Διαβάζοντας με τον Πάρη Μαντόπουλο – «Χάρη στον Πεσσόα πίστεψα πως μπορώ κι εγώ να γράψω»

Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτές τις μέρες;

Το άγριο βιβλίο του Χουάν Βιγιόρο.

Πώς ήρθε στα χέρια σας;

Μου το πήρε δώρο μία φίλη κάνοντας μία έρευνα για το τι θα μου ταίριαζε να διαβάσω αυτή την περίοδο

Διαβάζετε στο μετρό, σε καφέ ή σε άλλους δημόσιους χώρους;

Κυρίως στο σπίτι, αλλά στις διακοπές μού αρέσει να διαβάζω στην παραλία ακούγοντας μουσική

Σε ποια στάση σας αρέσει να διαβάζετε;

Πολλές φορές όρθιος, διαβάζοντας δυνατά. Ετσι συγκεντρώνομαι περισσότερο (γενικά δυσκολεύομαι) και ζω την ιστορία πιο έντονα. Αλλά και στο κρεβάτι, πριν κοιμηθώ.

Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που θυμάστε τον εαυτό σας να διαβάζετε;

Παραμύθια του Άντερσεν.

Πότε κλάψατε τελευταία φορά διαβάζοντας ένα βιβλίο;

Διαβάζοντας τον Μεγάλο αποχαιρετισμό της Γαλάτειας Γρηγοριάδου Σουρέλη. Ένα λογοτεχνικό έργο που αφηγείται τα γεγονότα της καταστροφής της Σμύρνης μέσα από πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα.

Έχει τύχει ποτέ να διαβάσετε το ίδιο βιβλίο δεύτερη φορά;

Πολλές φορές στο παρελθόν. Τον Κόμη Μοντεχρίστο, τον Ρομπέν των δασών, Ένα παιδί μετράει τα άστρα, Χωρίς οικογένεια, Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία, τους Άθλιους και όλα τα βιβλία του Ιούλιου Βερν και τα παραμύθια του Αντερσεν που έχω διαβάσει.

Αφήνετε στη μέση (ή και νωρίτερα) βιβλία που σας κάνουν να βαριέστε;

Ναι, αλλά σπάνια, γιατί συνήθως επιλέγω βιβλία που κάπως έχω σχετιστεί μαζί τους.

Τι κάνετε τα βιβλία που έχετε διαβάσει; Αν χρειαστεί να τα ξαναβρείτε, ξέρετε πού βρίσκονται;

Όχι απαραίτητα, εκτός και αν τα χρησιμοποιήσω ξανά σύντομα. Το μεγάλο λάθος είναι πως δεν θυμάμαι πού τα δίνω συνήθως και έτσι έχω χάσει αρκετά βιβλία που θα ήθελα να ξαναδιαβάσω.

Αργότερα, που το ξαναδιάβασα και έπαιξα και χόρεψα σε παράσταση με θέμα την Αντιγόνη, κατάλαβα τι περνούσε ο φιλόλογός μας στο σχολείο προσπαθώντας να μας πείσει πόσο ωραίο είναι αυτό το βιβλίο και δεν πίστευα πόσο αδιάφορος ήμουν για αυτό.

Σημειώνετε ή γράφετε πάνω στα βιβλία σας;

Ναι, αν μου αρέσει μία φράση ή αν πρόκειται να δουλέψω με αυτό το βιβλίο.

Σας έχει συναρπάσει, μετά από χρόνια, βιβλίο που στην πρώτη ανάγνωση σας είχε απογοητεύσει;

Ναι, η Αντιγόνη του Σοφοκλή. Το είχα διαβάσει στο σχολείο και μου ήταν αδιάφορο τότε. Αργότερα, που το ξαναδιάβασα και έπαιξα και χόρεψα σε παράσταση με θέμα την Αντιγόνη, κατάλαβα τι περνούσε ο φιλόλογός μας στο σχολείο προσπαθώντας να μας πείσει πόσο ωραίο είναι αυτό το βιβλίο και δεν πίστευα πόσο αδιάφορος ήμουν για αυτό.

Ισχυριστήκατε ποτέ ότι διαβάσατε ένα βιβλίο που δεν είχατε διαβάσει; 

Ναι, τα μεγάλα έργα (σε σελίδες) του Ντοστογιέφσκι. Πέρασε καιρός για να τα ολοκληρώσω.

Έχετε δανειστεί βιβλίο χωρίς να το επιστρέψετε;

Όχι (ελπίζω ότι θυμάμαι σωστά)!

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που έχετε δωρίσει παραπάνω από μία φορά;

Ναι. Στη μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι του Κολτές και το Όταν έκλαψε ο Νίτσε του Γιάλομ.

Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο μιλάτε για ένα βιβλίο που μόλις έχετε τελειώσει;

Συνήθως κάποιος που σχετίζεται με αυτό το βιβλίο για κάποιον λόγο. Συνεργάτης, φίλος... 

Θα συμμετείχατε σε μια Λέσχη Ανάγνωσης;

Εξαρτάται. Είχα σκεφτεί την περίοδο του Covid να φτιάξω μία ομάδα στα κοινωνικά δίκτυα που να κλείνουμε ραντεβού μία φορά την εβδομάδα σε ένα γνωστό καφέ της Πλάκας ή σε ένα άλσος που πήγαινα για περπάτημα και να μοιραζόμαστε διαβάζοντας δυνατά κάθε φορά ένα βιβλίο.

Δεν το έκανα, αλλά θα μου άρεσε μία τέτοια ιδέα. Μου θυμίζει τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών».

Μέσα σε ποιο μυθιστόρημα που έχετε διαβάσει θα θέλατε να ζείτε;

Στο Outlander. Είναι ένα ταξίδι στον χρόνο από τη Σκωτία μέχρι την Αμερική και τη Γαλλία.

Λένε ότι ορισμένα βιβλία «μας βρίσκουν» τη στιγμή που τα χρειαζόμαστε… Σας έχει συμβεί;

Πολλές φορές, θα έλεγα. Ειδικά όταν θέλω να ασχοληθώ με ένα έργο στο θέατρο ή να χορογραφήσω κάτι, παρουσιάζεται μπροστά μου κάτι που μου δίνει ένα δυνατό χτύπημα στη μνήμη. Όπως πρόσφατα που ξαναεμφανίστηκε μπροστά μου ένα απόσπασμα από το Βιβλίο της ανησυχίας και τη Θαλασσινή ωδή του Φερνάντο Πεσσόα.

Για ποιο βιβλίο θα λέγατε: αυτό το βιβλίο μου άλλαξε τη ζωή;

Μια δασκάλα μου στη δραματική σχολή μάς έδωσε ένα απόσπασμα από το Βιβλίο της ανησυχίας του Φερνάντο Πεσσόα: «Σε αυτές τις ασύνδετες εντυπώσεις χωρίς την πρόθεση να συνδέονται μεταξύ τους διηγούμαι την αυτοβιογραφία μου χωρίς γεγονότα την ιστορία μου χωρίς ζωή. Είναι η εξομολόγησή μου και αν δεν λέω τίποτα είναι που δεν έχω τίποτα να πω».

Μετά μας ζήτησε να συνεχίσουμε να γράφουμε παρακάτω με τη μέθοδο της αυτόματης γραφής. Μέχρι τότε, δεν πίστευα ότι μπορώ να γράψω. Από τότε, το γράψιμο και ο Πεσσόα έγιναν από τις πιο αγαπημένες μου καλλιτεχνικές «ανησυχίες».

Τι είναι για σας ένα καλό βιβλίο;

Είναι ένα βιβλίο που θα με ταξιδέψει, κάνοντάς με, για λίγο έστω, ήρωα της ιστορίας.

⇒ Ο Πάρης Μαντόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει χορό και υποκριτική, χορευτικό αυτοσχεδιασμό, κλασικό μπαλέτο και παραδοσιακούς χορούς. Είναι κάτοχος του Bachelor of Performing Arts του Queen Margaret University Edinburgh με διάκριση και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Αρχή» της Νέλλης Καρρά. 

Έχει συμμετάσχει σε φεστιβάλ χορού και θεάτρου στην Ελλάδα, Αμερική, Καναδά, Γαλλία κ.α. Έχει σκηνοθετήσει, χορέψει, χορογραφήσει θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις σε Ελλάδα και Εξωτερικό. Έχει γράψει 4 θεατρικά έργα και διασκευάσει 2 για παιδιά και εφήβους. Επίσης, είναι δάσκαλος παραδοσιακών, λαϊκών και λατινοαμερικάνικων χορών. Τέλος, διδάσκει το μάθημα «Contact Improvisation Technique Dance & Theatre » σε Δραματικές σχολές και σε σχολές χορού. 

Η παράστασή του (σκηνοθεσία-χορογραφία-επιμέλεια κειμένου) «Το βιβλίο της ανησυχίας - Ημερολόγιο αποχαιρετισμού» παίζεται στο Θέατρο Αργώ.