Μάνη, 1852. Με εντολή του βασιλιά Όθωνα, πέντε συντάγματα στρατού, ιππικό και πυροβολαρχίες κάνουν γιουρούσι για να συλλάβουν έναν ογδοντάχρονο καλόγερο, τον οποίο υπερασπίζονται 6.000 οπλισμένοι και 15.000 άοπλοι χωριάτες. Το μακελειό μοιάζει αναπόφευκτο. Παπουλάκος. Θρυλική μορφή της λαϊκής θρησκείας τον καιρό της Βαυαροκρατίας. Πρώην χασάπης και αναλφάβητος, ξεσήκωσε τον Μοριά και τα νησιά εναντίον του βασιλιά, των δεσποτάδων, των ξένων προστατών.
Για το κράτος ήταν αγύρτης. Για την επίσημη εκκλησία απόβλητος. Για τις φτωχές αγροτικές και ναυτικές μάζες άγιος και προφήτης. Ο μοναχός Χριστόφορος, γνωστός ως «Παπουλάκος» ή «Παπουλάκης», κατά κόσμον Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος από τον Άρμπουνα Καλαβρύτων (1770-1861), ανακηρύχθηκε άγιος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 30 Αυγούστου του 2024.
Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι βίος αγίου. Αντιθέτως, είναι μάλλον η απόδειξη ότι η αγιοποίηση κάποιου από την επίσημη Εκκλησία ακολουθεί τους δικούς της νόμους που δεν είναι απαραίτητο να συμβαδίζουν με την πραγματική ζωή αυτού που ανακηρύχθηκε άγιος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Επηρεασμένοι από την πληθώρα των πηγών και τη ζωντάνια των περιγραφών, έχουν πολλοί την εντύπωση ότι γνωρίζουμε τα πάντα για την καθημερινή λειτουργία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Την ίδια εντύπωση είχα και εγώ, από τα μαθητικά μου χρόνια. Μόνο πολύ αργότερα ανακάλυψα με κατάπληξη πόσο αποσπασματικές είναι οι πληροφορίες που διαθέτουμε και πόσα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.
Έτσι προέκυψε αυτό το βιβλίο. Δεν έχει τη φιλοδοξία να προσφέρει μία ακόμη συνολική περιγραφή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Έχει πολύ πιο περιορισμένο στόχο: να εξερευνήσει μόνο μερικές όψεις της που φαίνονται αινιγματικές όταν ιδωθούν από ευρύτερη συγκριτική σκοπιά.
Μία είναι η σιωπηλή εξαφάνιση της κληρονομικής βασιλείας. Μία άλλη είναι η έλλειψη πολιτογράφησης ακόμη και των μετοίκων που εκπλήρωναν τις ίδιες ακριβώς στρατιωτικές υποχρεώσεις με τους πολίτες. Μήπως ήταν η Αττική υπερβολικά μεγάλη για άμεση δημοκρατία; Γιατί ορίστηκε η απαιτούμενη απαρτία της Εκκλησίας του Δήμου μόνο σε 6.000 πολίτες και μόνο για αποφάσεις που αφορούσαν ατομικές περιπτώσεις; Πώς ακριβώς γινόταν η κλήρωση των βουλευτών και των άλλων αξιωματούχων; Η εκλογή των στρατηγών; Υπήρχαν πολιτικά κόμματα; Το βιβλίο φιλοδοξεί να εντοπίσει και να αναδείξει τέτοια «αινίγματα», έστω και αν δεν μπορεί να τα λύσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Έλιοτ Ροουζγουότερ, βετεράνος του Β/ Παγκοσμίου πολέμου, αλκοολικός και εθελοντής πυροσβέστης, χάρη σε μια κληρονομιά βρίσκεται πρόεδρος του Ιδρύματος Ροουζγουότερ, ενός ιδρύματος με αμύθητη περιουσία, που αποκτήθηκε με μάλλον σκοτεινό τρόπο. Ο Έλιοτ βασανίζεται γιατί δεν πιστεύει ότι κάτι τέτοιο του αξίζει. Καθώς, «δυστυχώς», αναπτύσσει κοινωνική συνείδηση, ξεκινάει ένα κυριολεκτικά μεθυσμένο ταξίδι ανά την Αμερική με τη διάθεση να βοηθήσει ανθρώπους που έχουν ανάγκη, καταρρέοντας ψυχικά και σωματικά όλο και περισσότερο σε κάθε στάση. Μέχρι που ο δρόμος του διασταυρώνεται με τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Κίλγκορ Τράουτ. Με τη βοήθειά του θα επιχειρήσει ένα ευγενές πείραμα με την ανθρώπινη φύση. Το αποτέλεσμα; Η πιο αστεία σάτιρα του Κερτ Βόννεγκατ, μια ιδιοφυής απεικόνιση της απληστίας, της υποκρισίας και της ανοησίας όλων των ανθρώπων.
Το "Ο Θεός να σας έχει καλά, κύριε Ροουζγουότερ" είναι εξαιρετικά εύστοχη σάτιρα για μια διάσημη οικογένεια (τις χαρές, τα βάσανα και τις εμμονές της) και, ίσως κυρίως, για τη συλλογική τρέλα ενός έθνους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Βόννεγκατ στα καλύτερά του!» (New York Times Book Review)
«Μια αμίμητη και μοναδική φωνή που σατιρίζει την κοινωνία μας». (Harper’s Magazine)
«Εξαιρετική, ξεκαρδιστική σάτιρα των πάντων». (Conrad Aiken)
«Γίγαντας εξαιρετικής σπανιότητας της αμερικανικής λογοτεχνίας». (Francois Busnel)

Το "Κυνήγι του έρωτα", γραμμένο το 1945, παραμένει ως σήμερα ένα από τα πιο διασκεδαστικά όσο και οξυδερκή μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί ποτέ για τον έρωτα και την ενηλικίωση. Πόσο πληκτικό είναι το να περιμένει κανείς να μεγαλώσει! Η Λίντα, οι αδελφές της και η εξαδέλφη τους, η Φάννυ, έχουν εμμονή με τον γάμο και το σεξ ενώ αναζητούν πώς και πώς τον τέλειο εραστή. Το να βρεθεί όμως ο ιδανικός άντρας είναι κάτι πολύ δυσκολότερο από ό,τι νόμιζαν οι αδελφές. Η Λίντα θα αναγκαστεί να υπομείνει πρώτα τον γάμο με έναν στενόμυαλο συντηρητικό βουλευτή και ύστερα με έναν αρρενωπό κομμουνιστή δίχως καμία αίσθηση του χιούμορ, πριν βρει τον αληθινό έρωτα στο Παρίσι λίγο πριν τον Β/ Παγκόσμιο πόλεμο.
Η Μίτφορντ έχει ως πρόπλασμα των ηρώων της τα μέλη της δικής της εντελώς αντισυμβατικής οικογένειας. Ο αναγνώστης γνωρίζει τους Ράντλετ μέσα από τα μάτια της εξαδέλφης Φάννυ, που μένει μαζί τους στην έπαυλή τους στο Άλκονλι του Γκλόστερσαϊρ. Πατριάρχης της οικογένειας είναι ο φωνακλάς θείος Μάθιου, ο οποίος βάζει τα παιδιά του στο κυνήγι όταν δεν υπάρχουν αρκετές αλεπούδες. Η θεία Σέιντι είναι η διαρκώς αφηρημένη αλλά αφοσιωμένη μητέρα και τα επτά παιδιά τους, παρ’ όλες τις απολαύσεις της ασυνήθιστης παιδικής ηλικίας τους, ανυπομονούν να μεγαλώσουν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Αμφιβάλλω αν θα κουραστώ ποτέ να διαβάζω τη γεμάτη φρίκη εξιστόρηση της Λίντα για το νοικοκυριό, την εξωφρενική κριτική του θείου Μάθιου για το Ρωμαίος και Ιουλιέτα ή την ισοπεδωτική ανάλυση του Ντέιβι για τη συλλογή ορυκτών της οικογένειας Ράντλετ, που είναι «αντάξια ενός μουσείου». Κάτω όμως από την εύθραυστη επιφάνεια του πνεύματος αυτού του μυθιστορήματος υποφώσκει κάτι απείρως μελαγχολικότερο, κάτι που μπορεί να σε πιάσει και να σε τραβήξει μέσα στο σκοτεινό υπόγειο ρεύμα του εκεί που δεν το περιμένεις.» (Από την εισαγωγή της Zoe Heller)

Ρώσοι επιδρομείς πυρπολούν ένα ελληνικό χωριό στον Καύκασο στα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αναγκάζοντας τη δεκαπεντάχρονη Μαρία και τους γονείς της να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Στον καταυλισμό όπου καταφεύγουν, βασιλεύει ο φόβος της χολέρας και της πανούκλας. Ο παπάς που είναι επικεφαλής δεν έχει άλλη λύση από το να «παντρέψει» τις προσφυγοπούλες με πλούσιους Οθωμανούς, για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα χρήματα για την επιβίωση του συνόλου. Η όμορφη Μαρία θα καταλήξει στο χαρέμι του πολύ μεγαλύτερού της Μεχμέτ που ζει στην Κωνσταντινούπολη.
Η Μαρία και η αγαπημένη της φίλη Λίτα ταξιδεύουν μ’ ένα καραβάνι που κατευθύνεται προς τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας· από εκεί θα επιβιβαστούν στο τελευταίο πλοίο με προορισμό την πρωτεύουσα. Διασχίζουν έναν συναρπαστικό κόσμο, αρχαίων και ξεχασμένων ορεινών κοινοτήτων, παραδομένο στη βία, με ελεύθερους σκοπευτές και στρατιώτες που κάνουν πλιάτσικο, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία καταρρέει, με τις αποσχισμένες επαρχίες να αυτοανακηρύσσονται ανεξάρτητα χαλιφάτα αψηφώντας τον Σουλτάνο. Όταν η Λίτα το σκάει, η Μαρία αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μόνη τη μοίρα της...
Βασισμένη στην πραγματική ιστορίας της Ελληνίδας γιαγιάς του συγγραφέα, «Η αγορασμένη νύφη» είναι ένα λυρικό και συγκινητικό μυθιστόρημα που ρίχνει φως σε ένα ταραχώδες, επικίνδυνο και συνάμα σαγηνευτικό κομμάτι της Ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Κονσταντάιν είναι ένας συναρπαστικός αφηγητής, προικισμένος με εξαιρετική παρατηρητικότητα, χαρακτηριστικό που τον κάνει να ξεχωρίζει τόσο ως μεταφραστή όσο και ως μυθιστοριογράφο». (Asian Review of Books)

Ο Ερκ Ντεσσάουερ είναι νέος, ταλαντούχος και θέλει να γίνει μεγάλος συγγραφέας. Κάτι που δεν είναι εύκολο στο Βερολίνο της ενωμένης πλέον Γερμανίας, όπου κλίκες νέμονται την εξουσία μεταξύ τους και η ζηλοφθονία κυριαρχεί. Όταν ο Ερκ υπογράφει συμβόλαιο με τον καλύτερο εκδοτικό οίκο της χώρας, φαίνεται πως έχει κατακτήσει τον στόχο του. Ή μάλλον θα τον είχε, αν δεν υπήρχε ο αδίστακτος Χανς Ούλριχ Μπαρζιλάι, ο βασιλιάς της βερολινέζικης κοινωνίας και του λογοτεχνικού χώρου, με την εκκεντρική εμφάνιση, τις ωραιότερες γυναίκες στο πλευρό του και τα άψογα βιβλία. Προτού ο διάσημος συγγραφέας καταφέρει να ανακόψει την ανέλιξή του, ο Ερκ πρέπει να τον σταματήσει. Και γι' αυτό πλέκει μια ανήκουστη ίντριγκα... Ο Μάξιμ Μπίλλερ αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο η Γερμανία οδηγεί στην παραφροσύνη, επειδή θέλει με κάθε τίμημα να βρεθεί «μέσα στο παιχνίδι»: να κερδίσει κοινωνική αποδοχή, να πέσουν πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, να χαρεί τον επίγειο παράδεισο του νέου, επανενωμένου έθνους. Ο "Λάθος χαιρετισμός" είναι ένα οργισμένο μυθιστόρημα για τον οπορτουνισμό και τον νέο εθνικισμό. Κυρίως, όμως, είναι ένα μυθιστόρημα που δίνει συναρπαστικά και με αναπάντεχη τρυφερότητα το πορτρέτο ενός νεαρού συγγραφέα ως «τέρατος», ως δειλού και ως αιώνιου παιδιού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Το ντολμέν για το οποίο μου μίλησες, Γιοάν, βρίσκεται στον δρόμο της μικρής γέφυρας, έτσι δεν είναι;"
"Δύο χιλιόμετρα μετά τη μικρή γέφυρα, να το θυμάσαι. Στ' αριστερά σου. Δε γίνεται να μην το δεις. Είναι υπέροχο, οι πέτρες του στέκουν ακόμη όρθιες".
"Από πότε χρονολογείται αυτό το ντολμέν;"
"Είναι παμπάλαιο. Περίπου τεσσάρων χιλιάδων ετών".
"Πέτρες, λοιπόν, διαποτισμένες από τους αιώνες. Σε τι εξυπηρετούσαν αυτά τα ντολμέν;" ρώτησε ο Ανταμσμπέργκ.
"Ήταν επιτύμβια μνημεία. Τάφοι, αν προτιμάς, φτιαγμένοι από όρθιες πέτρες καλυμμένες με μεγάλες λείες πλάκες. Ελπίζω να μη σ' ενοχλεί αυτό".
"Καθόλου. Εκεί θα πάω και θα ξαπλώσω, πάνω στην πέτρα, κάτω απ' τον ήλιο".
"Και τι στο καλό θα κάνεις εκεί πάνω;"
"Δεν ξέρω, Γιοάν".
Οι κάτοικοι του Λουβιέκ, ενός χωριού της Βρετάνης, παγώνουν στο άκουσμα της εν ψυχρώ δολοφονίας του Γκαέλ Λεβέν, του ρωμαλέου αγροφύλακα της περιοχής, που δέχτηκε δυο μαχαιριές κατάστηθα. Ο επιθεωρητής Ανταμσμπέργκ, γνωστός για τις παράδοξες μεθόδους που χρησιμοποιεί στην εξιχνίαση εγκλημάτων, καλείται στην περιοχή από το Παρίσι για να βοηθήσει στη διαλεύκανση της υπόθεσης. Bασικός ύποπτος είναι ο Ζοσσλέν, ο μακρινός απόγονος του σπουδαίου Γάλλου λογοτέχνη Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατομπριάν. Μέσα σε μια γοτθική ατμόσφαιρα που θυμίζει 19ο αιώνα και πλαισιωμένος από μια πληθώρα παράξενων χαρακτήρων και γεγονότων, ο Ανταμσμπέργκ αναζητά τον πραγματικό ένοχο ξαπλωμένος πάνω στην πέτρα ενός ντολμέν, μεγαλιθικού ταφικού μνημείου της περιοχής... (Από τον εκδότη)

Ήταν πλαστουργός Ιστορίας, ανορθωτής, εξυψωτής, εκσυγχρονιστής; Ή μήπως κατεδαφιστής, εκθεμελιωτής, οδοστρωτήρας; Πυροδότης των ζωτικών δυνάμεων του έθνους ή τροφοδότης των πιο ταπεινών ενστίκτων του λαού; Σε κάθε περίπτωση...
Όποια πέτρα και αν σήκωνες εκείνα τα χρόνια, τον έβρισκες από κάτω. Πανταχού παρόντα ακόμη και εν απουσία του. Μονοπρόσωπη διαιρετική τομή, που -σχεδόν- ακύρωνε όλες τις άλλες. Άνθρωπος-μύθος, για κάποιους θρύλος, νυχτερινός εφιάλτης για άλλους, σφράγισε ανεξίτηλα το συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων και θα παραμείνει, στο διηνεκές ίσως, ζώσα ιστορία. Μέγας, μικρός, «Άγιος», «Εωσφόρος», μισούμενος, λατρευόμενος... Ο Ελευθέριος Βενιζέλος... Ένα διαχρονικό μυστήριο, το οποίο ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει, με εξαντλητική έρευνα πηγών και στοιχείων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Θέτει και απαντά τα σταυρικά ερωτήματα της φιλοσοφίας της Ιστορίας». (Ευάγγελος Βενιζέλος)
««Ίσως αναδειχθεί σε opus magnum για τον πιο σημαντικό πολιτικό άνδρα... Τούτο το έργο θα διαβαστεί και θα συζητηθεί ίσως περισσότερο από κάθε άλλο. Ο Διαμαντόπουλος γράφει προκλητικά, γοητευτικά και εικονοκλαστικά. Η συλλογική μας ιστορική αυτοσυνείδηση του οφείλει πολύ περισσότερα από όσα ακόμη και ο ίδιος φαντάζεται». (Πάνος Λαζαράτος)
«Magnum opus του πολυγραφότατου αυτού συγγραφέα και ακαδημαϊκού... Τα γεγονότα περιγράφονται με ευκρίνεια και αντικειμενικότητα». (Χρήστος Ροζάκης)
«Magnum opus... Θα μονοπωλήσει επί μακρόν το ενδιαφέρον της ιστορικής και πολιτικής κοινότητας». (Θανάσης Χρήστου)

«Είμαι πεπεισμένος πια πως τα θαύματα και τα άλματα προς τα προς τα μπρος τα κάνουν οι πολίτες, οι κοινωνίες, με συλλογικές δημιουργικές προσπάθειες, με αγώνα - σ' αυτόν τον αγώνα είμαι ταγμένος».

Σε μια αυτοβιογραφική αφήγηση, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ανακαλεί με αμεσότητα και ειλικρίνεια τους σημαντικότερους έως σήμερα σταθμούς της προσωπικής και πολιτικής του διαδρομής. Οι προσφυγικές ρίζες, τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στο Νησί της Ημαθίας, ένα χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, η αγροτική ζωή και η σκληρή δουλειά στα χωράφια, τα πανηγύρια και οι γιορτές, η αγάπη για τη μουσική, τα νεανικά όνειρα, οι σπουδές στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, η ενασχόληση με την πολιτική και η μετέπειτα πορεία όπου ξεχωρίζει η μακρά, συνολικά, θητεία στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ο διαρκής αγώνας κατά της τρομοκρατίας και η επιτυχής εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη. Μια εκ βαθέων εξομολόγηση και συγχρόνως ένα αποκαλυπτικό πανόραμα της Ελλάδας από τη δεκαετία του ’60 έως τις μέρες μας, με αναφορά σε όλα τα κρίσιμα γεγονότα και πρόσωπα που σημάδεψαν τη μεταπολιτευτική μας ιστορία: η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και η νίκη του στις εκλογές του ’81, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης, το σκάνδαλο Κοσκωτά, το «Μακεδονικό», η υπόθεση Οτσαλάν, η δεκαετία των μνημονίων, η τραγωδία της Marfin, το μεταναστευτικό, η κρίση του Έβρου, η Λερναία Ύδρα της ένοπλης βίας, η διασύνδεση της τρομοκρατίας με το κοινό και οργανωμένο έγκλημα, μεταξύ άλλων. Σε πρώτο πρόσωπο, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ξεδιπλώνει ένα περιπετειώδες ταξίδι πολιτικών αγώνων και εμποδίων, δύσκολων στιγμών και αποφάσεων· μοιράζεται τις σκέψεις του για τον εκσυγχρονισμό και τον λαϊκισμό, τον προοδευτικό κόσμο και τον εξτρεμισμό, τη βαθιά πίστη του στον άνθρωπο και στους συλλογικούς αγώνες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Σαν να βγάζεις το φεγγάρι απ’ την τροχιά του»: με αυτή την έκφραση περιέγραψε ο αρχαιολόγος Έντουαρντ Ντάνιελ Κλαρκ τον αποτροπιασμό των Ελλήνων, καθώς παρακολουθούσαν τρομοκρατημένοι τις ενέργειες των Άγγλων, σίγουροι πως αργά ή γρήγορα η ψυχή της ελληνικής γης θα έπαιρνε εκδίκηση. Σ’ ένα μαγαζί στο Παρίσι ειδικευμένο σε ορειβατικό εξοπλισμό, η Αντρέα Μαρκολόνγκο αγόρασε ένα ράντζο, έναν υπνόσακο κι έναν φακό. Το επόμενο βράδυ άνοιξε το ράντζο της και άπλωσε τον υπνόσακο όχι στην κορυφή κάποιου βουνού, αλλά σε μια έρημη αίθουσα του Μουσείου της Ακρόπολης, στην Αθήνα. Η Αντρέα είχε, τον Μάιο του 2022, τη μοναδική τύχη να περάσει εκεί μια νύχτα εντελώς μόνη. Η νύχτα είναι η ώρα των φαντασμάτων και των απολογισμών. Δύο είναι οι ίσκιοι που θα την επισκεφθούν: Ο ίσκιος του Λόρδου Έλγιν, του Άγγλου πρέσβη που διέπραξε την κλοπή των γλυπτών του Παρθενώνα στις αρχές του 19ου αιώνα, στέλνοντάς τα στο Λονδίνο μέσα σε κιβώτια, και ο ίσκιος ενός ανθρώπου χαμένου πρόσφατα, γεννημένου σ’ ένα ταπεινό χωριό της Ιταλίας, του πατέρα της. Όμως τα κενά στις αίθουσες του Μουσείου της Ακρόπολης, οι λευκές γύψινες προσθήκες στη θέση των γλυπτών που αφαιρέθηκαν πριν από δυο αιώνες, αντηχούν δίπλα στα κενά από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι εμείς οι ίδιοι: την ενοχή και την ντροπή, όταν μια μέρα αναγνωρίζουμε το νήμα που μας συνδέει με τον γονέα που θεωρούσαμε απόμακρο και από τον οποίο θέλαμε ν’ απελευθερωθούμε· εκείνη την αίσθηση ότι ποτέ δεν είμαστε άξιοι γι’ αυτά που αποκτήσαμε, το μόνιμο αίσθημα ότι είμαστε και παραμένουμε απατεώνες, άλλοι κλέβοντας κι άλλοι οικειοποιούμενοι πολιτιστικά αγαθά του κλασικού κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ήταν μια γλυκιά ανοιξιάτικη βραδιά και η απρόσμενη φωτογράφιση κράτησε δέκα λεπτά. Η Αντρέα θα έμενε εκεί όλη τη νύχτα μόνη της, παρέα με τα αγάλματα, με τετράδιο και μολύβι κι ένα σπαστό ραντζάκι σε περίπτωση που ήθελε να κοιμηθεί. Τελικά ο Μορφέας δεν εμφανίστηκε πάρα μόνο τα χαράματα και η Αντρέα κοιμήθηκε μία ώρα χαμένη στους στοχασμούς της, έχοντας πρώτα βυθιστεί στα γραπτά της και συνδεθεί με τον επιβλητικό και κατανυκτικό χρονοτόπο που της χάρισε το μουσείο. [...] Βλέποντας από μακριά τη σιλουέτα της Μαρκολόνγκο να χάνεται μπροστά στα πανάρχαια εκθέματα, σκέφτηκα ότι εκείνο το βράδυ θα ζούσε το πιο ουσιαστικό προσκύνημα της ζωής της». (Νίκος Αλιάγας, Καθημερινή)
«Μια ελεγεία για την Ελλάδα, διάρκειας μιας ολόκληρης νύχτας, την οποία η Μαρκολόνγκο είχε το προνόμιο να περάσει στο Μουσείο της Ακρόπολης. [...] Μόνη μεταξύ εκείνων των γυάλινων τοίχων που αναπόφευκτα κατευθύνουν το βλέμμα σου προς τον ιερό βράχο και τον πιο λαμπρό ναό του. Μόνη με τις μελαγχολικές της σκέψεις για μια Ελλάδα που στερείται επί αιώνες μια πολιτιστική κληρονομιά, ενώ η Δύση την οικειοποιούνταν και με τα δύο χέρια. [...] Αυτή η αφήγηση είναι μια πράξη αγάπης της Μαρκολόνγκο για την Ελλάδα. Και το άκρως προσωπικό της mea culpa για ό,τι εκείνη, όπως όλοι μας, πήραμε από την Ελλάδα και από τους Έλληνες, δίχως ποτέ να το ανταποδώσουμε». (Cinzia Dal Maso, La Repubblica)

Μήνες έψαχνα τίτλο γι’ αυτά τα διηγήματα. Είχα βρει καμιά δεκαριά, όμως κανένας δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Μια μέρα πήγα να βάψω το αυτοκίνητο - ο βαφέας ήταν ένας Ρωσοπόντιος που μιλούσε σπαστά ελληνικά. Μου είπε πως θα χρειαστεί μια βδομάδα να κρατήσει το όχημα για να κάνει τη βαφή. Και συμπλήρωσε γενναιόδωρα: «Θα σου δώσω αυτό το "Seicento" [ένα «FIAT» παλιατζούρα τριακονταετίας] να κυκλοφορείς, να κάνεις τη δουλειά σου μέχρι να τελειώσω». «Και πόσο το πήρες αυτό το ?Seicento?;» τον ρωτώ. «Πεντακόσια ευρώ μεταχειρισμένο», μου απαντάει, «αλλά έριξα άλλο ένα χιλιάρικο και του άλλαξα μπουζί, σασμάν, τα πάντα, μέχρι και φάλτσα κεφαλής». Μόλις άκουσα τι είπε, σκέφτομαι: «Αμάν, βρήκα τίτλο». Ο άνθρωπος ήθελε να πει «φλάντζα κεφαλής», όμως λόγω του ότι δεν ήξερε καλά ελληνικά, έκανε το λάθος (που είναι και το σωστό) λέγοντας: «Φάλτσα κεφαλής». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)