Όλοι μας καταλαβαίνουμε ως έννοια τον φόβο που πρέπει να νιώθει κάποιος που πέφτει με αλεξίπτωτο για πρώτη φορά. Μόνο, όμως, αν τολμήσεις να το βιώσεις, ξέρεις πώς είναι να ανοίγει η πόρτα του αεροπλάνου λίγο πριν από την πτώση. Διαφορετικά, δεν έχεις ιδέα. Όσο κι αν σου το εξηγούν, είναι εντελώς αδύνατο να κατανοήσεις πλήρως πώς αισθάνεται κάποιος που πέφτει κάθετα στο κενό με ταχύτητα διακοσίων χιλιομέτρων την ώρα.
Κατά παρόμοιο τρόπο, σίγουρα καταλαβαίνεις τη φράση «συμπτώσεις δεν υπάρχουν». Είτε συμφωνείς είτε όχι, αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει. Είμαστε τόσο συνηθισμένοι να συμβιβαζόμαστε με την απλή αντίληψη, που το ίδιο το ρήμα «κατανοώ» δε χρησιμοποιείται πια πολύ στην κοινωνία μας. Γι' αυτό και το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια απάτη. Η γλώσσα στην οποία είναι γραμμένο δεν μπορεί να εξηγήσει σε βάθος αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκω να μοιραστώ μαζί σου: το πόσο υπέροχη είναι η ζωή όταν την προσεγγίζουμε από πνευματική σκοπιά.
Όσα δοκίμια κι αν επιχειρήσουμε να γράψουμε και όσα συνέδρια και αν οργανώσουμε, η πραγματική πνευματικότητα δεν μπορεί να μπει σε θεωρητικά καλούπια, να μεταδοθεί ή να δηλωθεί. Μπορούμε μόνο να την εφαρμόσουμε, να τη βιώσουμε, να γίνει προσωπική μας εμπειρία. Κυρίως γιατί δεν μπορούμε να την προσεγγίσουμε μέσω του νου, της νοημοσύνης μας και της γλώσσας. Για τον λόγο αυτό, ίσως το μόνο στο οποίο μπορεί να αποβλέπει το συγκεκριμένο βιβλίο είναι να αποτελέσει πηγή έμπνευσης προκειμένου να τη βιώσεις ο ίδιος. (Από τον εκδότη)

"Τα λόγια δεν μπορούν να εκφράσουν παρά μόνο ένα μικρό μέρος της ανθρώπινης γνώσης· αυτό που μπορούμε να πούμε και να σκεφτούμε είναι πάντα απείρως πιο μικρό από αυτό που βιώνουμε". (ΑΛΑΝ ΓΟΥΟΤΣ)

Το αναπόδραστο του θανάτου μοιάζει να αντιστρατεύεται τις προσπάθειες να δημιουργήσουμε μια ζωή με νόημα. Κι όμως, όπως μας θυμίζει στο περιεκτικό αυτό βιβλίο, που συνομιλεί, μεταξύ άλλων, με τον Σενέκα και το "Περί της συντομίας της ζωής", ο Αυστραλός φιλόσοφος Dean Rickles, «ζωή χωρίς θάνατο θα ήταν σαν να παίζεις τένις χωρίς το δίχτυ». Μόνο οι περιορισμοί -και ο θάνατος είναι ο απόλυτος περιορισμός- δίνουν νόημα στις πράξεις μας. Για τον Rickles, η αξία της ζωής βρίσκεται στην πεπερασμένη φύση της και η γνώση αυτή είναι το κλειδί για να ζήσουμε συνειδητά, αποφεύγοντας την παγίδα της αναβλητικότητας και της αναποφασιστικότητας.
Το "Η ζωή είναι μικρή" είναι ένα απελευθερωτικό και εμπνευσμένο βιβλίο για τη συντομία της ζωής ως καταστατικής συνθήκης και ουσίας, από την οποία απορρέει το ίδιο το νόημά της. Υπενθυμίζοντάς μας πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας, ο Rickles μάς προσκαλεί να ξανασκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να τον αξιοποιήσουμε στο έπακρο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αποκαλυπτικό! Φιλοδοξώντας να μας προσφέρει μια πανάκεια με την αρχαία έννοια του όρου, ο Rickles υπογράφει ένα πολύτιμο βιβλίο για όλους τους ανθρώπους». (Times Literary Supplement)
«Σ’ αυτό το μικρό βιβλίο με την τεράστια δύναμη, ο Rickles εξερευνά το πώς να ζει κανείς με νόημα σε αυτή τη γοητευτική και βαθυστόχαστη εκδρομή που λέγεται ζωή». (Publishers Weekly)

Οι ΗΠΑ διήνυσαν όλη την πορεία από μια μικρή δύναμη όταν κήρυξαν την ανεξαρτησία τους ως την μονοπολική υπερδύναμη για ένα διάστημα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η πορεία της υψηλής στρατηγικής τους επιτρέπει επομένως την άντληση πολλών συμπερασμάτων για την υψηλή στρατηγική τόσο αδύναμων όσο και ισχυρών δρώντων. Παράλληλα το βιβλίο εστιάζει σε ιδιαιτερότητες της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής. Κατά τον πρώτο ενάμιση αιώνα τους οι ΗΠΑ προσέφευγαν στη συνειδητή ενθάρρυνση μεταναστευτικών εισροών για να προωθήσουν την άνοδό τους στη διεθνή πολιτική. Στον 20ό αιώνα συνδύασαν τη ρεαλπολιτίκ με τη φιλελεύθερη ιδεολογία τους για να αναπτύξουν διεθνείς θεσμούς και μετά το 1945 τις συμμαχίες με τις οποίες κέρδισαν τον Ψυχρό Πόλεμο. Η αμερικανική υψηλή στρατηγική όμως είχε και αστοχίες κυρίως στον Τρίτο Κόσμο προκαλώντας έντονο αντιαμερικανισμό. Σκοπός του βιβλίου είναι να αναλύσει την πορεία της αμερικανικής υψηλής στρατηγικής από τις αρχές της στον 18ο αιώνα ως τις ημέρες μας με αντικειμενικό, επιστημονικό τρόπο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Μεταπολίτευση ήταν μια σύντομη φάση της ελληνικής πολιτικής ιστορίας η οποία σηματοδότησε τη μετάβαση από τη δικτατορία στην πιο σταθερή δημοκρατία που γνώρισε η νεότερη Ελλάδα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι και μια μακρά περίοδος που ταυτίζεται με τον εξευρωπαϊσμό της χώρας, την οργανική ένταξή της σε ένα ευρύτερο, ευρωπαϊκό πλαίσιο το οποίο ταυτιζόταν στη συλλογική συνείδηση με τον εκσυγχρονισμό, την ευημερία και μια υψηλότερη κουλτούρα. Είναι τέλος μια περίοδος που σημαίνει οικονομικούς, κοινωνικούς και πολιτισμικούς μετασχηματισμούς, σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.
Οι Ιστορίες της Μεταπολίτευσης είναι ένα συλλογικό εγχείρημα ιστορικών και κοινωνικών επιστημόνων που επιχειρεί να τη χαρτογραφήσει σε όλες αυτές τις διαστάσεις και σε ποικίλα πεδία, την πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία, τον πολιτισμό, στη διάρκεια των πενήντα χρόνων που πέρασαν. Αποτελεί το προϊόν μιας πολύχρονης προσπάθειας και έχει ως αφετηρία την άποψη ότι η ανθρώπινη πραγματικότητα μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο όταν λάβουμε υπόψη μας το πόσο σύνθετη και πολύπλοκη είναι, και, παραπέρα, ότι δεν μπορεί κανείς να απομονώσει την πολιτική από την οικονομία, την κοινωνία από την πολιτική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μίκρυνα την ευαισθησία
σε βρέφος, βρέθηκα
στο πρόσωπό του
αφαιρώντας του
το πρόσωπο,

άδειασα τον εαυτό μου
στη μανία του χρόνου,

έφτασα στο παρόν
μισώντας, λατρεύοντας
το παρελθόν.
[Από την έκδοση]

Αποφάσισα να γράψω το «Τυφλό γουρούνι στη Δεύτερη οδό» όταν διάβασα τα απομνημονεύματα του θείου Λη, που εκδόθηκαν στα ρωσικά το 1963. Στο βιβλίο με τίτλο «Αριστερή πλευρίτιδα: αναμνήσεις ενός Αμερικανού Κόκκινου» -που θα μπορούσε να έχει υπότιτλο «Το ρομάντζο του αμερικανικού κομμουνισμού» ή κάτι παρόμοιο- ο Λη Φίλιπς, πρώην Ηλίας Φιλιππόπουλος, αφηγείται τη ζωή του από το 1918, όταν πήρε το καράβι για την Αμερική, μέχρι το 1961, όταν εγκατέλειψε το Μέμφις του Τεννεσσί για να εγκατασταθεί στη λατρεμένη του Μόσχα.
Έγραφα λίγες σελίδες κάθε βράδυ στη διαδρομή προς την Καλιφόρνια, όπου πήγα να συναντήσω τον αδερφό μου τον Πάντυ, κι έπειτα στη Μοντάνα, όπου ταξίδεψα μόνο και μόνο για να δω πώς είναι η Μέρυ Κέυ είκοσι χρόνια αργότερα. Το χειρόγραφο -τριακόσιες είκοσι σελίδες γραμμένες στη γραφομηχανή, με τις μουτζούρες και τα σβησίματα- το είχα βάλει στο ντουλαπάκι του στέισον βάγκον ανάμεσα σε διάφορα μικροαντικείμενα: έναν φακό, ένα ζευγάρι μάλλινα γάντια, την άδεια του αυτοκινήτου και δυο κλήσεις της τροχαίας για υπερβολική ταχύτητα. Και θα το ξεχνούσα εκεί αν δεν πήγαινα επιστρέφοντας στο Μέμφις, στη μάντρα του Χάρρυ Γουάιτ για να ανταλλάξω το στέισον βάγκον με ένα παλιό Όλντσμομπιλ.
Κανείς δεν μου ζήτησε να αφηγηθώ την ιστορία των Φίλιπς και της πόλης μας, του Μέμφις του Τεννεσσί. Κανείς δεν μου ζήτησε να μην την αφηγηθώ. Έτσι, αφηγήθηκα αυτή την αληθινή ιστορία που είναι γεμάτη ψέματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

O Περ Γκύντερ Μοτ, γνωστός και ως Πε Γκε, δασοκτήμονας και συνιδιοκτήτης μιας επιτυχημένης οικογενειακής επιχείρησης στη βορειοδυτική Σουηδία, εμφανίζεται ξαφνικά στο γραφείο της ιδιωτικής ντετέκτιβ Γιούλια Σταρκ. Είναι εμφανώς ταραγμένος, καθώς το προηγούμενο βράδυ έλαβε με μήνυμα στο κινητό του τηλέφωνο τη φωτογραφία ενός δεμένου αιμόφυρτου άνδρα, με μια σακούλα στο κεφάλι. Ο Πε Γκε δεν έχει ιδέα ούτε ποιος του στέλνει τη φωτογραφία ούτε ποιο είναι το θύμα. Ανησυχεί ακόμη περισσότερο, καθώς το προηγούμενο βράδυ, σε δείπνο στην έπαυλή του, είχε καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ σε συνδυασμό με αγχολυτικά και δεν μπορεί να είναι σίγουρος τι μπορεί να είχε συμβεί. Αυτός είναι και ο λόγος που προσέγγισε τη Σταρκ, για να ξεκαθαρίσει τυχόν υποψίες γύρω από το όνομά του προτού εμπλακεί η αστυνομία. Η Γιούλια ζητάει τη συνδρομή του πρώην άντρα της, του αστυνομικού Σίντνι Μέντελσον, ελπίζοντας στην πραγματικότητα ότι η συνεργασία τους μπορεί να οδηγήσει στην επανασύνδεση. Η Γιούλια και ο Σίντνι φτάνουν στην πολυτελή κατοικία του Πε Γκε, γνωρίζονται με τα μέλη της οικογένειάς του, εν δυνάμει υπόπτους, κι αρχίζουν να ξετυλίγουν το κουβάρι του μυστηρίου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Το βιβλίο αυτό το έγραψα κοιτάζοντας μπροστά, όχι πίσω».
Στον Απόλυτο διαλογισμό, ο Ντίπακ Τσόπρα, που τριάντα και πλέον χρόνια τώρα πρωτοστατεί στην επανάσταση που έχει φέρει ο διαλογισμός στη Δύση, διερευνά και ερμηνεύει εκ νέου τα σωματικά, διανοητικά, συναισθηματικά και πνευματικά οφέλη αυτής της πρακτικής. Με τρόπο απλό και κατανοητό, μας καθοδηγεί προκειμένου να μπορέσουμε να αφυπνιστούμε και να κατακτήσουμε νέα επίπεδα ενσυνειδητότητας και ενορατικής ζωής, απαλλαγμένοι από τον πόνο. Πρόκειται στην ουσία για μια διαδικασία μεταμόρφωσης της σχέσης μας με το σώμα, το μυαλό και το πνεύμα μας, διαδικασία που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε ελεύθερα και δημιουργικά, σε απόλυτη επαφή με τον πραγματικό μας εαυτό, είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.
Η σημασία της εμπειρίας του διαλογισμού αναβαθμίζεται εδώ σε μια πραγματικά καθοριστικής σημασίας διαδικασία, που οδηγεί στην ουσιαστική γνώση του εαυτού. Το βιβλίο αυτό, τέλος, ενσωματώνει τη γνώση από τις νέες έρευνες σχετικά με τον διαλογισμό και τα οφέλη του, προτείνει πρακτικές ασκήσεις και κλείνει με ένα ετήσιο πρόγραμμα διαλογισού με μάντρα, που μπορεί να βελτιώσει ριζικά κάθε πτυχή της ζωής μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)