Ο καταξιωμένος συγγραφέας Γκούσταβ φον Άσενμπαχ, ενσάρκωση του απολλώνιου ευρωπαϊκού πνεύματος, κυριεύεται από μια πρωτόγνωρη λαχτάρα να ταξιδέψει και να ξεφύγει για λίγο από τα βάσανα και τις σκοτούρες της τέχνης του. Εγκαταλείπει την αυστηρά οργανωμένη καθημερινότητά του στο Μόναχο με προορισμό τη Βενετία, και συγκεκριμένα το νησί Λίντο. Εκεί θα συναντήσει τον Τάτζιο, ένα πανέμορφο δεκατετράχρονο αγόρι, με το οποίο θα αποκτήσει μια ολέθρια ερωτική εμμονή. Ένα και μόνο βλέμμα του εφήβου αρκεί για να παρασύρει τον ώριμο άντρα, με διονυσιακή μανία, στο χείλος της προσωπικής του αβύσσου, καταβαραθρώνοντας το πνευματικό οικοδόμημα της ζωής του.
Με μια επιδημία χολέρας να εξαπλώνεται ύπουλα στα βρόμικα σοκάκια της πόλης, με γονδολιέρη και ψυχοπομπό στο αχερόντειο ταξίδι του τον ίδιο τον Χάροντα, ο Άσενμπαχ θα ακολουθήσει έναν δρόμο χωρίς γυρισμό, όπου η ομορφιά και ο θάνατος συγκρούονται με καταστροφικές συνέπειες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα βιβλίο προσωπικής μνήμης και συλλογικής αυτογνωσίας. Ανατρέχοντας στην περασμένη του ζωή, ο συγγραφέας συλλογίζεται τη βαθιά πατρίδα που δένει αξεχώριστα μέσα μας τη φωνή του τόπου με τη φωνή της γλώσσας και πλάθει την ανθρωπιά μας. Ένας ποιητικός, πολιτικός και ανθρωπολογικός στοχασμός που βυθίζεται στα θεμέλια της ιστορικής μας ύπαρξης, για ν' αναρωτηθεί: τι είναι κείνο που κάνει μυριάδες λέξεις, ακμαίες από τον καιρό του Ομήρου, ν' ανθίζουν πάντοτε στα χείλη μας, την ίδια στιγμή που η γλώσσα μας ξαναγεννιέται κάθε μέρα για να μείνει ζωντανή; Ποιο θαύμα έχει συμφιλιώσει στην ψυχή μας τον ελληνικό με τον χριστιανικό πολιτισμό, που τόσο φανατικά άλλοτε πολεμήθηκαν; Πώς εξηγείται ότι, παρά τον θάνατο του αρχαίου πνεύματος σε μιαν εποχή που διψάει για χρήμα και υλική πρόοδο, το παμπάλαιο συμβιωτικό μας ήθος επιζεί πεισματικά στη σημερινή Ελλάδα - σκεφτείτε την οικειότητά μας με τη θεότητα, τον ενικό της καθημερινής κουβέντας μας με τον συνάνθρωπο, τη ζεστασιά της αγοράς, του πανηγυριού και της ταβέρνας...
Μήπως αν ξαναζωντανεύαμε το σωστό νόημα των λέξεων δημοκρατία, οικονομία, οικουμένη, οικειότητα, φιλία, έρως, αγάπη, θαύμα, ελευθερία, άνθρωπος, τόσων και τόσων άλλων, θα κάναμε λίγο πιο ανθρώπινο αυτόν τον κόσμο, που γίνεται όλο και πιο απάνθρωπος κάθε μέρα; (Γ. Κ., από τον εκδότη)

Ο Σεφέρης δεν διευκόλυνε το έργο του βιογράφου του. Έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να διαχωρίσει την ταυτότητα του ποιητή και του ανθρώπου των γραμμάτων από εκείνη του ανώτατου δημοσίου υπαλλήλου. Από τα είκοσι ως τα εξήντα του χρόνια, παραπονιόταν ότι υπήρξε ο «υπηρέτης των δυο αφεντάδων». Από τον καιρό που εξέδωσε τον πρώτο τό?ο των ποιη?άτων του, μοίρασε τον εαυτό του σε δύο δημόσια προσωπεία: το όνομα «Σεφέρης» είναι ένα λογοτεχνικό ψευδώνυμο, προφανώς συγγενές αλλά και διακριτέο ταυτόχρονα από το «Σεφεριάδης», το οικογενειακό όνομα του διπλωμάτη. Η ιστορία της ζωής του Σεφέρη είναι η ιστορία αυτής της διχασμένης προσωπικότητας. Γράφοντας το βιβλίο αυτό, κράτησα εσκεμμένα την ακόλουθη στάση: η βιογραφία αυτή δεν είναι η ιστορία του ποιητή «Σεφέρη» ή του διπλωμάτη «Σεφεριάδη», αλλά αντίθετα, και όσο είναι δυνατόν να την ανασυνθέσει κανείς, η ιστορία του ανθρώπου που ήταν και τα δύο. Για τον λόγο αυτό, στα κεφάλαια που ακολουθούν τον αποκαλώ με το μικρό του όνομα: Γιώργος. R.B. (Από τον εκδότη)

Η μεγάλη ποιήτρια της εποχής μας με την «Αυτοβιογραφία του κόκκινου» μας παραδίδει ένα έργο που είναι μυθιστόρημα και ποίημα μαζί, ιδιοφυής αναδημιουργία ενός αρχαιοελληνικού μύθου και υπέροχη σύγχρονη ιστορία ενηλικίωσης.
Ο Γηρυόνης, νεαρό αγόρι και, ταυτόχρονα, κόκκινο φτερωτό τέρας, ξεδιπλώνει τη βασανισμένη του ψυχή σε μια συγκινητική αυτοβιογραφία που ξεκινά από την ηλικία των πέντε του χρόνων. Μεγαλώνοντας, ο Γηρυόνης δραπετεύει από τη ζωή με τον βίαιο αδελφό του και τη, στοργική μεν, ανίκανη να τον προστατεύσει δε, μητέρα του. Βρίσκει παρηγοριά πίσω από τον φακό της φωτογραφικής του μηχανής, καθώς και στην αγκαλιά του νεαρού Ηρακλή, υπερόπτη και ηδονοθήρα, που τον εγκαταλείπει μόλις εκείνος αρχίσει να τον ερωτεύεται. Η επανεμφάνιση του Ηρακλή μετά από χρόνια θα φέρει αντιμέτωπο τον Γηρυόνη ξανά με τον πόνο της επιθυμίας και θα τον κάνει να ξεκινήσει ένα ταξίδι που θ’ απελευθερώσει τη δημιουργική του φαντασία.
H Αυτοβιογραφία του κόκκινου είναι το συγκλονιστικό πορτρέτο ενός καλλιτέχνη και της περιπετειώδους πορείας του προς την αυτογνωσία. (Aπό την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πώς να πολεμήσεις τις σκιές που ελέγχουν και χειρίζονται την εξουσία; Πώς να εκδικηθείς αυτούς που σου έχουν κάνει το μεγαλύτερο κακό;
Μια πολύ λεπτή εγκληματική υπόθεση εξελίσσεται στη Βαρκελόνη, καθώς κάποιοι εκβιάζουν τη δήμαρχο της πόλης με ένα βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου. Την έρευνα καλείται να αναλάβει ο αστυνομικός Μελτσόρ, που επιστρέφει από την περιοχή της καταλανικής Τέρρα Άλτα. Άνθρωπος με υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης και αταλάντευτη ηθική, βασανισμένος από τύψεις που δεν μπόρεσε να βρει τους δολοφόνους της μητέρας του, ο Μελτσόρ καλείται να εξιχνιάσει έναν εκβιασμό που δεν είναι σαφές εάν στοχεύει αποκλειστικά στο οικονομικό όφελος ή στην πολιτική αποσταθεροποίηση. Αναγκάζεται έτσι να εισχωρήσει σε κύκλους της εξουσίας όπου βασιλεύουν ο κυνισμός, οι φιλοδοξίες χωρίς αναστολές και το σκληρό πρόσωπο της διαφθοράς.
Στην «Ανεξαρτησία», πολυπρόσωπο μυθιστόρημα έντονης δράσης και αγωνίας, ο μεγάλος Ισπανός συγγραφέας συνθέτει ένα σοκαριστικό πορτρέτο της πολιτικο-οικονομικής ελίτ της Βαρκελόνης, του τυραννικού κόσμου των κατόχων του χρήματος.
«Η Ανεξαρτησία είναι μια όμορφη λέξη. Γι’ αυτό τη διάλεξα. Είναι μια λέξη απίστευτα πολυσήμαντη». (Χ.Θ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)