Τρία αρχαιόθεμα σχέδια για τρεις τραγωδίες, τρεις δηλαδή μεταγραφές και τρεις εφαρμογές των «τρόπων» της ελληνικής γλώσσας - με όλο τον οφειλόμενο σεβασμό στους τραγικούς, αλλά και με την αναπόφευκτη προδοσία από τη μετανεωτερική εποχή μας, τη μουσική της και το θέατρό της. Μια ακόμη προσπάθεια να γράψω υπερβαίνοντας τα «είδη» του λόγου και -ενστερνιζόμενος τη θέση του Ναμπόκοφ, «κάθε μεγάλος συγγραφέας είναι και μεγάλος απατεώνας, όπως άλλωστε είναι και η ίδια η φύση»- να αποδείξω ότι η λογοτεχνία είναι μια εφεύρεση. Και το να αναζητάς την «αλήθεια» ή να κόπτεσαι για το «νόημα» με την υποκρισία σεβάσμιου όσο και ευπώλητου θεμιστοπόλου είναι προσβολή τόσο για την τέχνη όσο και για την αλήθεια. Τα τρία αυτά σχέδια είδαν τα φώτα της ράμπας στο θέατρο σε σκηνοθεσία του Γιάννη Λεοντάρη, το 2015, στη Σκηνή της οδού Κυκλάδων και στην πράνα των ενεργειακών στοιχείων της ηλεκτρονικής μουσικής, το 2025, από τον συνθέτη Δημήτρη Καμαρωτό στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.
Ιδού, λοιπόν, πώς η Ηλέκτρα ωρύεται, η Ιφιγένεια κάνει γιόγκα και η Φαίδρα ερωτεύεται θανάσιμα. (Γ. Β., από τον εκδότη)

Το γάβγισμα είναι ο απόηχος των σκέψεών μου που δεν έγιναν ποτέ τραγούδι.
Ενδόμυχες σκέψεις ή αφηγήσεις άλλων πάνω σε ένα λεπτό σκοινί, όπου το πραγματικό συναντά τη μυθοπλασία και η εικόνα το κείμενο.
Ή μήπως το ανάποδο; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν η νόσος του Αλτσχάιμερ είχε καταβάλει πλήρως τη μητέρα μου, εκείνη εξακολουθούσε να θυμάται με τον δικό της τρόπο τα χρόνια που υπηρετούσε ως σωφρονιστική υπάλληλος στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ και Κορυδαλλού. Μπορεί να μη θυμόταν ποιος ήμουν, πού ζούσε και σε ποια εποχή, όμως ανέφερε συχνά, με τα μικρά τους ονόματα, δεκάδες κρατούμενες, ποινικές και πολιτικές, με τις οποίες είχε συγχρωτιστεί. Και όσο εκείνη ξαναζούσε «τα χρόνια του καθήκοντος», ως δεσμοφύλακας, αναγκαστικά τα ξαναζούσα κι εγώ, καθώς η παιδική μου ηλικία είχε σημαδευτεί από διαδοχικές επισκέψεις «στη δουλειά της μαμάς».
Το κοινό μας ταξίδι ως το αναπότρεπτο τέλος της, οι παραληρηματικοί μονόλογοι και οι καθημερινοί μας διάλογοι, μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της ασθένειας, διασώθηκαν σε δυο πυκνογραμμένα τετράδια. Τώρα, δεν ξέρω αν συνιστούν μια εξομολόγηση μεταμφιεσμένη σε μυθοπλασία ή μυθοπλασία μεταμφιεσμένη σε αυτοβιογραφική εξομολόγηση. (Ν. Δ., από τον εκδότη)

Έπειτα από επαγγελματικές απογοητεύσεις και προσωπικές διαψεύσεις, η μοναχική ηρωίδα της Εύα Μπαλταζάρ βρίσκει δουλειά ως μαγείρισσα σε εμπορικό πλοίο. Ο συγκεκριμένος τρόπος ζωής την κάνει ευτυχισμένη: απολαμβάνει την ελευθερία του ταξιδιού στον ωκεανό χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν, αναζητώντας ενίοτε κάποια ερωμένη στα διάφορα λιμάνια. Μέχρι που ερωτεύεται τη Σάμσα, μια γεωλόγο που θα της χαρίσει το προσωνύμιο Μπόουλντερ, από τους μοναχικούς βράχους που στέκουν σιωπηλά καταμεσής της θάλασσας αέναα εκτεθειμένοι στα στοιχεία της φύσης.
Όταν παρουσιάζεται μια εξαιρετική επαγγελματική ευκαιρία για τη Σάμσα στο Ρέικιαβικ, η Μπόουλντερ ξεμπαρκάρει για να την ακολουθήσει. Ύστερα από δέκα χρόνια ανέφελης, πλην συμβατικής, συμβίωσης, η Σάμσα αποφασίζει να αποκτήσουν παιδί με τη μέθοδο της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Η Μπόουλντερ συναινεί απρόθυμα και βιώνει δύσκολα την εμπειρία της μητρότητας, που επιπλέον την αποξενώνει ερωτικά από τη γυναίκα που αγάπησε. Καλείται εν τέλει να αποφασίσει τι έχει μεγαλύτερη αξία γι’ αυτήν: η λαχτάρα της για ελευθερία ή μια αγάπη που θα τη φυλακίσει στις συμβάσεις της οικογενειακής ζωής; (Από τον εκδότη)

«Η Μπαλταζάρ διαθέτει μια πανίσχυρη και πρωτότυπη λογοτεχνική φωνή. Θα ήθελα να μεταφέρω το βιβλίο αυτό στη μεγάλη οθόνη». (Πέδρο Αλμοδόβαρ)
«Ένα εκρηκτικό μείγμα αισθήσεων, αμφιβολιών και προσδοκιών. Ένας λογοτεχνικός θησαυρός». (Le Monde)
«Αυτό το συμπαγές και βαθιά συναισθηματικό μυθιστόρημα αντλεί τη δύναμή του από τον τρόπο που υπονομεύει τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί μητρικού ενστίκτου και επαναπροσδιορίζει τη γονεϊκότητα σε ένα λεσβιακό πλαίσιο». (Publishers Weekly)
«Η Μπαλταζάρ γράφει μια σύγχρονη ιστορία αγάπης -πανανθρώπινη, κουίρ- και ταυτόχρονα στοχάζεται για το νόημα δύο πανάρχαιων λέξεων: ερωμένη και μητέρα. Ένα μυθιστόρημα που υμνεί την επιθυμία για μοναχικότητα την ίδια στιγμή που εξαίρει την ομορφιά του να ανήκεις σε μια οικογένεια». (Kirkus)
«Η ανεπιτήδευτη και συνάμα αισθησιακή ιστορία μιας ανυπότακτης γυναίκας που αναρωτιέται πώς μπορεί να διαχειριστεί την ελευθερία της». (The New Yorker)
«Μέσα από τη δεξιοτεχνική γραφή της, η συγγραφέας καταφέρνει επιδέξια να αναγάγει την ιδέα της ερωτικής και συντροφικής σχέσης δύο ανθρώπων σε δύναμη της φύσης, με την πρωταγωνίστριά της να πασχίζει να συμβιβάσει την επιθυμία για συντροφικότητα με την επιθυμία για ανεξαρτησία». (TLS)
«Μια επιδέξια συγγραφέας. Μια Καταλανή Ντόροθι Πάρκερ. Ειρωνική και αδυσώπητη». (La Repubblica)

Στις 2 Ιουλίου του 2022, μια ένοπλη ληστεία στη Γενεύη προκάλεσε πάταγο και μονοπώλησε την επικαιρότητα. Το βιβλίο αυτό αφηγείται την ιστορία της.
Ένα τέλειο ζευγάρι, η Σοφί και ο Αρπάντ Μπράουν, ζει ειδυλλιακά σε μια πολυτελή έπαυλη από γυαλί, σ’ ένα από τα πλουσιότερα προάστια της πόλης, μέσα στα δάση. Εκείνη είναι δικηγόρος κι εκείνος εργάζεται για μεγάλη ιδιωτική τράπεζα. Πολύ σύντομα, όμως, κι ενώ τα τεσσαρακοστά γενέθλια της Σοφί πλησιάζουν, τα πράγματα θ' αρχίσουν ν’ αλλάζουν. Η Καρίν και ο Γκρεγκ είναι γείτονες και φίλοι του ζεύγους Μπράουν. Η Καρίν δουλεύει σε μπουτίκ ρούχων και ο Γκρεγκ είναι αστυνομικός με πολύ καλή φήμη. Η Σοφί όμως του γίνεται έμμονη ιδέα κι αρχίζει να την παρακολουθεί ακόμη και στις πιο ιδιωτικές της στιγμές. Ταυτόχρονα, ένας μυστηριώδης τύπος περιτριγυρίζει το σπίτι των Μπράουν. Κάποιος που ετοιμάζεται να προσφέρει στη Σοφί ένα δώρο για τα γενέθλιά της που θα τη συγκλονίσει. Κάποιος που γνωρίζει από παλιά τους Μπράουν και τα μυστικά τους. Πώς όλα αυτά τα πρόσωπα συνδέονται με μια ληστεία που θα γίνει σ’ ένα από τα μεγαλύτερα κοσμηματοπωλεία της Γενεύης;

«Ένα θρίλερ με διαβολική τεχνική!» (La Τribune de Geneve)
«Θα μπορούσε να πει κανείς πως η έκφραση page turner εφευρέθηκε για τον Ζοέλ Ντικέρ!» (Telerama)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΟΥ «23 ΑΛHΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ».

«Πιστεύω ότι είναι ζωτικής σημασίας να κατανοούμε όλοι τουλάχιστον μερικές αρχές των οικονομικών θεωριών, έτσι ώστε να μην υπερασπιζόμαστε απλώς τα δικά μας συμφέροντα αλλά κυρίως να καταστήσουμε την κοινωνία μας ένα καλύτερο μέρος για να ζούμε εμείς και οι επόμενες γενιές. Θεωρείτε ότι οι ιδέες και οι πολιτικές των κυβερνήσεών σας είναι σύμφωνες με όλα όσα πιστεύετε πως είναι τα πιο σημαντικά για όλους εμάς; Θεωρείτε ότι τα φορολογικά βάρη κατανέμονται δίκαια ανάμεσα στις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου, από τη μια, και στους απλούς εργάτες, από την άλλη; Θεωρείτε ότι γίνεται ό,τι είναι δυνατό για να έχουν όλα τα παιδιά την ευκαιρία πετύχουν στη ζωή τους; Δε νομίζω.» Ha-Joon Chang

Στα παγκόσμια οικονομικά, εδώ και δεκαετίες κυριαρχεί μία μόνο φιλοσοφία, αυτή της ελεύθερης αγοράς. Μια κυριαρχία άνοστη και ανθυγιεινή, σαν το φαγητό στη Βρετανία της δεκαετίας του ’80, όπως το βίωσε ο Ha-Joon Chang, συνηθισμένος σε μια κουζίνα πολύχρωμη και πολυσυλλεκτική, αυτή της πατρίδας του, της Νότιας Κορέας.
Στο βιβλίο αυτό ο διάσημος πια οικονομολόγος κάνει τις απαιτητικές οικονομικές αναλύσεις πιο εύγευστες, σερβίροντάς τες με ιστορίες για φαγητά από όλον τον κόσμο. Για τον Chang, η σοκολάτα προκαλεί μόνιμο εθισμό, αλλά πιο συναρπαστικές είναι οι διεισδυτικές αναλύσεις του για τις μεταβιομηχανικές οικονομίες της γνώσης, ενώ όταν ο Chang μιλά για την μπάμια που δίνει έντονη γεύση στη σούπα των νότιων Πολιτείων των ΗΠΑ, μιλά επίσης για την μπερδεμένη σχέση του καπιταλισμού με την ελευθερία και την έλλειψη ελευθερίας. Εξηγώντας τα πάντα, από την εργασία φροντίδας, που η συνεισφορά της δεν αναγνωρίζεται, μέχρι την παραπλανητική φρασεολογία των υποστηρικτών της ελεύθερης αγοράς, ενώ παράλληλα μαγειρεύει διάφορα πιάτα ποικίλων γαστρονομικών παραδόσεων από όλον τον κόσμο, ο Chang σερβίρει ένα πλούσιο και εύπεπτο γεύμα τολμηρών ιδεών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)