Τζορτζ Σόντερς: «Δεν θέλω να είμαι ένας ειρηνοποιός του καθεστώτος Τραμπ»

Η πρόσφατη συνέντευξη του Τζορτζ Σόντερς στη δημοσιογράφο του Guardian Σόφι ΜακΜπάιν δόθηκε με αφορμή το τελευταίο μυθιστόρημά του Vigil. Δεν θα μπορούσε όμως, να μη μιλήσει και για το ταραγμένο πολιτικό τοπίο στις ΗΠΑ υπό τη διακυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ και να κάνει ένα σχόλιο για τη στάση του ως συγγραφέας.

Προβληματισμένος για το αν πρέπει να παίρνει θέση μιλώντας για όλα τα ζητήματα που «καίνε» κατά την περιοδεία που θα κάνει για το νέο μυθιστόρημά του, ο Σόντερς είπε: «Μου φαίνεται κάπως υπερβολικό το να κηρύττεις στους προσηλυτισμένους με τον συνηθισμένο τρόπο. Από τη φύση μου είμαι περισσότερο ειρηνοποιός. Αλλά αυτό είναι επικίνδυνο τη δεδομένη στιγμή, δεν θέλω να είμαι ένας ειρηνοποιός του καθεστώτος Τραμπ». 

Όσον αφορά στο νέο του βιβλίο, πρόκειται για μια ιστορία φαντασμάτων, όπως άλλωστε ήταν και το πρώτο μυθιστόρημά του Λήθη και Λίνκολν (μτφρ. Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. Ίκαρος). Στο Vigil ένας μεγιστάνας του πετρελαίου δέχεται επίσκεψη στο νεκροκρέβατό του από διάφορα πνεύματα, που τον αναγκάζουν να αποτιμήσει τη ζωή του, την οποία πέρασε κρύβοντας σημαντικά στοιχεία για την κλιματική αλλαγή.

Η αφηγήτρια του μυθιστορήματος, το φάντασμα μιας γλυκιάς εικοσιδιάχρονης που σκοτώθηκε από έκρηξη βόμβας, συνηθίζει να επισκέπτεται τους μελλοθάνατους και να τους παρουσιάζει το σύστημα σκέψης της, σύμφωνα με το οποίο οι επιλογές μας, οι νίκες και οι ήττες μας καθορίζονται όλα από δυνάμεις πέρα από τον έλεγχό μας. Έχει δίκιο; Ο Σόντερς δεν έχει αποφασίσει – όπως δήλωσε στη συνέντευξή του, ο συγγραφέας δεν προσφέρει πολλές λύσεις, είναι κυρίως ένας «σχεδιαστής τρένων του λούνα παρκ», που προσπαθεί να ρυθμίζει τα στοιχεία της ιστορίας του ώστε να συνεπάρει τον αναγνώστη του όσο το δυνατόν περισσότερο.

Για την πολιτική

Για την δική του πολιτική στάση και το πώς συζητά τους φόβους που γεννά ο αυταρχισμός του Ντόναλντ Τραμπ παραδέχεται ότι συχνά σκέφτεται ότι «ο κόσμος δεν θα το ανεχτεί το ένα ή το άλλο, αλλά τελικά, ο κόσμος τα ανέχεται». Για τον εαυτό του όμως, λέει ότι αισθάνεται «αηδιαστικός» όταν μιλάει για πολιτική. «Το να βρίσκομαι σε ένα οικογενειακό πάρτι και να διαφωνώ για με την πολιτική κατάσταση δεν μου φαίνεται και τόσο ενδιαφέρον. Θα φαντάζω ως απλώς ακόμη ένας άλλος γέρος με πολιτικές απόψεις», λέει, γνωρίζοντας ότι πολλές από τις απόψεις του είναι «αυτόματες», προϊόντα των μέσων ενημέρωσης που παρακολουθεί. 

«Το μόνο πράγμα στο οποίο αφοσιώνομαι αυτό το διάστημα είναι η δημιουργία φανταστικών κόσμων. Βελτιώνοντας την ποιότητα της σκέψης σου, την ποιότητα της συμπόνιας σου, με αυτή την ιερή άσκηση, θα είσαι καλύτερα εφοδιασμένος για ό,τι κι αν κάνεις».

Αλλά, για τον εαυτό του ως ο άνθρωπος που γράφει μυθιστορήματα, λέει ότι είναι ένα διαφορετικό πλάσμα πολιτικά, ένα άτομο που αναγκάζεται να εξετάσει πολλαπλές οπτικές γωνίες. «Αυτό το άτομο, δουλεύοντας καθημερινά, μπορεί να γίνει ένα ελαφρώς πιο ενδιαφέρον άτομο, και αυτό το άτομο είναι λίγο πιο αργό στο να εκφράζει κρίσεις, λίγο πιο μπερδεμένο, λίγο πιο ήρεμο», λέει. «Αυτό από μόνο του με έκανε να σκεφτώ ότι δεν χρειάζεται να απελπίζομαι τόσο πολύ, ας πούμε, για τις πολιτικές διαμάχες, επειδή όλοι είμαστε απλώς παγιδευμένοι σε αυτή την κατώτερη κατάσταση (της καθημερινής τριβής). Υπάρχει αυτή η πιθανότητα, όσο μακρινή κι αν είναι, να μπορέσουμε για σύντομα χρονικά διαστήματα να υψωθούμε πνευματικά - και τότε στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο τρομακτικό. Τώρα, το πρόβλημα είναι η κλίμακα. Θέλω να πω, αν το κάνει μόνο ένα άτομο, είμαστε ακόμα χαμένοι».

Για τον Σόντερς, «ο θάνατος είναι ένα καυτό θέμα», όπως επίσης και η κλιματική αλλαγή. Αποφάσισε να γράψει το νέο μυθιστόρημά του για να μπει στο μυαλό ενός ανθρώπου που για χρόνια συγκάλυπτε τη μεταβολή του παγκόσμιου κλίματος, να διερευνήσει αν ένας τέτοιος ήρωας θα μπορούσε να αισθανθεί τύψεις «δεδομένων των εξελίξεων». Η πραγματική πρόκληση ήταν να δει αν «κάποιος θα μπορούσε να κρίνει αυτές τις πράξεις, που σε εμάς φαντάζουν φριχτές, ως θετικές».

Η συνέντευξη κλείνει με μια αναφορά στη συγγραφική ρουτίνα του Σόντερς: «Το μόνο πράγμα στο οποίο αφοσιώνομαι αυτό το διάστημα είναι η δημιουργία φανταστικών κόσμων» λέει και συμπληρώνει εν είδει συμβουλής, (προς ομότεχνους και όχι μόνο): «Βελτιώνοντας την ποιότητα της σκέψης σου, την ποιότητα της συμπόνιας σου, με αυτή την ιερή άσκηση, θα είσαι καλύτερα εφοδιασμένος για ό,τι κι αν κάνεις».