα. Όσο κι αν σου το εξηγούν, είναι εντελώς αδύνατο να κατανοήσεις πλήρως πώς αισθάνεται κάποιος που πέφτει κάθετα στο κενό με ταχύτητα διακοσίων χιλιομέτρων την ώρα.
Κατά παρόμοιο τρόπο, σίγουρα καταλαβαίνεις τη φράση «συμπτώσεις δεν υπάρχουν». Είτε συμφωνείς είτε όχι, αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει. Είμαστε τόσο συνηθισμένοι να συμβιβαζόμαστε με την απλή αντίληψη, που το ίδιο το ρήμα «κατανοώ» δε χρησιμοποιείται πια πολύ στην κοινωνία μας. Γι' αυτό και το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια απάτη. Η γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο δεν μπορεί να εξηγήσει σε βάθος αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκω να μοιραστώ μαζί σου: το πόσο υπέροχη είναι η ζωή όταν την προσεγγίζουμε από πνευματική σκοπιά.
Όσα δοκίμια κι αν επιχειρήσουμε να γράψουμε και όσα συνέδρια και αν οργανώσουμε, η πραγματική πνευματικότητα δεν μπορεί να μπει σε θεωρητικά καλούπια, να μεταδοθεί ή να δηλωθεί. Μπορούμε μόνο να την εφαρμόσουμε, να τη βιώσουμε, να γίνει προσωπική μας εμπειρία. Κυρίως γιατί δεν μπορούμε να την προσεγγίσουμε μέσω του νου, της νοημοσύνης μας και της γλώσσας. Για τον λόγο αυτό, ίσως το μόνο στο οποίο μπορεί να αποβλέπει το συγκεκριμένο βιβλίο είναι να αποτελέσει πηγή έμπνευσης προκειμένου να τη βιώσεις ο ίδιος. (Από τον εκδότη)

"Τα λόγια δεν μπορούν να εκφράσουν παρά μόνο ένα μικρό μέρος της ανθρώπινης γνώσης· αυτό που μπορούμε να πούμε και να σκεφτούμε είναι πάντα απείρως πιο μικρό από αυτό που βιώνουμε". (ΑΛΑΝ ΓΟΥΟΤΣ)

Το αναπόδραστο του θανάτου μοιάζει να αντιστρατεύεται τις προσπάθειες να δημιουργήσουμε μια ζωή με νόημα. Κι όμως, όπως μας θυμίζει στο περιεκτικό αυτό βιβλίο, που συνομιλεί, μεταξύ άλλων, με τον Σενέκα και το "Περί της συντομίας της ζωής", ο Αυστραλός φιλόσοφος Dean Rickles, «ζωή χωρίς θάνατο θα ήταν σαν να παίζεις τένις χωρίς το δίχτυ». Μόνο οι περιορισμοί -και ο θάνατος είναι ο απόλυτος περιορισμός- δίνουν νόημα στις πράξεις μας. Για τον Rickles, η αξία της ζωής βρίσκεται στην πεπερασμένη φύση της και η γνώση αυτή είναι το κλειδί για να ζήσουμε συνειδητά, αποφεύγοντας την παγίδα της αναβλητικότητας και της αναποφασιστικότητας.
Το "Η ζωή είναι μικρή" είναι ένα απελευθερωτικό και εμπνευσμένο βιβλίο για τη συντομία της ζωής ως καταστατικής συνθήκης και ουσίας, από την οποία απορρέει το ίδιο το νόημά της. Υπενθυμίζοντάς μας πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας, ο Rickles μάς προσκαλεί να ξανασκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να τον αξιοποιήσουμε στο έπακρο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αποκαλυπτικό! Φιλοδοξώντας να μας προσφέρει μια πανάκεια με την αρχαία έννοια του όρου, ο Rickles υπογράφει ένα πολύτιμο βιβλίο για όλους τους ανθρώπους». (Times Literary Supplement)
«Σ’ αυτό το μικρό βιβλίο με την τεράστια δύναμη, ο Rickles εξερευνά το πώς να ζει κανείς με νόημα σε αυτή τη γοητευτική και βαθυστόχαστη εκδρομή που λέγεται ζωή». (Publishers Weekly)

Οι ΗΠΑ διήνυσαν όλη την πορεία από μια μικρή δύναμη όταν κήρυξαν την ανεξαρτησία τους ως την μονοπολική υπερδύναμη για ένα διάστημα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η πορεία της υψηλής στρατηγικής τους επιτρέπει επομένως την άντληση πολλών συμπερασμάτων για την υψηλή στρατηγική τόσο αδύναμων όσο και ισχυρών δρώντων. Παράλληλα το βιβλίο εστιάζει σε ιδιαιτερότητες της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής. Κατά τον πρώτο ενάμιση αιώνα τους οι ΗΠΑ προσέφευγαν στη συνειδητή ενθάρρυνση μεταναστευτικών εισροών για να προωθήσουν την άνοδό τους στη διεθνή πολιτική. Στον 20ό αιώνα συνδύασαν τη ρεαλπολιτίκ με τη φιλελεύθερη ιδεολογία τους για να αναπτύξουν διεθνείς θεσμούς και μετά το 1945 τις συμμαχίες με τις οποίες κέρδισαν τον Ψυχρό Πόλεμο. Η αμερικανική υψηλή στρατηγική όμως είχε και αστοχίες κυρίως στον Τρίτο Κόσμο προκαλώντας έντονο αντιαμερικανισμό. Σκοπός του βιβλίου είναι να αναλύσει την πορεία της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής από τις αρχές της στον 18ο αιώνα ως τις ημέρες μας με αντικειμενικό, επιστημονικό τρόπο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)