Ποιος είναι άραγε ο ηλικιωμένος κύριος που ερμηνεύει με τόσο μοναδικό τρόπο σονάτες του Μπετόβεν στο πιάνο, παίζοντας σε δημόσιους χώρους, αεροδρόμια και σιδηροδρομικούς σταθμούς; Πώς βρέθηκε εκεί;
Περιμένει, άραγε, κάποιον να εμφανιστεί; Τις απαντήσεις θα μας τις δώσει ο ίδιος όταν αρχίσει να μας εξιστορεί μια μεγάλη ιστορία, που πηγαίνει πενήντα χρόνια πίσω, σε ένα εντελώς μακάβριο ορφανοτροφείο.
Ο δεκαεξάχρονος Τζο, γόνος εύπορης οικογένειας και εκκολαπτόμενος πιανίστας, χάνει τους γονείς του και τη μικρή του αδελφή σε αεροπορικό δυστύχημα στα μέσα του 1969, μένοντας μόνος στον κόσμο. Μέχρι να βρεθεί γι’ αυτόν μια ανάδοχη οικογένεια, τον στέλνουν σ’ ένα ορφανοτροφείο στα Πυρηναία, κοντά στα ισπανικά σύνορα. Η παραμονή του στο ίδρυμα θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον συντηρητισμό και τους αυστηρούς κανόνες της εκκλησίας, τις στερήσεις, την υποκρισία, τη σκληρότητα και την προδοσία. Ταυτόχρονα, όμως, θα δοκιμάσει τα όριά του, θα ανακαλύψει τη δύναμη της φιλίας, την αξία της ελευθερίας και θα νιώσει τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα για την κόρη ενός ευεργέτη του ορφανοτροφείου, στην οποία θα κληθεί να παραδώσει μαθήματα πιάνου. Σύντομα θα γίνει μέλος μιας «μυστικής οργάνωσης» αποτελούμενης από μια ομάδα παλαιότερων τροφίμων του ιδρύματος και θα σχεδιάσουν μαζί μια ριψοκίνδυνη απόδραση... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δωμάτια της ζωής και της αφήγησης, δωμάτια της μνήμης και της λήθης, δωμάτια με πρόσωπα, πράγματα, χρόνους και σκηνικά του εαυτού και της Ιστορίας, δωμάτια που μετεωρίζονται ανάμεσα στην αυτοβιογραφία και στην αυτομυθοπλασία.
Aντλώντας από την ποιητική του ονείρου, του θραύσματος και της περιπλάνησης, ο συγγραφέας πασχίζει να βρει εξόδους, κρύπτες, μεσοτοιχίες σ’ αυτά τα εκατό δωμάτια, σ’ αυτές τις εκατό ιστορίες, κυρίως όμως να τα διασχίσει για να συναντήσει, να συνομιλήσει και, αν είναι εφικτό, να συμφιλιωθεί με τους ενοίκους τους - αυτούς τους αθέατους συγκάτοικους που αναστατώνουν (εντός κι εκτός γραφής) την καθημερινότητά του.
Το παρόν βιβλίο μαζί με την "Εξουθένωση. Ντοκιμαντέρ ονείρων" (2022) και το "Αμήν. Προσευχές στο Κενό" (2024) κλείνει μιαν άτυπη τριλογία που περιστρέφεται γύρω από τους μηχανισμούς της απώλειας (ατομικής και συλλογικής) στο πέρασμα του χρόνου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ιστορίες γυναικών. Παραλλαγές και παράφωνες νότες στο ίδιο θέμα, τη Θηλυκότητα. Οι αφηγήσεις γύρω από το τζάκι στο «μοναστήρι» αναζητούν το νήμα στον ψυχο-σεξουαλικό κόσμο της γυναίκας κι επιβεβαιώνουν: η γυναίκα δεν «κλείνει» ποτέ, η θηλυκότητα, χωρίς ηλικία, είναι η αναμνηστική γιορτή όλων των αγγιγμάτων, σιωπηλών μηνυμάτων, βιωμάτων στη διάρκεια της ζωής από τα πρώτα χρόνια της.
Η Λογοτεχνία συναντά την Ψυχανάλυση και τη Νευροεπιστήμη, τα γονίδια και οι νευρώνες το Ασυνείδητο και το φαντασιακό κι ερμηνεύουν: ερωτική ολοκλήρωση, ναρκισσισμό, ενοχή, εξιδανίκευση και μαζοχισμό, φετιχισμό, γυναικεία ομοφυλοφιλία, μιμητική επιθυμία, ζήλια, απώλεια εαυτού, φοβία κι εγκατάλειψη. Ο γιος μοδίστρας αφιερώνει τη σπουδή στη Θηλυκότητα -αντί για την Τεχνητή Νοημοσύνη- στο μεγαλύτερο θαύμα στο Σύμπαν, στον ανθρώπινο εγκέφαλο, και μάλιστα στη θηλυκή πολυτροπία του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αν σας γοητεύει η Ιαπωνία και ο πολιτισμός της και θέλετε να ξεκλειδώσετε τα μυστικά της, το βιβλίο του Ευρωπαίου Έκτορ Γκαρθία, του συγγραφέα που μαγεύτηκε από τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου και της αφιέρωσε τη ζωή του, θα σας φανεί πολύτιμο. Με χιούμορ και φρέσκια ματιά, ο συνδημιουργός του Ικιγκάι (Εκδόσεις Πατάκη, 2017) επανεφευρίσκει τον ταξιδιωτικό οδηγό για την ψηφιακή εποχή συμπεριλαμβάνοντας στο βιβλίο του κεφάλαια που αφενός εξερευνούν στοιχεία της παραδοσιακής ιαπωνικής κουλτούρας, όπως οι γκέισες, ο σιντοϊσμός, ο κομφουκιανισμός και η τελετουργία του τσαγιού, και αφετέρου όχι απλώς μας προσφέρουν μια ενδιαφέρουσα οπτική ως προς τα ζητήματα της καθημερινής ζωής, αλλά και εξηγούν τους ιαπωνικούς συμβολισμούς και τις πρακτικές της καθημερινότητας, ενώ παράλληλα παρακολουθούν την ποπ κουλτούρα και τις σύγχρονες αστικές υποκουλτούρες.
Πρόκειται για έναν εμπνευσμένο, κατατοπιστικό και σύγχρονο οδηγό, που αναδεικνύει την πρωτοτυπία και τη δημιουργικότητα των Ιαπώνων, αποδομώντας τους μύθους και τα στερεότυπα του δυτικού ανθρώπου γι’ αυτούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στη μνήμη της «Ομάδας Επιστημόνων για ένα Δημοκρατικό Σύνταγμα», στην οποία είχα την τιμή να μετέχω το 1974, δίπλα σε παλιούς μου δασκάλους και ύστερα φίλους. Υπήρχε συλλογικότητα και διαμόρφωση κοινών προτάσεων, που δημοσιεύσαμε πρώτα στις εφημερίδες και ύστερα σ’ αυτό το γαλάζιο βιβλιαράκι. Υπήρχε προπαντός η αίσθηση ότι υπηρετούσαμε μία επείγουσα πολιτική ανάγκη για το καλό της δημοκρατίας και του τόπου.
Με την πτώση της δικτατορίας, ήταν φυσικό για μένα να ασχοληθώ με το νέο Σύνταγμα, εγκαταλείποντας κάθε άλλη ασχολία. Έβλεπα την απασχόληση αυτή ηθικά σαν χρέος και ψυχολογικά σαν «μεράκι», που οπωσδήποτε άξιζαν το πολλαπλό κόστος της. Οι αγωνίες και οι αγώνες που έζησα για έναν ολόκληρο χρόνο παρουσιάζουν γενικότερο ενδιαφέρον στο μέτρο που φωτίζουν πτυχές τώρα ξεχασμένες ή και εξαρχής άγνωστες. Γι’ αυτό άλλωστε εξιδανικεύεται τόσο αβάσιμα σήμερα η συντακτική εμπειρία του 1974-75. Έτσι προέκυψε αυτό το βιβλίο αναμνήσεων. Όχι μόνο ως προσωπική μαρτυρία, αλλά και ως «διορθωτικό μάθημα»...
Πέρα όμως από την αξία που μπορεί να έχει ως πολύ αναλυτική προσωπική μαρτυρία για μία κρίσιμη ιστορική καμπή, το βιβλίο προσφέρει την αφορμή για γενικότερο προβληματισμό σχετικά με την εκπόνηση ή αναθεώρηση ενός Συντάγματος - προβληματισμό που ασφαλώς θα γίνει επίκαιρος το επόμενο διάστημα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όλα αυτά που είμαστε, τα προτερήματα και τα ελαττώματά μας, οι προτιμήσεις και οι αντιπάθειές μας, οι φιλοδοξίες και οι φόβοι μας, και, φυσικά, οι συνήθειές μας, όλα αυτά εκπορεύονται από το παρελθόν μας. Και σε όλα αυτά το παρελθόν μας είναι παρόν. Συχνά νομίζουμε πως το έχουμε αφήσει πίσω μας· εκείνο όμως μπορεί ανά πάσα στιγμή να κάνει αισθητή την παρουσία του. Παιδική ηλικία, σχολικά χρόνια, ευτυχισμένες στιγμές, τραυματικές μνήμες· το παρελθόν μας δεν παρέρχεται. Είναι πάντοτε παρόν. Και η ευτυχία μας, η ηρεμία, αλλά και η δυνατότητά μας να δημιουργήσουμε το μέλλον που λαχταρούμε εξαρτώνται άμεσα από την ικανότητά μας να ζούμε αρμονικά με το παρελθόν μας. Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
Για να καταλάβουμε πώς το παρελθόν επιδρά στο παρόν μας, πρέπει να μελετήσουμε πώς λειτουργεί η μνήμη μας. Εκεί βρίσκεται το παρελθόν μας: όχι πίσω μας, αλλά εντός μας. Οι αναμνήσεις μας όμως δεν είναι τόσο αντικειμενικά δεδομένα όσο ανακατασκευές που έχουμε επινοήσει. Η επανάσταση των νευροεπιστημών μάς δίνει πρόσβαση σε πεδία ανεξερεύνητα: υπάρχει τρόπος να επιστρέψουμε στα δυσάρεστα γεγονότα του παρελθόντος για να εξουδετερώσουμε την τοξικότητά τους, καθώς και να ανακαλέσουμε στο παρόν τη χαμένη μας ευτυχία για να την απολαύσουμε εκ νέου. Η παρέμβαση στο παρελθόν μας δεν αποτελεί πλέον επιστημονική φαντασία αλλά επιστήμη και, το κυριότερο, έναν τρόπο ύπαρξης διαθέσιμο για όλους.
Ο Φρόυντ και ο Λακάν μάς προσκαλούσαν να αγκαλιάσουμε ένα παρελθόν που δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε· οι νέοι θεραπευτές που έχουν εκπαιδευτεί στις νευροεπιστήμες μάς ζητούν ν’ αλλάξουμε το παρελθόν μας για να υποδεχτούμε το μέλλον. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Κι όπως ανέβαινε για το σπίτι, στριφογύριζαν πολλά και διάφορα στο κεφάλι της, έχανε κάθε λίγο την ισορροπία της, προς στιγμήν ένιωθε ότι σβήνει κι έπειτα πάλι έβρισκε το όνομά της. Μα τι είναι ο άνθρωπος, τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς. Πότε με την απελπισία, πότε με την ανισορροπία του, πότε με την ανεμελιά, με την υπόγεια χαρά, αλλά και την ανεδαφική ελπίδα του". "Κι όπως ανέβαινε για το σπίτι, στριφογύριζαν πολλά και διάφορα στο κεφάλι της, έχανε κάθε λίγο την ισορροπία της, προς στιγμήν ένιωθε ότι σβήνει κι έπειτα πάλι έβρισκε το όνομά της. Μα τι είναι ο άνθρωπος, τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς. Πότε με την απελπισία, πότε με την ανισορροπία του, πότε με την ανεμελιά, με την υπόγεια χαρά, αλλά και την ανεδαφική ελπίδα του". (Από την έκδοση)

Βερολίνο, 2015. Ο Πάουλ θέλει να γυρίσει μια ταινία για έναν Σοβιετικό κοσμοναύτη, αλλά τελικά αλλάζει γνώμη. Η Δήμητρα ζει εδώ και κάποια χρόνια στο Βερολίνο, αλλά ακόμα να βρει τον εαυτό της. Ο Καρλ βολοδέρνει στους δρόμους. Η Λανίκα θα προτιμούσε να είναι η Δήμητρα. Η Άλκηστη είναι κλαψιάρα και μισεί τα πρότζεκτ. Ο Αντίλ βλέπει πολλά όνειρα...
Οι ζωές έξι προσώπων διαφορετικής καταγωγής διασταυρώνονται κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και των γυρισμάτων ενός ντοκιμαντέρ με θέμα την ενσωμάτωση των Ανατολικογερμανών στη γερμανική κοινωνία μετά την πτώση του Τείχους. Στο φόντο των έξι εξομολογήσεων παρελαύνει η πολιτική επικαιρότητα: το κύμα των ακροδεξιών διαδηλώσεων στη Γερμανία, ο πόλεμος στη Συρία και η έξαρση του προσφυγικού, η οικονομική κρίση και το δημοψήφισμα στην Ελλάδα.
Άνθρωποι, αντιμέτωποι με τον εαυτό τους και τους άλλους, στο πολλαπλά φορτισμένο και παραδειγματικά πολυπολιτισμικό Βερολίνο.
Μια πολυφωνική, πολυπρισματική αφήγηση, που αποδίδει τα ανθρώπινα αδιέξοδα και την παγκόσμια κατακερματισμένη επικαιρότητα, όπως συναιρείται με το ιστορικό βάθος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Καμία δε λέει όχι στην Ηγουμένη. Καμία, αν θέλει να μείνει ζωντανή».
Στον Οίκο της Ιερής Αδελφότητας, σε μια μετα-αποκαλυπτική εποχή, οι ανάξιες ζουν έγκλειστες, υπό το κράτος του ανελέητου μαστιγίου της Ηγουμένης. Πάνω από την Ηγουμένη, υπάρχει μόνο «Εκείνος», ο αθέατος και τρομακτικός άγνωστος, ο οποίος ασκεί απόλυτη εξουσία μέσα από τις σκιές.
Οι ανάξιες βράζουν μέσα στον θυμό και τη ζήλια και συνωμοτούν η μια εναντίον της άλλης, καθώς οι μέρες τους κυλούν μέσα σε μια βασανιστική αναμονή: ποια θα είναι η επόμενη εκλεκτή που θα πάρει το χρίσμα της Πεφωτισμένης και ποιες θα είναι οι επόμενες που θα υποστούν μια παραδειγματική τιμωρία; Μία από αυτές είναι και η νεαρή αφηγήτρια της ιστορίας, που, με κίνδυνο της ζωής της, καταγράφει κάθε βράδυ στο κρυφό της ημερολόγιο την απόλυτη φρίκη, τα βασανιστήρια, τις θυσίες και τις φρικιαστικές τελετές στο όνομα της φώτισης. Λίγο λίγο θα αρχίσει να ανασύρει μνήμες από μια εποχή πριν την κατάρρευση του πολιτισμού, προτού επιβληθεί η Ιερή Αδελφότητα ως το τελευταίο καταφύγιο. Και μια μέρα, θα εμφανιστεί η Λουσία. Είναι κι αυτή ανάξια αλλά διαφέρει πολύ από τις υπόλοιπες. Και η παρουσία της μοιάζει να φέρνει μια αχτίδα ελπίδας μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.
Οι "Ανάξιες" είναι ένα καθηλωτικό μυθιστόρημα, που, μέσα από μια συγκλονιστική ιστορία του δυστοπικού μέλλοντος, μιλάει για τους νόμους που φτιάχνουμε εμείς οι άνθρωποι προκειμένου να συνυπάρξουμε, για την ίδια τη φύση του ανθρωπισμού μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

NATIONAL BOOK CRITICS CIRCLE AWARD 2021
Στα «Καλύτερα Βιβλία του 21ου αιώνα» - Kirkus Reviews

Το εξαιρετικό πορτρέτο μιας αμερικανικής οικογένειας και, παράλληλα, ένα σπάνιας δύναμης και αλήθειας πορτρέτο της Αμερικής.

Από την παιδική της ήδη ηλικία, η Έιλυ Περλ Γκάρφιλντ έχει κατανοήσει πολύ καλά τι ακριβώς εννοούσε ο σπουδαίος στοχαστής Γ.E.Μπ. Ντυ Μπουά (1868-1963) όταν έγραφε κάποτε για το ζήτημα της μαύρης φυλής στην Αμερική και για τη «διπλή συνείδηση», που υποχρεώνει κάθε Αφροαμερικανό να κοιτά τον εαυτό του μέσα από τα μάτια των άλλων για να επιβιώσει.
Η Έιλυ έχει τα ονόματα δύο ανθρώπων -από τη μια του ξακουστού χορογράφου Άλβιν Έιλυ και από την άλλη της προγιαγιάς της Περλ, που ήταν απόγονος σκλάβων- και κουβαλά τη «διπλή συνείδηση» βαρύ φορτίο στις πλάτες της. Μεγαλωμένη σε μεγάλο αστικό κέντρο του Βορρά, περνάει τα καλοκαίρια της στην Τσικασίττα, μια μικρή πόλη της Τζόρτζια, όπου ζει η οικογένεια της μητέρας της από τότε που οι πρόγονοί τους έφτασαν από την Αφρική υπό καθεστώς δουλείας.
Σε όλη της τη ζωή αγωνίζεται να ανήκει κάπου, ενώ ψίθυροι γυναικών αιώνων την παροτρύνουν να πετύχει ό,τι δεν πέτυχαν εκείνες. Ξεκινά έτσι ένα ταξίδι στο παρελθόν της οικογένειάς της, αποκαλύπτοντας τις συγκλονιστικές ιστορίες παλαιότερων γενεών, ιθαγενών, μαύρων και λευκών, στα βάθη του Νότου. Καλείται να αποδεχτεί ολόκληρο το προγονικό της παρελθόν, μια κληρονομιά καταπίεσης και αντίστασης, δουλείας και ανεξαρτησίας, σκληρότητας και ανθεκτικότητας που αποτελεί την ιστορία -και το τραγούδι- της ίδιας της Αμερικής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Χρειάζεται ένας αστυνομικός» πρότεινε κάποιος. «Ένας ντετέκτιβ».
«Έχουμε έναν» είπε ο Φοξά.
Όλοι ακολούθησαν την κατεύθυνση του βλέμματός του.
«Είναι γελοίο» διαμαρτυρήθηκα. «Τρελαθήκατε;»
«Υπήρξατε ο Σέρλοκ Χολμς».
«Κανείς δεν υπήρξε ο Σέρλοκ Χολμς. Αυτός ο ντετέκτιβ δεν υπήρξε ποτέ.
Είναι ένα λογοτεχνικό εφεύρημα».
«Που εσείς ενσαρκώσατε με θαυμαστό τρόπο».
«Αυτό ήταν στο σινεμά. Δεν είχε καμιά σχέση με την πραγματική ζωή».

Ιούνιος του 1960. Μια καταιγίδα κρατάει απομονωμένους στο ειδυλλιακό Μικρονήσι, απέναντι από την Κέρκυρα, εννιά ενοίκους του μικρού τοπικού ξενοδοχείου. Τίποτα δεν προμηνύει αυτό που πρόκειται να συμβεί: η Ίντιθ Μάντερ, μια διακριτική Αγγλίδα τουρίστρια, βρίσκεται νεκρή στο περίπτερο της παραλίας. Αυτό που μοιάζει με αυτοκτονία κρύβει ύποπτες ενδείξεις, ορατές μόνο στον Χόπαλονγκ Μπάζιλ, πάλαι ποτέ γνωστό ηθοποιό που κάποτε ερμήνευσε στην οθόνη τον πιο διάσημο ντετέκτιβ όλων των εποχών. Συνηθισμένος να εφαρμόζει στον κινηματογράφο τις συμπερασματικές ικανότητες του Σέρλοκ Χολμς, είναι ο μόνος που μπορεί να διαλευκάνει τι κρύβει πραγματικά αυτό το κλασικό αίνιγμα κλειστού δωματίου. Σ’ ένα νησί από όπου κανείς δεν μπορεί να φύγει και κανείς δεν μπορεί να έρθει, αναπόφευκτα όλοι θα καταλήξουν τελικά ύποπτοι σ’ ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα-πρόβλημα όπου η αστυνομική λογοτεχνία αναμειγνύεται με εντυπωσιακό τρόπο με τη ζωή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)