Ένας ανώνυμος εικοσάχρονος αφηγείται ή, ίσως, εξομολογείται. Στο απομονωμένο του χωριό τα πάντα έχουν απόκοσμη στασιμότητα, το μόνο που μεταβάλλεται είναι ο χρόνος. Στο πατρικό του σπίτι, όπου ζει με τη γιαγιά και τη συναισθηματικά νεκρή μητέρα του, επικρατεί μια ατμόσφαιρα πένθους από τότε που ήταν παιδί. Ευτυχώς, όμως, έχει τα «Άλογα», μια συμμορία νεαρών αγοριών που πολεμάνε την πλήξη σκίζοντας τους επαρχιακούς δρόμους με τις μηχανές τους. Ευτυχώς έχει και τον καλύτερό του φίλο, τον αρχηγό των «Αλόγων», τον όμορφο, πλούσιο και ευγενικό Ν.
Ο Ν., μανιώδης αναγνώστης ο ίδιος, του χαρίζει για τα γενέθλιά του ένα βιβλίο που τον κάνει να δει τον εαυτό του και τη ζωή με άλλο βλέμμα, τη μέρα που αλλάζει ο κόσμος, την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Η σχέση των δυο αγοριών είναι πιο περίπλοκη από όσο μπορούν να παραδεχτούν...
Ένα μυθιστόρημα για τα ασαφή όρια ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα, για τη σύγχυση και τις εντάσεις της νεότητας και την εξερεύνηση της σεξουαλικότητας στην ελληνική επαρχία των αρχών του αιώνα μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ξεχάστε την Οδύσσεια που ξέρατε. Ο Όμηρος τα τραγούδησε, αλλά εγώ τα έζησα.
Και με τους αιώνες, πολλά απόκρυφα του έπους μου ξεχάστηκαν.
Θέλετε να τα μάθετε;
Για παράδειγμα:
Πώς ήταν φατσικά οι Λαιστρυγόνες; Και μήπως ο Καβάφης λέει παχιά λόγια;
Για ποιον λόγο οι Κύκλωπες τραγουδάνε ακόμα το Δώδεκα και το Ερωτευμενάκι;
Τι σόι μάγισσα ήταν η Κίρκη και πόσο χρέωνε το αναλυτικό ωροσκόπιο;
Τι παίχτηκε με τους λωτούς και με τα black angus του Ήλιου;
Ποιο ήταν το ρεπερτόριο των Σειρήνων και γιατί άλλος πάει από πέσιμο, κι άλλος από δέσιμο;
Τι μου ’πε η μάνα μου μόλις με είδε στον Κάτω Κόσμο; ( Όχι, τότε δεν είχαμε ζακέτες.)
Τι ήταν η Σκύλλα πριν σκυλλιάσει και γιατί όλα τα αντιόξινα του κόσμου δεν έφταναν για την αδερφή της;
Πώς ξώμεινα εφτά χρόνια στο νησί της Καλυψώς;
Πόσο μαφία ήταν τελικά αυτός ο Ερμής; Και γιατί δεν γνωρίζουμε περισσότερα για τον μυστηριώδη Λάρι;
Πάνω απ’ όλα - ποια ήταν η αληθινή Πηνελόπη, που δεν άγγιξε αργαλειό στη ζωή της κι είχε τους μνηστήρες γραμμένους;
Αράξτε, λοιπόν, και θα σας τα πω όλα εγώ, ο Οδυσσέας, πολυμήχανος πρωταγωνιστής της ιστορίας.
Τα υπόλοιπα είναι λόγια των αθάνατων - δηλαδή παραμύθια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

2014: Κατά τη διάρκεια του πάρτι γενεθλίων της Βίβιεν Μπλάντυ, o σύζυγός της Φράνσις απαγγέλλει το ποίημα «Μια κορόνα για τη Βίβιεν» σαγηνεύοντας τους παρευρισκόμενους. Αυτή είναι η πρώτη και τελευταία φορά που το έργο διαβάζεται μεγαλόφωνα και η περίσταση θεωρείται κορυφαίο λογοτεχνικό γεγονός. Εκατό χρόνια μετά, φίλοι της ποίησης, ερευνητές και μελετητές κάνουν εικασίες για το μήνυμα του ποιήματος, ωστόσο κανένα αντίγραφό του δεν έχει ακόμη εντοπιστεί.
2119: Οι πεδινές περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν βυθιστεί εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας μετατρέποντας τη χώρα σε ένα αρχιπέλαγος με πολλά διάσπαρτα νησιά. Οι επιζήσαντες κουβαλούν την ανάμνηση της ποικιλίας και του πλούτου του καταποντισμένου αυτού πολιτισμού.
Ο Τομ Μέτκαλφ, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Σάουθ Ντάουνς, με έδρα ένα από τα νησιά του βρετανικού αρχιπελάγους, μελετά τα αρχεία των πρώτων δεκαετιών του εικοστού πρώτου αιώνα, γοητευμένος από τις ελευθερίες και τις δυνατότητες της ανθρώπινης ζωής πριν από την καταστροφή. Η τυχαία ανακάλυψη, ωστόσο, ενός στοιχείου που ελπίζει να τον οδηγήσει στο μεγάλο χαμένο ποίημα φέρνει στο φως περιπεπλεγμένους έρωτες και ένα έγκλημα, ανατρέποντας τις βεβαιότητές του για μια ιστορία που πίστευε ότι γνώριζε σε βάθος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο τρόπος που κατανοούμε το γήρας είναι πολύ διαφορετικός από τον τρόπο που το βιώνουμε οι ίδιοι όταν γεράσουμε, κι αυτή η διάσταση υπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Το γήρας καθίσταται, εκ των πραγμάτων, ένα είδος κριτηρίου για κάθε κουλτούρα και κάθε εποχή, ιδιαίτερα ενεργό στη σημερινή κοινωνική οργάνωση. Ο όρος "νέο γήρας" αναδύεται μέσα από τα κείμενα του βιβλίου αυτού στηριγμένος στην πολύπλευρη προσέγγιση της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης, της τέχνης και της ιστορίας. Η καρδιά του βιβλίου, όμως, είναι τα βιώματα και οι εμπειρίες όσων σήμερα ζούμε το γήρας και όσων το έζησαν πριν από εμάς. Γι’ αυτό και είναι ένα βιβλίο πολιτικό, διότι μιλάει για όσες αλλαγές είναι αναγκαίες για να αποσυρθούν η καταπίεση, ο ετεροπροσδιορισμός και οι εξαιρέσεις που ασκούνται στους ηλικιωμένους και στις ηλικιωμένες, και μάλιστα με διαφορετικό τρόπο για κάθε πλευρά. Η κοινωνική αντίληψη και πρόνοια επανασχεδιάζεται, η επιστημολογία αναδιαρθρώνεται, η γηριατρική ακολουθεί νέα μονοπάτια, στο βιβλίο όμως αυτό η Χλόη Κολύρη υποστηρίζει ότι χρειάζεται κάτι πολύ σημαντικότερο, κάτι που θα επηρεάσει το πεπρωμένο του είδους μας, εν μέσω όλων των άλλων οντοτήτων.
Πολλοί γέροι και γριές δείχνουν τον δρόμο σε αυτό το ταξίδι: Σπινόζα, Χέλντερλιν, Φρόυντ, Λακάν, Φέρεντσι, Ντε Μπoβουάρ, Λυς Ιριγκαρέ, Μπάτλερ, Xιροσίγκε, Μιχαήλ-Άγγελος, Άρεντ κ.ά. Γιατί οι τυχεροί γερνάνε... (Από τον εκδότη)

Κατά τη δεκαετία του 1990-2000 η Αλγερία συγκλονίζεται από έναν αιματηρό εμφύλιο. Μετά τη λήξη του, η κυβέρνηση απαγορεύει και ποινικοποιεί οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτόν, επικαλούμενη τον νόμο της «Συμφιλίωσης».
Η νεαρή Φαζρ, που το όνομά της σημαίνει Αυγή, οφείλει να θυμάται τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της χώρας της από τη Γαλλία κι ας μην τον έζησε η ίδια. Παράλληλα όμως, αν και επιζήσασα της μαύρης δεκαετίας, είναι υποχρεωμένη, βάσει νόμου, να ξεχάσει τα δεινά του εμφυλίου. Το σώμα της, ένα τετράδιο γεμάτο μυστικά, αποτυπώνει την τραγωδία του αδελφοκτόνου σπαραγμού: τον λαιμό της σημαδεύει μια βαθιά ουλή από μαχαίρι, σαν φρικτό χαμόγελο, και οι φωνητικές της χορδές είναι κατεστραμμένες.Η Αυγή, εδώ και χρόνια βουβή, έχει φτιάξει με το υλικό των ονείρων μια ολόδική της εσωτερική γλώσσα και προσμένει τη μέρα που θα ξαναβρεί τη φωνή της. Τη συγκλονιστική ιστορία της μπορεί να τη διηγηθεί μόνο στο παιδί που κουβαλά στην κοιλιά της και που υποθέτει ότι είναι κορίτσι. Πώς μπορεί όμως να δώσει η ίδια ζωή όταν της την έχουν σχεδόν στερήσει; Έχει άραγε δικαίωμα να γεννήσει αυτό το μωρό και να το μεγαλώσει σ’ έναν κόσμο εχθρικό προς τις γυναίκες ή μήπως είναι καλύτερα να διακόψει την κύηση και να επιστρέψει στον Παράδεισο το αγέννητο ουρί της;
Σε μια χώρα που τιμωρεί και την παραμικρή αναφορά στον εμφύλιο, η Αυγή αποφασίζει να αφήσει πίσω της τη ζωή της στο Οράν και να επιστρέψει στο χωριό Χαντ Τσεκάλα, εκεί όπου όλα ξεκίνησαν και παραλίγο να τελειώσουν. Στον γενέθλιο τόπο που έγινε το θέατρο πολύνεκρης σφαγής, ίσως οι νεκροί τής δώσουν απαντήσεις... (Από τον εκδότη)