«Η αυτομυθοπλασία είναι μια μυθοπλασία συμβάντων και γεγονότων αυστηρά αληθινών». Έτσι ορίζει ο Σερζ Ντουμπροφσκύ, εισηγητής του νεολογισμού «autofiction», το λογοτεχνικό είδος στο οποίο πραγματικές και φανταστικές αφηγήσεις διασταυρώνονται στη βάση ενός συμβολαίου ψεύδους ανάμεσα στον συγγραφέα και στον αναγνώστη, που έρχεται σε αντιδιαστολή με το συμβόλαιο αλήθειας της αυτοβιογραφίας.
Ο δραματουργός Σέρχιο Μπλάνκο ανατέμνει με ειλικρίνεια τη δική του αυτομυθοπλαστική γραφή εκθέτοντας τη μηχανική αυτουπονόμευσης του συγγραφικού του «εγώ». Στο πρώτο μέρος του βιβλίου παρουσιάζει μια ιστορική επισκόπηση των γραφών του εγώ, πιάνοντας το νήμα από τον Σωκράτη και τον Άγιο Αυγουστίνο για να φτάσει μέχρι τη μεταμοντέρνα μυθοπλασία του εικοστού πρώτου αιώνα. Στο δεύτερο μέρος, εκθέτει την προσωπική του θεωρία περί αυτομυθοπλασίας παραθέτοντας έναν «Δεκάλογο αυτομυθοπλαστικής απόπειρας», με άξονα τα θεατρικά του έργα.
Όπως ομολογεί ο Μπλάνκο: «Τελικά, δεν είμαι εγώ εκείνος που γράφει· είναι η γραφή μου που με γράφει. Και αυτή είναι η μορφή της αντίστασής μου: να υπάρχω ως ένας χαρακτήρας μυθοπλασίας που γράφει τον εαυτό του ως πράξη επιβίωσης». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε ένα ρημαγμένο τοπίο που αντανακλά τη συντριβή και τις τύψεις της μια νεαρή γυναίκα περιπλανιέται ψάχνοντας τον μικρό γιο της. Στη διάρκεια αυτής της αναζήτησης -ή μήπως πρόκειται για φυγή;- συναντά έναν άνδρα που φαίνεται να έχει τις απαντήσεις στα αγωνιώδη ερωτήματά της. Εκείνος την παίρνει μακριά σε ένα φαντασιακό Μεξικό, τη γη της επαγγελίας για απόκληρους και φυγάδες. Περνούν μια σύντομη περίοδο έντονου πάθους σε ένα μοτέλ, μέχρι τη στιγμή που η αινιγματική παρουσία ενός κωφάλαλου νεαρού γίνεται καταλύτης ερωτικής έλξης για τη γυναίκα, προκαλώντας μια έκρηξη που μέχρι τότε παρέμενε υπό έλεγχο. Αφήνοντας αυτό το καταφύγιο, ξεκινούν ένα ταξίδι επιστροφής - ένα τυραννικό flash back, στο τέλος του οποίου η αναζήτηση του χαμένου παιδιού οδηγεί σε μια συγκλονιστική απάντηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό μιλάει για τις περιόδους που ασθενούμε.
Που χάνουμε τον προσανατολισμό και την ελπίδα μας.
Που νιώθουμε ότι έχουμε απογοητεύσει τον εαυτό μας και όλους τους άλλους. Κυρίως, όμως, το βιβλίο αυτό μιλάει για το πώς αναρρώνουμε, πώς ξαναπιάνουμε το νήμα, πώς ξαναβρίσκουμε το χαμένο νόημα, πώς επανασυνδεόμαστε με τους ανθρώπους, πώς μαθαίνουμε να χαιρόμαστε ξανά.
Για το Θεραπευτικό ταξίδι, ο Αλαίν ντε Μποττόν ακολουθεί όλα τα στάδια ενός ταξιδιού ψυχικής υγείας, από την πρώτη κρίση ως την ανάρρωση. Τις στιγμές που συνειδητοποιούμε ότι δεν τα βγάζουμε πια πέρα. Τις κινήσεις και τις πράξεις φροντίδας ή θεραπείας που μας ανακουφίζουν προσωρινά, ως την πολυπόθητη μέρα που επιτέλους ανακτάμε μία αίσθηση σταθερότητας. Γραμμένο με βαθιά κατανόηση και αγάπη, αποτελεί πολύτιμο σύντροφο στις πλέον μοναχικές στιγμές μας -είτε βιώνουμε την κατάρρευση μιας σχέσης είτε μια μεγάλη επαγγελματική κρίση ή, απλά, το άγχος της καθημερινότητας- όσο και έναν πρακτικό οδηγό που θα μας βοηθήσει να βρούμε λόγους για να ελπίζουμε.
Στην πραγματικότητα, όλοι μας βρισκόμαστε διαρκώς σε ένα ταξίδι ανάρρωσης, το ζητούμενο είναι να αναγνωρίσει ο καθένας το δικό του.
Με τον τρόπο του, το βιβλίο αυτό στοχεύει να αποτελέσει ένα καταφύγιο, έναν περίκλειστο κήπο γεμάτο με ενθαρρυντική πνευματική χλωρίδα και άνετα παγκάκια, όπου μπορούμε να καθίσουμε και να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας, σε μια ατμόσφαιρα καλοσύνης και συντροφικότητας. Στοχεύει να γίνει ένας φίλος σε ορισμένες από τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής μας. (Από τον εκδότη)

Φανταστείτε αυτό το βιβλίο σαν βόλτα στο απρόβλεπτο ?υαλό ?ου, σαν κουτί που περιέχει την καρδιά ?ου, σαν σπίτι χτισ?ένο ?ε λέξεις, όπου ζει η αλήθεια για τον Πέτρο.
Στις σελίδες του θα βρείτε πολλή ?ουσική, τα βιβλία που ο?όρφυναν τη ζωή ?ου, τις απανωτές ?ου αποτυχίες στο άθλη?α της φιλίας, τον πρώτο ?ου έρωτα (δεν είναι αυτό που νο?ίζετε), σκηνές απ’ τον παραδεισένιο βίο ?ου ?ε τον Τάσο, λόγια λατρείας για τον Μάνο Χατζιδάκι, τη ?άνα ?ου ?ε τα λυπη?ένα γόνατα, ένα ορφανό ευθυ?ογράφη?α (και το γιατί γράφω κω?ικά βιβλία), δύο ανέκδοτα κεφάλαια απ’ την πρώτη γραφή του "Βιβλίου της Κατερίνας", την τρέλα ?ου σε όλες τις ?ορφές της, το βρακί της ελευθερίας, το πώς έγινα συγγραφέας (σπόιλερ: κατά τύχη) και τη ?οναδική φορά στην ιστορία που έβγαλα τον σκασ?ό.
Έχω ζήσει περισσότερο απ’ όσο θα ζήσω, αλλά η σκέψη δεν ?ου φέρνει στεναχώρια. Είναι θαύ?α το ότι έφτασα ως εδώ, το ότι ?ου δόθηκε και ?ου δίνεται κάθε ?έρα τόση αγάπη. Με λίγη τύχη, φέρτε ?ου τα γερά?ατα να τα φιλήσω!
Φανταστείτε το βιβλίο της ζωής ?ου σαν παιχνίδι που παίζει το φως ?ε το σκοτάδι εδώ και κοντά ?ισόν αιώνα. Το πρώτο κλά?α και το τελευταίο γέλιο ?ες στην ίδια ανάσα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Το να παραμείνεις ανθρώπινος σημαίνει να σπάσεις έναν περιορισμό. Δέξου το αν μπορείς. Δέξου το αν τολμάς."
Στην Ομορφιά του συζύγου η πολυβραβευμένη Ανν Κάρσον συνθέτει μέσω 29 ποιημάτων-τάνγκο μια ελεγεία για τον έρωτα, τον γάμο και τον χωρισμό. Το τάνγκο (όπως κι ο γάμος) θέλει δύο και πρέπει κανείς να το χορέψει ως το τέλος - κι αυτό ακριβώς κάνει η Κάρσον στο σπαρακτικό της κείμενο.
Το έργο της Κάρσον, έργο μεγάλου στοχαστικού βάθους, θεματικού εύρους και ρηξικέλευθων πειραματισμών, αποτελεί μία από τις πιο δυναμικές και συναρπαστικές προτάσεις της σύγχρονης ποίησης. Η Ομορφιά του συζύγου έρχεται να το επιβεβαιώσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)