Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια κομμάτι της καθημερινότητάς μας, με έννοιες όπως η υφαλοκρηπίδα, η ΑΟΖ ή η "Γαλάζια Πατρίδα" να κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο. Το παρόν βιβλίο επιδιώκει να εξερευνήσει αυτό το σύνθετο πεδίο με τρόπο απλό, κατανοητό και επιστημονικά τεκμηριωμένο.
Μέσα από 50 ερωτήσεις και απαντήσεις εξετάζονται μία σειρά από θέματα:
- Πόσο συγγενείς είμαστε με τους Τούρκους και πόσο μοιάζουμε ή διαφέρουμε;
- Τι εξυπηρετεί την Τουρκία η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί των νησιών;
- Πότε και πώς μπορούν να αυξηθούν τα ελληνικό χωρικά ύδατα;
- Πόσο σοβαρό είναι το θέμα της αποστρατιωτικοποιήσεως των νησιών;
- Πόση σημασία έχει η Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις;
- Πώς αντιμετωπίζονται τα νησιά στις θαλάσσιες οριοθετήσεις;
- Έχουν οι Τούρκοι "γκρίζες ζώνες" κυριαρχίας;
- Ποια είναι τα προβλήματα και οι προοπτικές της ελληνικής μειονότητας στην Πόλη;
- Μας συμφέρει να πάμε στο Διεθνές Δικαστήριο;
- Ποια και πόσο αποτελεσματική είναι η στρατηγική μας έναντι της Τουρκίας μετά το 1974;
- Πόσο έχουν αλλάξει τα δεδομένα από το 1974 μέχρι σήμερα;
Στο τέλος επιχειρείται να δοθεί απάντηση στο μεγάλο ερώτημα που τίθεται στον δημόσιο διάλογο: Τι πρέπει να πράξουμε για να αλλάξουν τα πράγματα; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Εμίλ Ζολά με τη φλογισμένη τοποθέτησή του απέναντι στην κρατική συνωμοσία που στήθηκε για να καταδικαστεί ένας αθώος, ο Εβραίος λοχαγός Άλφρεντ Ντρέυφους, προσδιόρισε άπαξ διά παντός το πρότυπο του αληθινού δημόσιου διανοουμένου. Είναι αυτός που, δίχως να του ζητηθεί, υψώνει τη φωνή του απέναντι στην εξουσία η οποία εγκληματεί - και αυτός που αδιαφορεί για το σκληρότατο τίμημα το οποίο θα πληρώσει. Είναι αυτός που βγαίνει μπροστά για να εναντιωθεί στο άδικο και να αναμετρηθεί με την πλειοψηφία - αυτός που δε λυγίζει στις απειλές, που δε σταματάει μέχρι να φτάσει στο τέλος. Είναι η ηθική συνείδηση μιας κοινωνίας.
Ατρόμητος και μόνος, ολόφωτος και ολοζώντανος, περισσότερα από 120 χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει επίκαιρος να μας δείχνει τον πάντοτε δύσκολο μα πάντοτε ωραίο δρόμο.
Εκτός από το «Κατηγορώ...!», το βιβλίο περιλαμβάνει την απολογία του Ζολά ενώπιον του δικαστηρίου, όταν βρέθηκε κατηγορούμενος για συκοφαντική δυσφήμηση του Επιτελείου με αφορμή τη δημοσίευση του περιώνυμου αυτού άρθρου του, τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο Ανατόλ Φρανς στην κηδεία του Ζολά, τον εγκωμιαστικό για τον Ζολά λόγο του Ζαν Ζορές στη Βουλή κατά τη συζήτηση για τη μεταφορά της σορού του συγγραφέα στο Πάνθεον, χρονολόγιο της Υπόθεσης Ντρέυφους, εισαγωγή της Μαίρης Καιρίδη και πρόλογο του Θανάση Τριαρίδη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η εκδοτική σειρά "Για έναν νέο ανθρωπισμό" φιλοδοξεί να παρουσιάσει φιλοσοφικά και πολιτικά κείμενα, καθώς και μαρτυρίες και ντοκουμέντα με μοναδικό (αλλά κεντρικό) κοινό σημείο τους την πολιτισμική ή και ηθική αντιπρόταση στις κυρίαρχες κουλτούρες της βίας, της εκδίκησης, του μίσους και του τελετουργικού φόνου, που στα θεμελιακά πολιτισμικά αφηγήματα παρουσιάζονται ως «ιστορική νομοτέλεια». Σε μικρές και εύχρηστες εκδόσεις θα προσπαθήσουμε να εστιάσουμε σε ιστορίες και κείμενα ανθρώπων που με φλεγόμενο πνεύμα και διάπυρη καρδιά πάλεψαν να σχηματίσουν την αγάπη, την αλληλεγγύη και την ηθική αντίσταση απέναντι στην ολέθρια ανθρώπινη Ιστορία. (Θανάσης Τριαρίδης, από την παρουσίαση της έκδοσης)

Φίλε ή αντίπαλε μην τ’ αναγγείλεις πουθενά.
Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος.

«Ο Ποιητής αργά ή γρήγορα θα έρθει σε σύγκρουση με την κοινωνία ή την ομάδα, και θα ακολουθήσει -βασικά- έναν από τους παρακάτω τρεις δρόμους: Ή θα ασκήσει κριτική στις κυβερνήσεις και στις ηγεσίες των κομμάτων, ή θα κλειστεί στο γυάλινο πύργο του, ή θα συμβιβαστεί και θα γίνει ένας κομφορμιστής... Για μένα, γνήσιοι Ποιητές είναι εκείνοι που διαλέγουν τον πρώτο δρόμο. Θα ’φτανα μάλιστα να πω, ότι θεωρώ δυνάμει ποιητές όλους εκείνους που, όπως περίπου λέει ο Καντ, "διαθέτουν ένα μυαλό και έχουν την τόλμη να το μεταχειριστούν χωρίς την καθοδήγηση κανενός"».
(Άρης Αλεξάνδρου, από συνέντευξη στον Ρένο Αποστολίδη, περ. Εικόνες, 1959)

Ο Άρης Αλεξάνδρου ξεκινά την πορεία του στα γράμματα ως ποιητής στα 24 χρόνια του, με τη συλλογή "Ακόμα τούτη η άνοιξη" (1946), και εξακολουθεί να γράφει ποιήματα σε όλη τη διάρκεια της ολιγόχρονης ζωής του που τη σημάδευσαν οι εξορίες, οι φυλακίσεις, οι διαψεύσεις, η αυτοεξορία.
Ογδόντα εκρηκτικά ποιήματα, τα «οδόσημα μιας πορείας» κατά τον ποιητή, από την πολιτική στράτευση στην απόρριψη κάθε δογματισμού, που παραμένουν επίκαιρα, φωτίζοντας, ενίοτε ειρωνικά, τις ρωγμές της ανθρώπινης αγωνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

1970, Μπιόλιο, Βόρεια Ιταλία. Ο θάνατος της εντεκάχρονης Τζοβάννα από πνιγμό δεν είναι ατύχημα, αλλά αυτοκτονία. Λίγες μέρες αργότερα, η Σίλβια, η δασκάλα της, βγαίνει από το σπίτι της και, αντί να πάει στο σχολείο, εξαφανίζεται στο δάσος. Το χωριό την αναζητά αγωνιωδώς και, καθώς περνά ο καιρός, οι φήμες πληθαίνουν και, αναπόφευκτα, εκφράζονται φόβοι για τη ζωή της. Όλοι αναρωτιούνται τι συνέβη στη Σίλβια, αυτή την τόσο αφοσιωμένη στους μαθητές της δασκάλα, που μέχρι τότε δεν είχε απασχολήσει καθόλου τους ανθρώπους της μικρής ορεινής κοινότητας.
Την αγνοούμενη θα εντοπίσει τυχαία, σε μια εγκαταλελειμμένη καλύβα στη μέση του δάσους, ο Μαρτίνο, ένα μοναχικό αγόρι από το Τορίνο, που έχει μεταφερθεί στο χωριό για λόγους υγείας. Στη θέα της εμφανώς ταλαιπωρημένης δασκάλας, το παιδί τρομοκρατείται, όμως δεν το βάζει στα πόδια. «Μην το πεις σε κανέναν» του ψιθυρίζει με κόπο η δασκάλα κάνοντάς τον συνένοχο στο μυστικό της. Ο Μαρτίνο θα συνεχίσει να επισκέπτεται τη Σίλβια στην κρυψώνα της, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα κάμψει τις αντιστάσεις και τη σιωπή της και θα τη βοηθήσει να γυρίσει πίσω στο χωριό. Είναι άραγε έτοιμη η Σίλβια να επιστρέψει ή προτιμά να παραμείνει στην αγκαλιά του δάσους, με συντροφιά τα όνειρα, τις αναμνήσεις και τα φαντάσματα του παρελθόντος;
Η "Αγαπημένη μας δασκάλα" είναι ένα καθηλωτικό μυθιστόρημα μυστηρίου, που ρίχνει φως στον σκοτεινό λαβύρινθο της ανθρώπινης ψυχής, μια δυνατή αλληγορία για τον φόβο, την ελπίδα, για την ανάγκη μας για απομόνωση αλλά και για ουσιαστική επαφή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η συγκλονιστική ακτινογραφία μιας παιδικής ηλικίας, μιας μικρής κοινωνίας και μιας σχεδόν αχαρτογράφητης υπαίθρου στην Κολομβία, που τη μαστίζει η βία. Βία όλων των ειδών και όλων των βαθμών: κοινωνική, σωματική, ψυχολογική, βία κατά της ζωής από το παρακράτος των ναρκεμπόρων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Το παιδί-ποιητής παραμερίζει τα κλαδιά και μας αφήνει να δούμε τον άλλοτε ήρεμο, άλλοτε βάναυσο κόσμο" (ΧΟΡΧΕ ΕΛΙΕΣΕΡ ΠΑΡΔΟ)
"Η Μυρωδιά της σκόνης συγκινεί τον αναγνώστη με τη δύναμη των εικόνων της. Συγκινεί γιατί ποίηση και πεζογραφία γίνονται ένα. Η δύναμή της προέρχεται από τη φωνή ενός προσώπου που αισθάνεται, στο σώμα του και στη ζωή του που μόλις ξεκινάει, τη διαρκή κατασπάραξη μιας κοινωνίας που δεν ξέρει ότι είναι άρρωστη". (ΛΑΒΑΡΟ ΜΙΡΑΝΤΑ)
"Όλα τα βλέπουμε στο χαρούμενο ή σαστισμένο βλέμμα ενός μικρού χωριατόπαιδου". (ΤΖΙΟΒΑΝΝΙ ΚΕΣΣΕΠ)

Καθώς ο Hawes ταξιδεύει από τον Ιούλιο Καίσαρα έως το Brexit, περνώντας από τη νορμανδική κατάκτηση, τον εμφύλιο πόλεμο, τη Βρετανική Αυτοκρατορία και τους δύο παγκόσμιους πολέμους, αφήνει πίσω του μια βαθιά όσο και πρωτότυπη σύντομη ιστορία της Αγγλίας. Μιας χώρας που πάντα ήταν χωρισμένη, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε Βορρά και Νότο, που η μοίρα της ήταν πάντα άρρηκτα δεμένη με εκείνη των γειτόνων της, που η ταξική της διάρθρωση είχε πάντα τις δικές της ιδιαιτερότητες. Ίσως οι μέρες μας είναι κατεξοχήν κατάλληλες για να κατανοήσει κανείς τη σημερινή κατάσταση της Αγγλίας, και μάλιστα με οδηγό έναν τόσο οξυδερκή παρατηρητή και γλαφυρό αφηγητή όσο ο Hawes. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δύο είναι οι κόσμοι του Αργύρη. Ο κόσμος του σχολείου και ο ηλεκτρονικός. Στον πρώτο ασφυκτιά, στον δεύτερο απελευθερώνεται. Και κάπου ανάμεσα προσπαθεί να ξεχάσει· το διαζύγιο των γονιών του, τον πατέρα του, τα συναισθήματά του. Μέχρι τη στιγμή που μια παρατεταμένη διακοπή ρεύματος θα τον αποκλείσει και από τους δύο κόσμους. Οι εφιάλτες του θα ζωντανέψουν, οι μνήμες του θα ξυπνήσουν, οι απορίες του θα γιγαντωθούν. Μέσα του όλα σκοτεινιάζουν - όπως τότε... Θα παραδοθεί και πάλι στο σκοτάδι, σαν δειλός και συνεσταλμένος που όλοι λένε πως είναι, ή θα παλέψει μαζί του γενναία, όπως πάλεψαν κάποτε κάποιοι μονομάχοι εναντίον των Ρωμαίων; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Βραβείο του Ελληνικού Τμήματος της IBBY