Ο τρόπος που κατανοούμε το γήρας είναι πολύ διαφορετικός από τον τρόπο που το βιώνουμε οι ίδιοι όταν γεράσουμε, κι αυτή η διάσταση υπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Το γήρας καθίσταται, εκ των πραγμάτων, ένα είδος κριτηρίου για κάθε κουλτούρα και κάθε εποχή, ιδιαίτερα ενεργό στη σημερινή κοινωνική οργάνωση. Ο όρος "νέο γήρας" αναδύεται μέσα από τα κείμενα του βιβλίου αυτού στηριγμένος στην πολύπλευρη προσέγγιση της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης, της τέχνης και της ιστορίας. Η καρδιά του βιβλίου, όμως, είναι τα βιώματα και οι εμπειρίες όσων σήμερα ζούμε το γήρας και όσων το έζησαν πριν από εμάς. Γι’ αυτό και είναι ένα βιβλίο πολιτικό, διότι μιλάει για όσες αλλαγές είναι αναγκαίες για να αποσυρθούν η καταπίεση, ο ετεροπροσδιορισμός και οι εξαιρέσεις που ασκούνται στους ηλικιωμένους και στις ηλικιωμένες, και μάλιστα με διαφορετικό τρόπο για κάθε πλευρά. Η κοινωνική αντίληψη και πρόνοια επανασχεδιάζεται, η επιστημολογία αναδιαρθρώνεται, η γηριατρική ακολουθεί νέα μονοπάτια, στο βιβλίο όμως αυτό η Χλόη Κολύρη υποστηρίζει ότι χρειάζεται κάτι πολύ σημαντικότερο, κάτι που θα επηρεάσει το πεπρωμένο του είδους μας, εν μέσω όλων των άλλων οντοτήτων.
Πολλοί γέροι και γριές δείχνουν τον δρόμο σε αυτό το ταξίδι: Σπινόζα, Χέλντερλιν, Φρόυντ, Λακάν, Φέρεντσι, Ντε Μπoβουάρ, Λυς Ιριγκαρέ, Μπάτλερ, Xιροσίγκε, Μιχαήλ-Άγγελος, Άρεντ κ.ά. Γιατί οι τυχεροί γερνάνε... (Από τον εκδότη)

Κατά τη δεκαετία του 1990-2000 η Αλγερία συγκλονίζεται από έναν αιματηρό εμφύλιο. Μετά τη λήξη του, η κυβέρνηση απαγορεύει και ποινικοποιεί οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτόν, επικαλούμενη τον νόμο της «Συμφιλίωσης».
Η νεαρή Φαζρ, που το όνομά της σημαίνει Αυγή, οφείλει να θυμάται τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της χώρας της από τη Γαλλία κι ας μην τον έζησε η ίδια. Παράλληλα όμως, αν και επιζήσασα της μαύρης δεκαετίας, είναι υποχρεωμένη, βάσει νόμου, να ξεχάσει τα δεινά του εμφυλίου. Το σώμα της, ένα τετράδιο γεμάτο μυστικά, αποτυπώνει την τραγωδία του αδελφοκτόνου σπαραγμού: τον λαιμό της σημαδεύει μια βαθιά ουλή από μαχαίρι, σαν φρικτό χαμόγελο, και οι φωνητικές της χορδές είναι κατεστραμμένες.Η Αυγή, εδώ και χρόνια βουβή, έχει φτιάξει με το υλικό των ονείρων μια ολόδική της εσωτερική γλώσσα και προσμένει τη μέρα που θα ξαναβρεί τη φωνή της. Τη συγκλονιστική ιστορία της μπορεί να τη διηγηθεί μόνο στο παιδί που κουβαλά στην κοιλιά της και που υποθέτει ότι είναι κορίτσι. Πώς μπορεί όμως να δώσει η ίδια ζωή όταν της την έχουν σχεδόν στερήσει; Έχει άραγε δικαίωμα να γεννήσει αυτό το μωρό και να το μεγαλώσει σ’ έναν κόσμο εχθρικό προς τις γυναίκες ή μήπως είναι καλύτερα να διακόψει την κύηση και να επιστρέψει στον Παράδεισο το αγέννητο ουρί της;
Σε μια χώρα που τιμωρεί και την παραμικρή αναφορά στον εμφύλιο, η Αυγή αποφασίζει να αφήσει πίσω της τη ζωή της στο Οράν και να επιστρέψει στο χωριό Χαντ Τσεκάλα, εκεί όπου όλα ξεκίνησαν και παραλίγο να τελειώσουν. Στον γενέθλιο τόπο που έγινε το θέατρο πολύνεκρης σφαγής, ίσως οι νεκροί τής δώσουν απαντήσεις... (Από τον εκδότη)

Κοντά στο νεόδμητο οικοδομικό συγκρότημα με το κραυγαλέο όνομα Λόφος Προόδου, κρυμμένη ανάμεσα στα σπίτια μιας πιο ταπεινής γειτονιάς, υπάρχει μια μικρή παιδική χαρά. Εκεί βρίσκεται ένα ταλαιπωρημένο παιχνίδι, ένας ιπποπόταμος, γνωστός με το όνομα Καμπαχίκο, ο οποίος με την παρουσία του ζεσταίνει τις καρδιές των κατοίκων της γειτονιάς. Ο τοπικός μύθος λέει πως, αν αγγίξεις το μέρος του σώματός του που αντιστοιχεί στο πονεμένο δικό σου, θα θεραπευτείς.
Πέντε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι -ένας άλλοτε άριστος μαθητής, μια νεαρή μητέρα χωρίς φίλους, μια διοργανώτρια γάμου σε αναρρωτική άδεια, ένας νεαρός που επικαλείται έναν ψεύτικο τραυματισμό και ένας αρχισυντάκτης περιοδικού με εξασθενημένη όραση- θα εξομολογηθούν στον Καμπαχίκο τα προβλήματά τους, αναζητώντας στη γαλήνια φυσιογνωμία του τη δύναμη για να αντιμετωπίσουν τις προσωπικές τους προκλήσεις.
Ο «Θεραπευτής ιπποπόταμος του πάρκου Χινόντε» είναι ένα τρυφερό βιβλίο για την ελπίδα και τη φιλία. Μέσα από τις καθημερινές ιστορίες πέντε αξέχαστων ηρώων, η Αογιάμα ιχνηλατεί έναν συχνά απρόσμενο δρόμο για την επούλωση των πληγών μας, μέσω της σύνδεσης με τον εσωτερικό μας κόσμο και τους γύρω μας. (Από τον εκδότη)

«Η taqueria είχε σχεδόν αδειάσει. Όλες οι μάσκες γύρω της τώρα χαμογελούσαν με φρύδια τσιγκέλια και στόματα κόκκινα σαν βράγχια ψαριού. Έπρεπε να θυμηθεί. Να θυμηθεί τι; Κάτι. Ήταν πολύ σημαντικό. Κάτι που σκεφτόταν πριν. Πριν; Πότε πριν; Πριν από τι;»
Μια γυναίκα, μπλεγμένη τυχαία στην ατμόσφαιρα γιορτής στους δρόμους της Πόλης του Μεξικού. Στη μια πλευρά της Avenida οι μάσκες, οι χοροί του καρναβαλιού, η αχαλίνωτη λαγνεία. Στην άλλη, την «κακή πλευρά», η Σενιορίτα προσπαθεί να προσανατολιστεί σε μια παρέλαση τρόμου στους δρόμους της παράφορης ελπίδας και των διαψεύσεων, σκέφτεται την ταπείνωση του θανάτου, φυσάει το πένθος από τα πνευμόνια της και αγνοεί τις συστάσεις να μη βγαίνει μόνη της τη νύχτα - εξάλλου, τι πιο επικίνδυνο από τις εικόνες που ξεβράζει το ανυπάκουο, χαοτικό και επικίνδυνα ζωντανό μυαλό της; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η «Κίνηση του ίππου» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με μορφή «φαρσοκωμωδίας» και ταυτόχρονα ένα ιστορικό αφήγημα βασισμένο σ’ ένα πραγματικό γεγονός, όπως καταγράφεται στο Politica e mafia in Sicilia (1876) του Λεοπόλντο Φρανκέττι. Η υπόθεση ξετυλίγεται στη Μοντελούζα και τη Βιγκάτα, το φθινόπωρο του 1877, την εποχή που κυβερνούσε η ιστορική Αριστερά (στην πραγματικότητα δεν είχε καμία σχέση με κόμματα της αριστεράς), και στην κοινωνία υπήρχε έντονη δυσαρέσκεια εξαιτίας του συνεχιζόμενου, μισητού φόρου στα άλευρα. Στην επαρχία της Μοντελούζα καλείται να υπηρετήσει ως επιθεωρητής μύλων ο Τζοβάννι Μποβάρα. Ο Μποβάρα, που μετακινείται μόνο με άλογο, στάλθηκε από την εφορία που εργάζεται ως λογιστής για ν’ αντικαταστήσει τους συναδέλφους του, Τουττομπένε (τον έφαγαν τα ψάρια) και Μπεντικό (έγινε βορά των σκυλιών και ήταν συνονόματος με τον σκύλο στο βιβλίο Ο Γατόπαρδος). Για να καλυφθούν οι καταγγελίες του Μποβάρα κατά της διαφθοράς, στήνονται διάφορα σκηνικά. Ο επιθεωρητής πρέπει να προσέξει να μην πέσει στην παγίδα. Δεν ξέρει όμως πού να στηριχτεί. Μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει ν’ αντιμετωπίσει το «βρόμικο παιχνίδι» των αντιπάλων του χρησιμοποιώντας τα δικά τους μέσα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)