Η Αλεξάνδρα, συνταξιούχος λυκειάρχης, που ζει απομονωμένη σ’ ένα χωριό της Κρήτης, ετοιμάζει με όλη της τη φροντίδα το κυριακάτικο γεύμα: θα την επισκεφθούν για φαγητό τα δυο παιδιά της, ο Θανάσης και η Σοφία. Στο μενού ξεχωρίζει το κρητικό πιλάφι, το περίφημο γαμοπίλαφο.
Κατά τη διάρκεια των ετοιμασιών, αλλά και αργότερα, όταν πια τα παιδιά έχουν φύγει, η Αλεξάνδρα αναμοχλεύει και αναλογίζεται την περασμένη της ζωή, τις ευθύνες και τα σφάλματα του παρελθόντος, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να διαχειριστεί ορθολογικά τις ενοχές της για ένα γεγονός αβάσταχτο στην ίδια και φρικιαστικά αποτρόπαιο στα μάτια του κόσμου...
Το Κρητικό πιλάφι είναι ένα μυθιστόρημα για τη μητρική αγάπη και την απώλεια, για τον ρόλο της συζύγου και της μάνας, της γυναίκας γενικότερα, σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Και, κυρίως, για τα συχνά τραγικά διλήμματα του σύγχρονου ανθρώπου. Η Κρήτη, στο φόντο, πανταχού παρούσα, δίνει τον τόνο στην αφήγηση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βασική συνθήκη σε αυτή την πραγματική ιστορία είναι το τοπίο της αγροτικής Σικελίας: οι πέτρες, τα δύσβατα θαμνώδη και βραχώδη μέρη, τα βοσκοτόπια· η μαγεία της βοτανικής με τις φιστικιές, που είναι θηλυκά και αρσενικά δέντρα, οι υποσχέσεις του σαμπούκου, που στα φύλλα του κρύβονται τα χρυσοπράσινα σκαθάρια, για νύχτες μαγικές, τα εποχικά άσματα. Συναντάμε πρώτα, μετά το 1850, τον πατριάρχη Λουίτζι Σάκκο, έξυπνο, ακούραστο εργάτη που δούλευε με αγάπη τη γη. Μετά έρχονται οι απόγονοι, όλοι σκληρά εργαζόμενοι νεαροί άντρες, και σοσιαλιστές, με υπερατλαντική μετανάστευση και στράτευση κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου. Οι υπεξαιρέσεις και αχρειότητες των σκαιών αρχηγών της Μαφίας που καλύπτονται πίσω από πολιτικούς «μαριονέτες» μέσα στο τραγικό σκοτάδι του φασισμού. Οι πέντε αδελφοί Σάκκο γνωρίζουν πόσο απελπιστικά δύσκολο είναι να ζεις στο καθεστώς που επιβάλλει η Μαφία. Αναγκάζονται να φύγουν, να κρυφτούν. Νιώθουν ότι ενδύονται έναν ρόλο σωτήρα, στον (ένοπλο) αγώνα κατά των μαφιόζων διωκτών. Γίνονται μοναχικοί δικαστές, στη σκοτεινή σιωπή της ομερτά: πολίτες εκτός νόμου ενός κράτους που δεν μπορούσε να τους εγγυηθεί ασφάλεια, να τους προστατέψει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ιούνιος 1940. Οι Γερμανοί μπαίνουν στο Παρίσι. Η συσκότιση και η νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας επιβάλλονται παντού εκτός από το πολυτελές ξενοδοχείο Ριτζ. Αδημονώντας να ανακαλύψουν τη φινέτσα του γαλλικού τρόπου ζωής, οι κατακτητές συναναστρέφονται εκεί την παριζιάνικη ελίτ. Πίσω από το μπαρ εργάζεται ο Φρανκ Μεγιέρ, ο σπουδαιότερος μπάρμαν του κόσμου. Η προσαρμογή είναι υπόθεση επιβίωσης και ο Φρανκ, που αποδεικνύεται επιδέξιος διπλωμάτης,κερδίζει τη συμπάθεια των Γερμανών αξιωματικών, εξασφαλίζοντας έτσι τη δική του ησυχία, αλλά και εκείνη του Λυσιανό, του μαθητευόμενου του,και της αινιγματικής και τολμηρής Μπλανς Οζελλό. Επί τέσσερα χρόνια, οι άντρες της Γκεστάπο συναναστρέφονται στο μπαρ προσωπικότητες όπως η Κοκό Σανέλ και ο Σασά Γκιτρύ. Αυτοί οι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, συνεργάτες των Γερμανών ή αντιστασιακοί, ήρωες ή πολεμοκάπηλοι, θα αγαπιούνται, θα προδίδουν ο ένας τον άλλον κι ίσως θα αγωνίζονται για μια κάποια ιδέα. Οι περισσότεροι, πάντως, αγνοούν ότι ο Φρανκ Μεγιέρ, Αυστριακός πρόσφυγας, βετεράνος του 1914, ενορχηστρωτής αυτού του αλλόκοτου μπαλέτου, κρύβει ένα βαρύ μυστικό: την εβραϊκή του καταγωγή. Ο Φιλίπ Κολλέν ανασυγκροτεί με δεξιοτεχνία και σχολαστική ιστορική ακρίβεια μια ταραγμένη εποχή. Μέσα από το πεπρωμένο αυτού του παραγνωρισμένου ανθρώπου, γίνεται το μάτι και το αυτί της κατεχόμενης Γαλλίας και αφηγείται την αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στον φόβο και το θάρρος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Μύρωνας και η Αγγελική, χορευτικό ζευγάρι από την Αθήνα, πηγαίνουν στις Σέρρες, για να εμφανιστούν
σε ένα νυχτερινό κέντρο. Εκείνη ανυποψίαστη θα παγιδευτεί από τη γοητεία του Μύρωνα προσπαθώντας
να ξεκλειδώσει τον μυστικοπαθή και αινιγματικό χαρακτήρα του. Η παθιασμένη σχέση τους, σαν μια χορογραφημένη περφόρμανς, μεταφέρεται από την πίστα του σκυλάδικου στον μυστηριακό ελαιώνα,
από τα δωμάτια επαρχιακών ξενοδοχείων στους δρόμους και στην ανοιξιάτικη ύπαιθρο. Οι εξελίξεις και ο τόπος θα επιδράσουν καθοριστικά στη ζωή και των δύο καθώς παγιδεύονται στις εμμονές και στις νευρώσεις τους, στη μεταφυσική και στην κρυμμένη Ιστορία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα πιο ανώδυνα λάθη είναι αυτά που αποφεύγουμε. Στα προηγούμενα βιβλία μου έδινα συμβουλές για την καθαρή σκέψη, τις έξυπνες κινήσεις και μια καλύτερη ζωή. Εδώ αντιστρέφω τους όρους και μιλάω για τους κυριότερους τρόπους συμπεριφοράς και σκέψης που είναι καλύτερο να αποφύγει κανείς - μ' άλλα λόγια, σας παρουσιάζω μια λίστα των «δεν πρέπει», ένα είδος μικρής εγκυκλοπαίδειας της βλακείας μας. Γιατί ένα πράγμα που πολλές φορές και με όλους τους τρόπους μού απέδειξε η μέχρι τώρα ζωή μου είναι πως, αντί να κυνηγάει κανείς την ευτυχία, είναι πολύ πιο απλό και αποτελεσματικό να απομακρύνει τα όσα στέκουν εμπόδιο στον δρόμο για αυτήν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα μυθιστόρημα που ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι και τα τέλη του 19ου, μέσα από τη φωνή έξι γυναικών που σχετίζονται με τον Χαρίλαο Τρικούπη, αλλά και με τον θείο του Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Είναι πέντε Ελληνίδες και μία Ρωσίδα. Η Σμαράγδα Μαυροκορδάτου, η δυναμική γιαγιά του Χαρίλαου. Η άλλη γιαγιά του, η χαμηλών τόνων Αλεξάνδρα Τρικούπη. Η μητέρα του, η καλή και όμορφη Αικατερίνη Μαυροκορδάτου-Τρικούπη. Η επικριτική θεία του, Χαρίκλεια Μαυροκορδάτου. Η εξαιρετικά μορφωμένη αδελφή του, Σοφία Τρικούπη. Και ο παράνομος έρωτάς του, η κοσμοπολίτισσα Μαρία φον Τράουτενμπεργκ. Έξι γυναίκες από τρεις γενιές, που είχαν την τύχη να αποτελούν μέρος της ελίτ της εποχής τους, κόρες και σύζυγοι ανώτερων αξιωματούχων, πρεσβευτών και πρωθυπουργών. Μορφώθηκαν, ταξίδεψαν στο εξωτερικό και, κυρίως, δεν ήταν «αθέατες» όπως η πλειονότητα των γυναικών της εποχής τους.
Ένα παιχνίδι με τον χρόνο, και τη μνήμη, καθώς οι άνθρωποι στροβιλίζονται ανάμεσα στις καλές και στις κακές αναμνήσεις τους. Ένα σπονδυλωτό βιογραφικό αφήγημα με τη μορφή αυτοβιογραφικών σημειωμάτων ή ημερολογίων, στα οποία καταγράφονται σκέψεις, συναισθήματα και γεγονότα, όχι πάντα με αυστηρή χρονολογική συνέχεια. (Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο Πιστοποιητικό περιουσιακής κατάστασης, ένα αυτοβιογραφικό δοκίμιο που είχα γράψει τη δεκαετία του '20, ανέλυα τις συνθήκες της ζωής μου που με διαμόρφωσαν. Δυστυχώς, το βιβλίο χαλούσε η άχρηστη επιτήδευση, μια γενικευμένη αμαρτία εκείνων των χρόνων. Στο παρόν σχεδίασμα δεν θα αποφύγω τη μερική αναπαραγωγή του, αν και θα προσπαθήσω να μην επαναληφθώ. Στη σύντομη Αυτοβιογραφία του, ένα σχεδίασμα που ολοκλήρωσε το 1957, ο Μπορίς Παστερνάκ παρουσιάζει στιγμιότυπα της ζωής του από τα πρώτα του χρόνια, όταν ως μικρό παιδί ζούσε με τους γονείς του στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής στη Μόσχα όπου δίδασκε ο ζωγράφος πατέρας του, τις αναμνήσεις αλλά και τις σκέψεις του για σημαντικές προσωπικότητες της δια νόησης, από τον Σκριάμπιν μέχρι τον Τολστόι, τον Μαγιακόφσκι, τη Μαρίνα Τσβετάγεβα, τον Σεργκέι Γεσένιν, τις συναντήσεις του με σπουδαίους Γεωργιανούς ποιητές όταν ταξίδεψε στη Γεωργία με τη δεύτερη γυναίκα του, και ποιοι επηρέασαν, ήδη από την εφηβεία του, την καλλιτεχνική ανάπτυξη και εξέλιξη του σπουδαίου αυτού Ρώσου.Μπροστά στα μάτια του αναγνώστη ζωντανεύει ένας ολόκληρος κόσμος πριν και μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, πριν και μετά τους δυο παγκόσμιους πολέμους.Ο Παστερνάκ, με την ευαισθησία και τη διεισδυτικότητα του ποιητή πεζογράφου, καταθέτει με εξαιρετικά ποιητικό τρόπο πολύτιμες στιγμές από τη δύσκολη ζωή του το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πολλοί από εμάς νιώθουμε παγιδευμένοι σε μια καθημερινότητα που δεν μας ικανοποιεί. Οι ρουτίνες που παλιότερα μας βοηθούσαν να είμαστε εξαιρετικά αποδοτικοί τώρα μας προκαλούν άγχος.
0 τρόπος που σκεφτόμαστε μας οδηγεί σε αρνητικά συναισθήματα και συχνά στην κατάθλιψη. Πώς μπορούμε όμως να αλλάξουμε τη ζωή μας, όταν δεν καταλαβαίνουμε τι μας συμβαίνει;
Όταν παλεύουμε να αντιμετωπίσουμε κάποιο πρόβλημα, μια κακή συνήθεια, έναν εθισμό, ή τη ζωή γενικά, συχνά θεωρούμε ότι πρέπει να είμαστε ανθεκτικοί, «παραμένοντας δυνατοί» ή «προσπαθώντας περισσότερο». Όμως όταν κάνουμε κάτι τέτοιο, ο εγκέφαλός μας μας ωθεί και πάλι σ’ εκείνα τα πρότυπα σκέψης που μας οδήγησαν να νιώθουμε εγκλωβισμένοι, ακόμη και όταν είναι ξεκάθαρο ότι αυτά τα πρότυπα δεν λειτουργούν για εμάς. Στην Επανάσταση των αισθήσεων ο νευροεπιστήμονας Norman Farb και ο κλινικός ψυχολόγος Zin del Segal εξηγούν τη λειτουργία των δύο δικτύων που διαθέτει ο εγκέφαλός μας, το δίκτυο των προγραμματισμένων συμπεριφορών (συνήθεια) και το δίκτυο της πρόσληψης ερεθισμάτων από τις αισθήσεις, που μας επιτρέπει ν' αποκτούμε νέες γνώσεις. Αν επικεντρωθούμε στις αισθήσεις μας, από την αίσθηση των ποδιών μας σε έναν δρόμο γεμάτο κόσμο μέχρι ένα κελάηδισμα πουλιού στο πάρκο, μπορούμε να ενεργοποιήσουμε εκ νέου το τμήμα του εγκεφάλου που μας Βοηθά να νιώθουμε αναζωογονημένοι και ευτυχισμένοι. Κι έτσι μπορούμε, κάθε φορά που νιώθουμε «στρεσαρισμένοι και κολλημένοι», να στραφούμε και να νιώσουμε τον δυναμικό και παλλόμενο κόσμο γύρω μας, πράγμα που θα δώσει ώθηση στην ανθεκτικότητα, τη θετική διάθεση και τη δημιουργικότητά μας, όπου κι αν βρισκόμαστε.
«0 Φαρμπ και ο Σίγκαλ μάς δείχνουν τη διαφορά ανάμεσα στα "είμαι ζωντανός" και "ζω πραγματικά" . Μας καθοδηγούν επίσης με πρακτικά εργαλεία πώς ν’ αφυπνίσουμε την αίσθηση ότι κάθε στιγμή μάς προσφέρει κάτι καινούριο, έτσι ώστε να ζήσουμε τη ζωή με όλες μας τις αισθήσεις».
Judson Brewer, συγγραφέας του Unwinding Anxiety. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια μητέρα προσπαθεί, αλλά αποτυγχάνει, να πνιγεί. Πώς θα φέρει να εξακολουθήσει να κάνει ό,τι έχει πριν, ως σύζυγος και ως μαμά, μετά την ανάδυση από τα βαθιά της λίμνης όπου φαίνεται κάτι φριχτά και σαγηνευτικά: Ένας πατέρας στοιχειώνεται από την ηλικία για μια στιγμή απόσπασης της προσοχής του και τις δια βίου συνέπειες της. στη ζωή του γιου του. Η έμφαση σε έναν τραυματισμένο λόγο από το πουθενά ξύνει πληγές. Η απόπειρα δυσλειτουργίας μιας γάτας οδηγείται δύο γυναίκες συγγραφείς σε εκπληκτικά συμπτώματα. Δύο κορίτσια συναντούν στις διακοπές τους μια αλκοολική ποιήτρια και αφοσίωση που οφείλονται στη φροντίδα της. Μια γυναίκα περιθάλπει μια ξένη ηθική με ανοησία βιώνοντας απρόσμενα τις συνέπειες της συνεξάρτησης. Άνθρωποι που βρίσκονται σε ένα σημείο χωρίς την επιστροφή, θαμπωμένοι από τα φώτα μιας επικείμενης τραγωδίας. Ενάλωτοι στην παγίδα της στιγμής που το παράξενο έχει εισβάλει στη ζωή τους Κάποιοι μεταμορ φωνονται, άλλοι απομονώνονται κι άλλοι ταλαντεύονται με τάξη τύψεων και τρυφερότητας. Όλοι τους καθοδηγούνται από την αποδεδειγμένη αξία. Ιστορίες σκοτεινές, απροσδόκητες, εκρηκτικές. Για τις οικογενειακές σχέσεις, τα φαντάσματα των προσδοκιών και των ενοχών, το ανέφικτο της απόλυτης επικοινωνίας, τις παγίδες του ανικανοποιητού. Που μας κάνουν, μια προς μια, με μαύρο χιούμορ και σασπένς, να μπορούμε να σταθούμε απέναντι στα τέρατα της δικής μας καθημερινής κατάστασης, να σταθούμε απέναντι στον εαυτό μας. (Παρουσίαση από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ηλικιωμένος Χουάν Γκέυ βρίσκεται ετοιμοθάνατος σε ένα δωμάτιο του Παλατιού, ενός επιβλητικού, ξεπεσμένου πια, ξενώνα στην καλιφορνέζικη έρημο. Τον φροντίζει ένας νεαρός, τον οποίο ο Χουάν είχε γνωρίσει πριν από μια δεκαετία σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα. Καθώς το τέλος πλησιάζει, διηγούνται ο ένας
στον άλλον ιστορίες, ανασταίνοντας χαμένους έρωτες, μανάδες και πατεράδες, με τις πορείες τους να συμπλέκονται, αναπόφευκτα, σε μια ευρύτερη ιστορία σεξουαλικότητας, παθολογίας και καταπίεσης.
Μέσα από τις συνομιλίες τους αναδύεται μία άλλη ιστορία, αυτή της ριζοσπάστριας κουίρ ακτιβίστριας Ζαν Γκέυ (κατά κόσμον Χέλεν Ράιτμαν), της οποίας τη ρηξικέλευθη έρευνα στις δεκαετίες του ΄20 και του '30 οικειοποιήθηκαν, αποσιωπώντας το όνομά της, τα μέλη της επιτροπής στην οποία συμμετείχε και την εξέδωσαν διαστρεβλωμένη το 1941.
Αναμειγνύοντας γεγονότα και μυθοπλασία και αντλώντας στοιχεία από προφορικές αφηγήσεις και ιστορικά αρχεία, κινηματογραφικά σενάρια, μαρτυρίες και εικόνες, οι ‘’Διαγραφές’’ το δεύτερο μυθιστόρημα του Τζάστιν Τόρρες, που απέσπασε το National Book Award των ΗΠΑ το 2023, είναι ένας στοχασμός ονειρικός και επίμονος, για τη μνήμη και τη διαγραφή της, για τους τρόπους με τους οποίους οι ιστορίες συγκροτούν την Ιστορία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Υπήρχαν άνθρωποι με σάρκα και οστά, άνθρωποι που δεν τους είχαν δείξει την πρέπουσα προσοχή, αυτήν
που το ποινικό δικαστήριο θα έπρεπε να τους είχε εξασφαλίσει. Δεν είχε αποδοθεί δικαιοσύνη. Έτσι ανέλαβε αυτός. Ο Κάρλο Καππάι είναι η ενσάρκωση της μεθοδικότητας, της ρουτίνας, της μοναξιάς. Της συνήθειας.
Κανείς δεν υποπτεύεται ότι στα μάτια του ο λαβύρινθος από ντοσιέ και φακέλους δεν ήταν ποτέ άψυχο χαρτί.
Αντίθετα, οι φάκελοι μιλούσαν, μερικές φορές ψιθύριζαν την αλήθεια που δεν έχει εισακουστεί, το αίτημά τους για δικαιοσύνη. Ο Καππάι οδηγεί τη δικαιοσύνη εκεί που δεν κατάφερε να φτάσει ο νόμος, ενώ περιμένει πάντα, σαράντα χρόνια τώρα, να τιμωρήσει το έγκλημα που σημάδεψε τη ζωή του.
Ο Βάλτερ Αντρέττι είναι δημοσιογράφος. Από το αθλητικό ρεπορτάζ, που αγαπούσε, βρέθηκε στο αστυνομικό, που θεωρεί απαράδεκτο. Αναλαμβάνοντας, όμως, εκών άκων, μια έρευνα για δυο δολοφονίες, ο Αντρέττι αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι κάτι παράξενο κρύβεται εκεί. Κάποια σύνδεση. Ίσως το ίδιο χέρι... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)