Η μεγάλη ποιήτρια της εποχής μας με την «Αυτοβιογραφία του κόκκινου» μας παραδίδει ένα έργο που είναι μυθιστόρημα και ποίημα μαζί, ιδιοφυής αναδημιουργία ενός αρχαιοελληνικού μύθου και υπέροχη σύγχρονη ιστορία ενηλικίωσης.
Ο Γηρυόνης, νεαρό αγόρι και, ταυτόχρονα, κόκκινο φτερωτό τέρας, ξεδιπλώνει τη βασανισμένη του ψυχή σε μια συγκινητική αυτοβιογραφία που ξεκινά από την ηλικία των πέντε του χρόνων. Μεγαλώνοντας, ο Γηρυόνης δραπετεύει από τη ζωή με τον βίαιο αδελφό του και τη, στοργική μεν, ανίκανη να τον προστατεύσει δε, μητέρα του. Βρίσκει παρηγοριά πίσω από τον φακό της φωτογραφικής του μηχανής, καθώς και στην αγκαλιά του νεαρού Ηρακλή, υπερόπτη και ηδονοθήρα, που τον εγκαταλείπει μόλις εκείνος αρχίσει να τον ερωτεύεται. Η επανεμφάνιση του Ηρακλή μετά από χρόνια θα φέρει αντιμέτωπο τον Γηρυόνη ξανά με τον πόνο της επιθυμίας και θα τον κάνει να ξεκινήσει ένα ταξίδι που θ’ απελευθερώσει τη δημιουργική του φαντασία.
H Αυτοβιογραφία του κόκκινου είναι το συγκλονιστικό πορτρέτο ενός καλλιτέχνη και της περιπετειώδους πορείας του προς την αυτογνωσία. (Aπό την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πώς να πολεμήσεις τις σκιές που ελέγχουν και χειρίζονται την εξουσία; Πώς να εκδικηθείς αυτούς που σου έχουν κάνει το μεγαλύτερο κακό;
Μια πολύ λεπτή εγκληματική υπόθεση εξελίσσεται στη Βαρκελόνη, καθώς κάποιοι εκβιάζουν τη δήμαρχο της πόλης με ένα βίντεο σεξουαλικού περιεχομένου. Την έρευνα καλείται να αναλάβει ο αστυνομικός Μελτσόρ, που επιστρέφει από την περιοχή της καταλανικής Τέρρα Άλτα. Άνθρωπος με υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης και αταλάντευτη ηθική, βασανισμένος από τύψεις που δεν μπόρεσε να βρει τους δολοφόνους της μητέρας του, ο Μελτσόρ καλείται να εξιχνιάσει έναν εκβιασμό που δεν είναι σαφές εάν στοχεύει αποκλειστικά στο οικονομικό όφελος ή στην πολιτική αποσταθεροποίηση. Αναγκάζεται έτσι να εισχωρήσει σε κύκλους της εξουσίας όπου βασιλεύουν ο κυνισμός, οι φιλοδοξίες χωρίς αναστολές και το σκληρό πρόσωπο της διαφθοράς.
Στην «Ανεξαρτησία», πολυπρόσωπο μυθιστόρημα έντονης δράσης και αγωνίας, ο μεγάλος Ισπανός συγγραφέας συνθέτει ένα σοκαριστικό πορτρέτο της πολιτικο-οικονομικής ελίτ της Βαρκελόνης, του τυραννικού κόσμου των κατόχων του χρήματος.
«Η Ανεξαρτησία είναι μια όμορφη λέξη. Γι’ αυτό τη διάλεξα. Είναι μια λέξη απίστευτα πολυσήμαντη». (Χ.Θ., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο συλλογικό αυτό έργο συγκεντρώνονται ορισμένες από τις πιο πρόσφατες έρευνες για τη θέση και τον ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας στη σύγχρονη Ελλάδα. Από την εθνικοφροσύνη της μετεμφυλιακής περιόδου έως την εκδημοκρατισμένη Μεταπολίτευση και τις πολιτικές συμπεριφορές των ένστολων στον 21ο αιώνα, το βιβλίο, με την πένα της νεότερης γενιάς ιστορικών και κοινωνικών επιστημόνων, ιχνηλατεί τις κοινωνικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές μεταμορφώσεις των θεσμών που ενσάρκωσαν, περισσότερο από κάθε άλλον, την έννοια του Κράτους, το κύρος του, τις καταχρήσεις της εξουσίας, τις μεταβάσεις του, την κοινωνική του εικόνα. Οι συμβολές ιστορικών και κοινωνιολόγων φωτίζουν τη διαδρομή από τις έντονες ιεραρχικές και αυταρχικές «ένστολες κοινωνίες» των μέσων του 20ού αιώνα προς τις σύγχρονες μικροκοινωνίες των επαγγελματιών της ασφάλειας και της άμυνας, διερευνώντας ζητήματα εξουσίας, κοινωνικής κινητικότητας, φύλου και πολιτικής κουλτούρας. Συνδυάζοντας αυστηρή τεκμηρίωση και θεωρητική τόλμη, το βιβλίο υπογραμμίζει την ανάγκη νέων αναγνώσεων της ελληνικής εμπειρίας του 20ού και του 21ου αιώνα. Πιο συγκεκριμένα, στρέφοντας το βλέμμα στις ένστολες (μικρο)κοινωνίες, ανιχνεύει αλλαγές του ίδιου του κοινωνικού σώματος και βαθύτερες εντάσεις μεταξύ Κράτους, Κοινωνίας και Δημοκρατίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε έναν κόσμο όπου η Τεχνητή Νοημοσύνη παύει να είναι εργαλείο και αρχίζει να γίνεται αρχιτέκτονας πραγματικότητας, το ερώτημα δεν είναι πια "τι μπορεί να κάνει η μηχανή", αλλά "τι θα απογίνει ο άνθρωπος".
Ο Γιάννης Μαστρογεωργίου δεν γράφει "άλλο ένα βιβλίο για την ΑΙ". Γράφει εκ των έσω, από τη διαχείριση της εθνικής στρατηγικής Τεχνητής Νοημοσύνης, τις διεθνείς διαπραγματεύσεις, τα ευρωπαϊκά ΑΙ Factories και τα διεθνή συνέδρια περί δεοντολογικής χρήσης της ΤΝ μέχρι την αγωνία μιας χώρας που για πρώτη φορά δεν τρέχει απλώς πίσω από τις εξελίξεις, αλλά δοκιμάζει να πάρει θέση στο τραπέζι όπου μοιράζονται οι αλγόριθμοι και οι κανόνες τους. Η Ευρώπη, η Ελλάδα, οι Big Tech, οι θεσμοί, όλοι μπαίνουν στο κάδρο, ψύχραιμα, τεκμηριωμένα, χωρίς ωραιοποιήσεις.
Και μετά έρχεται το πραγματικά δύσκολο: ο άνθρωπος. Το βιβλίο αφήνει παράμερα τον κώδικα και συναντά το πρόσωπο, τη Βούληση, τη σχέση· διαλέγεται με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή και την ορθόδοξη σκέψη για το "συναμφότερον" σώματος και ψυχής, για να ρωτήσει κάτι σχεδόν προκλητικό: Αν η μηχανή μάθει να σκέφτεται, εμείς θα θυμόμαστε γιατί υπάρχουμε;
Σε μια εποχή όπου όλα υπόσχονται "ευκολία", το Άνθρωπος και ρομπότ είναι μια πρόσκληση σε πνευματική και πολιτική ενηλικίωση. Ένα βιβλίο για όσους δεν θέλουν απλώς να χρησιμοποιούν την ΤΝ, αλλά να αποφασίσουν πώς -και με ποια μέτρα- θα συνυπάρξουν μαζί της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)