strella movie

Για το μυθιστόρημα του Δαμιανού Αγραβαρά «Ω Λαλά!» (εκδ. Νήσος). Εικόνα: Η Μίνα Ορφανού στην ταινία «Στρέλλα» (2009), του Πάνου Κούτρα. 

Γράφει ο Αντώνης Γουλιανός 

Tο παρτάλι (εκδ. Πατάκη) του Θεώδορου Γρηγοριάδη, παρόλο που όταν πρωτοεκδόθηκε δεν έλαβε τα εύσημα που του αναλογούσαν, ούτε αναλύθηκε εις βάθος το εύρος των νοηματικών του αποχρώσεων, στις μέρες μας ανακαλύπτεται εκ νέου και πρωτοστατεί στη διαμόρφωση ενός «κανόνα» κουίρ λογοτεχνίας στην Ελλάδα.

Ο Γρηγοριάδης καταφέρνει με διορατική ενάργεια να ενώσει στο λογοτεχνικό του βιβλίο τη μεταπολιτευτική περίοδο της Ελλάδας με τη σύγχρονη εποχή. Υπό μία οπτική, ο συγγραφέας είναι αυτός που εγκαινιάζει το επόμενο στάδιο της νεοελληνικής λογοτεχνίας, όχι απαραιτήτως χρονολογικά με αυστηρούς όρους, αλλά θεματολογικά: η μετεμφυλιακή αναμόχλευση, με κύριο εκπρόσωπο τον Βαλτινό, εξαντλείται λογοτεχνικά κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, και καταλήγει εντέλει ανεπαρκής και πολυχρησιμοποιημένος αναστοχασμός πάνω στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.

patakis grigoriadis to partali

Το παρτάλι, αντιθέτως, παρόλο που κυκλοφορεί μόλις στην αυγή του 21ου αιώνα (το έτος 2001) καταφέρνει να αποτυπώσει με σπάνια διαύγεια τον παλμό της νέας εποχής. Αυτός ο σύγχρονος αέρας, δεν αφορά βεβαίως μόνο την κουίρ πλευρά του πονήματος, αλλά κυρίως τη χαρτογράφηση μιας παραμελημένης λογοτεχνικώς εποχής, δηλαδή την αρχή της μεταπολίτευσης στα χρόνια αμέσως μετά τη δικτατορία. Ο συγγραφέας αποτυπώνει καλτ εκδοχές μιας φημολογούμενης ελευθεριότητας που επικράτησε τη συγκεκριμένη περίοδο, στοιχείο που αποδεικνύεται εμπράκτως τερπνό λογοτεχνικώς, αφού επί της ουσίας αναπαριστά μια εποχή της νεοελληνικής ιστορίας που παραμένει ακόμα θολή, καθώς δεν έχει αποτυπωθεί επαρκώς όχι μόνο στη λογοτεχνία, αλλά και ιστοριογραφικά.

Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί στο βιβλίο μια πολύχρωμη παλέτα διαφορετικών αφηγηματικών τεχνικών, έτσι που το μυθιστόρημα δεν καταλήγει απλώς μοντερνιστικό, αλλά αγγίζει παράλληλα μια ποικιλία μεταμυθοπλαστικότητας, καθιστώντας τη διήγηση μια ζωντανή λεκτική μετενσάρκωση του κεντρικού χαρακτήρα.

Η κουίρ πλευρά του βιβλίου είναι βεβαίως εξίσου πολύτιμη, αφού προεικονίζει εξαίσια την «Αναταραχή του φύλου» και τους προβληματισμούς της μοντερνικότητας. Το παρτάλι (και οι πολλές εκδοχές του χαρακτήρα που συναντάμε στο βιβλίο) μετακινείται ρευστά σε ένα φάσμα τραβεστισμού, μη δυαδικής και τρανς ταυτότητας, με θολές τις γραμμές ανάμεσά τους. Ο συγγραφέας φαίνεται να έχει επηρεαστεί σε κάποιο βαθμό από τις θεωρίες του σεξολόγου Money σχετικά με το φύλο. Το κεντρικό πρόσωπο μάλιστα σε ορισμένα σημεία «κατηγορεί» τη μητέρα και τον περίγυρό του για την ταυτότητά του, κάτι που προέκυψε από την αρχική αναντιστοιχία των ερωτικών επιθυμιών του και της έμφυλης περιβολής του. Σήμερα, φυσικά, είναι περισσότερο κανονικοποιημένο το ότι η ταυτότητα φύλου, η έμφυλη έκφραση και ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι διαφορετικές εκφάνσεις της ατομικότητας και δεν συμβαδίζουν απαραίτητα με μια συγκεκριμένη φόρμουλα ούτε και μεταξύ τους.

Προκύπτουν, παρόλα αυτά, και ορισμένα προβληματικά στοιχεία για τα οποία δεν ευθύνεται απαραιτήτως ο συγγραφέας, αφού καλείται να αποτυπώσει ρεαλιστικά μια συγκεκριμένη εποχή: έτσι συναντάμε χοντροφοβικές εκφράσεις, σεξιστικές αντιλήψεις και έμφυλα στερεότυπα (π.χ. στον τρόπο που σκιαγραφείται ο χαρακτήρας της Πένης, καθώς και το σύμπλεγμα του Μανουήλ με τη σεξουαλικότητα της μητέρας του). Ο Γρηγοριάδης προσθέτει αυτά τα στοιχεία στο μυθιστόρημα προκειμένου να τα αντιστρέψει με την πολλαπλότητα και την πολυσχιδή φύση του κεντρικού χαρακτήρα. Την ίδια λειτουργία, άλλωστε, επιτελούν και τα πολλά αφηγηματικά τεχνάσματα που εφευρίσκει, ειδικά στο κομμάτι της περιεχόμενης «επιστημονικής μελέτης» εντός της διήγησης. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί στο βιβλίο μια πολύχρωμη παλέτα διαφορετικών αφηγηματικών τεχνικών, έτσι που το μυθιστόρημα δεν καταλήγει απλώς μοντερνιστικό, αλλά αγγίζει παράλληλα μια ποικιλία μεταμυθοπλαστικότητας, καθιστώντας τη διήγηση μια ζωντανή λεκτική μετενσάρκωση του κεντρικού χαρακτήρα.

Ω Λαλά! 

Ο Δαμιανός Αγραβαράς, εμφανώς επηρεασμένος από το έργο του Γρηγοριάδη, στο πρόσφατο έργο του Ω Λαλά! μεταπλάθει έναν παρόμοιο χαρακτήρα, διαλέγοντας ωστόσο μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση, εν ειδεί θεατρικού μονολόγου, ο οποίος προκύπτει, υποτίθεται, από μια απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη. Η Λαλά είναι επίσης ένας χαρακτήρας με ρευστή έμφυλη ταυτότητα που μεταπηδά από το θηλυκό στο ουδέτερο και ενίοτε στο αρσενικό.

nisos agravaras o lala

Ο Αγραβαράς υιοθετεί τη φωνή μιας περσόνας που θεωρείται ο «στερεοτυπικός» γκέι, λόγω των πολλών σχετικών αποτυπώσεων στην ποπ κουλτούρα (σίριαλ, ταινίες κλπ). Αυτή η επιλογή επιφέρει και θετικά αλλά και ορισμένα αρνητικά. Από τη μία, δίνει την ευκαιρία μιας επανοικειοποίησης των φοβικών στερεοτύπων του παρελθόντος, από την άλλη, σε ορισμένα σημεία, ολισθαίνει τόσο εκφραστικά όσο και χαρακτηρολογικά στο κλισέ.

bookpress deite to big 300 new

Υπάρχουν, παράλληλα, κάποιες σκηνές που δημιουργούν απορίες στο αναγνωστικό υποκείμενο. Οι ομοφοβικές επιθέσεις στη Λάλα από συμμαθητές της επικεντρώνονταν στον σεξουαλικό προσανατολισμό, θέμα που δεν ήταν τόσο ευρέως συζητήσιμο εκείνη την εποχή. Συνεπώς, οι ομοφοβικές επιθέσεις, θα ήταν λογικότερο να αφορούν κυρίως τη «γυναικωτή φύση» του Βαγγελάκη, κάτι που θα αναδείκνυε και τον βαθύ σεξισμό της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Ταυτόχρονα, λησμονείται η αποποινικοποίηση της ανδρικής ομοφυλοφιλίας το 1951 όταν τέθηκε σε ισχύ ο νόμος που είχε ψηφιστεί με τον ποινικό κώδικα το προηγούμενο έτος, αλλά και η διαφορετική επιτρεπτή ηλικία συναίνεσης μεταξύ αρρένων σε σχέση με ετεροφυλόφιλα ζευγάρια. Παραβλέπονται δηλαδή ακουσίως κομβικές φάσεις της ιστορίας των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων στην Ελλάδα, καθώς επίσης και η συνεχιζόμενη νομολογική αδικία που υφίσταται η κοινότητα ακόμα και στις όποιες μέχρι τότε κατακτήσεις της.

Προκύπτει, επίσης, ένα αναμενόμενο «παράπονο» του αναγνωστικού υποκειμένου, που αναρωτιέται για ποιον λόγο να κατέχει και πάλι το επίκεντρο η ανδρική και όχι η γυναικεία ομοφυλοφιλία, αφού μάλιστα οι λεσβίες και οι θηλυκότητες ήταν αυτές που πρωτοστάτησαν στον αγώνα των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων. Παρά ταύτα, ο Αγραβαράς δίνει επιτυχώς βάρος σε μια καλλιτεχνική περιοδολόγηση ιδωμένη μέσα από τα μάτια του «στερεοτυπικού» ομοφυλόφιλου άνδρα, που στις ελληνικές ταινίες παρουσιαζόταν παρομοίως ως «κουνιστός». Επί της ουσίας, σχηματίζεται μια λογοτεχνική και ανορθόδοξη ιστοριογραφία επανοικειοποίησης της ΛΟΑΤΚΙ+ συνεισφοράς στην καλλιτεχνική ιστορία της Ελλάδας και γενικότερα στην πολιτιστική συμβολή.

Η πορεία των κουίρ ατόμων σε μια Ελλάδα που αλλάζει

Η αφήγηση ξεκινά από τα μεταπολεμικά χρόνια και τις συνέπειες του εμφυλίου, περνώντας ύστερα στη σταδιακή ανάπτυξη των επόμενων δεκαετιών, την πολιτική κρίση του πραξικοπήματος και τέλος την ανάδυση και επικράτηση της εποχής του ΠΑΣΟΚ. Η αφήγηση είναι χρονολογικά πυκνή αφού συνοψίζει ταχύτατα ένα μεγάλο μέρος της μεταπολιτευτικής περιόδου καταλήγοντας στην οικονομική κρίση. Εξαιρετικά χρειαζούμενη είναι η «μαρτυρία» της Λάλας τα χρόνια της Χούντας, αφού συχνά παραβλέπονται οι διώξεις που υπέστησαν με κάθε τρόπο τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα. Η οπτική της Λάλας αποτυπώνει εύστοχα την πολιτική σύγχυση, αλλά και την μακρά επικράτηση του πολυπρόσωπου φασισμού στην Ελλάδα: «Χορτάσαμε ξύλο, ροχάλες και κρατητήρια. Βέβαια, αν ήσουν δεξιός ή φασίστας και τον έπαιρνες ή τον έδινες, κάνανε τα στραβά μάτια και δεν ασχολούνταν μαζί σου. Το μάρμαρο το πλήρωναν οι αδερφές που δεν είχαν πού την κεφαλήν κλίναι» (σελ. 87).

Επιπροσθέτως, ο έρωτας της Λάλας με τον Γρηγόρη αποτελεί ταυτόχρονα μια ρεαλιστική αποτύπωση ενός γκέι ρομάντζου του παρελθόντος, που, εξαιτίας της κοινωνικής επίκρισης, αναγκαστικά περιοριζόταν στους κλειστούς χώρους ενός δωματίου, αλλά και μια μνεία στο διαχρονικό πρόβλημα της ΛΟΑΤΚΙ+ μοναχικότητας

Θίγεται, λοιπόν, εμφανώς, η ταξική διάσταση της ομοφοβίας και των πολιτικών διώξεων, όπως αποτυπώνεται και σε άλλα σημεία, ακόμα και μετά τη Χούντα: «τέλη του ’70 ήταν άγρια η νύχτα αν ήσουν αδερφή ή τραβεστί» (σελ. 109) και (σελ. 112): «αδερφές, κωλομπαράδες, τραβεστί, λεσβίες, όλες στο ίδιο καζάνι βράζαμε, βράζουμε και θα βράζουμε». Παράλληλα, καταγράφεται και ένα σημαντικό φορτίο διακειμενικών σημείων που αφορούν την ιστορία της λαϊκής κουλτούρας στην Ελλάδα, από σίριαλ, ταινίες, μέχρι και μουσική, καθώς και σλόγκαν διαφημίσεων.

Επιπροσθέτως, ο έρωτας της Λάλας με τον Γρηγόρη αποτελεί ταυτόχρονα μια ρεαλιστική αποτύπωση ενός γκέι ρομάντζου του παρελθόντος, που, εξαιτίας της κοινωνικής επίκρισης, αναγκαστικά περιοριζόταν στους κλειστούς χώρους ενός δωματίου, αλλά και μια μνεία στο διαχρονικό πρόβλημα της ΛΟΑΤΚΙ+ μοναχικότητας που προκύπτει τόσο από πολιτειακούς περιορισμούς, όσο και από εμμένουσες κοινωνικές προκαταλήψεις: «Oι άνδρες πάντα θα επιστρέφουν στις γυναίκες τους. Δεν γεννηθήκαμε για έρωτες εμείς, εμάς μας χρησιμοποιούν για ένα βράδυ, ξεσπάνε και φεύγουνε. Πάντα αυτό γινόταν, πάντα αυτό θα γίνεται» (σελ. 139).

Η συνεισφορά της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας

Ο Αγραβαράς, εκτός από την καλλιτεχνική συνεισφορά της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, σημειώνει και τη συνεισφορά στον τουρισμό. Καταγράφει, με την πρωτοπρόσωπη διήγηση, τις γλαφυρές ιστορίες της Μυκόνου, αλλά και της ξέφρενης εποχής των μπουζουκιών. Τα κεφάλαια εναλλάσσονται καλώς δομημένα με τις πλευρές των απομαγνητοφωνημένων κασετών και η αφήγηση, παρόλο που είναι πυκνή, καταφέρνει να ισορροπήσει επαρκώς και να μην καταφύγει σε πολυλογίες ή λογοτεχνικά σχήματα εντυπωσιασμού.

Το βιβλίο τελειώνει με τον επίλογο του AIDS και τους τρόπους που στιγματίστηκε η γκέι κοινότητα. Η Λάλα επιβεβαιώνει άθελά της το κλισέ και πεθαίνει με τον τρόπο που απευχόταν: μόνη της σε ένα διαμέρισμα, μέχρι που η δυσωδία οδηγεί τις αρχές στην πόρτα της.

*Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΟΥΛΙΑΝΟΣ είναι συγγραφέας και αρθρογράφος.


 Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Δαμιανός Αγραβαράς γεννήθηκε το 1996 στον Πειραιά. Είναι ιστορικός, κάτοχος του μεταπτυχιακού τίτλου Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας της Τέχνης από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ιδιαίτερο ερευνητικό ενδιαφέρον την πολιτιστική ιστορία του 20ού αιώνα. Από τον Οκτώβριο του 2021 εργάζεται στο Αρχείο της ΕΡΤ.

agravaras

Ασχολείται με την πεζογραφία και τη θεατρική γραφή. Το 2015 συμμετείχε στο πρώτο στούντιο συγγραφής θεατρικού έργου του Εθνικού Θεάτρου, και το 2016 πήρε μέρος στο Εργαστήριο Νέων Θεατρικών Συγγραφέων του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης». Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά (Χάρτης, Θράκα, σαλιγκάρι, Culture Book, Περί ου, Fractal). Από τις εκδόσεις Συρτάρι κυκλοφορούν η συλλογή διηγημάτων του Πέτα μακριά, Πέπε (2023) και η νουβέλα Ρίγκελ (2025).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Βρίκελοι» του Γιώργου Χωματηνού (μυθιστόρημα) – Το αρχαίο δράμα συναντά τον ευαγγελικό μυστικισμό σε ένα κείμενο ανοιχτό σε ερμηνείες

«Βρίκελοι» του Γιώργου Χωματηνού (μυθιστόρημα) – Το αρχαίο δράμα συναντά τον ευαγγελικό μυστικισμό σε ένα κείμενο ανοιχτό σε ερμηνείες

Για το μυθιστόρημα του Γιώργου Χωματηνού «Βρίκελοι» (εκδ. Κίχλη). Εικόνα: Ο πίνακας του Νικόλαου Γύζη «Κεφαλή του Αρχαγγέλου».

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Το να βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια ομιχλώδη και βαλτώδη λογοτεχνική...

«Αίτημα» της Άντζελας Δημητρακάκη και του Δημήτρη Κεχρή – Μοναξιά και συντροφικότητα στα χρόνια της πανδημίας

«Αίτημα» της Άντζελας Δημητρακάκη και του Δημήτρη Κεχρή – Μοναξιά και συντροφικότητα στα χρόνια της πανδημίας

Για το βιβλίο μυθοπλασίας της Άντζελας Δημητρακάκη, με φωτογραφίες του Δημήτρη Κεχρή «Αίτημα» (εκδ. Τόπος). © Δημήτρης Κεχρής

Γράφει η Μαρία Μοίρα

Και ξαφνικά ο πλανήτης κράτησε την ανάσα του αιφνιδιασμένος. Μια ευεργετική ...

«Η γραφή των κυμάτων» του Γιώργου Παπαδάκη (κριτική) – Έρωτας και πολιτική, παιδί και μνήμες

«Η γραφή των κυμάτων» του Γιώργου Παπαδάκη (κριτική) – Έρωτας και πολιτική, παιδί και μνήμες

Για το μυθιστόρημα του Γιώργου Παπαδάκη «Η γραφή των κυμάτων» (εκδ. Εστία). Κεντρική εικόνα: Ziad Antar, Wa © Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Ο Βασίλης Αλεξάκης έλεγε ότι για να φτιάξεις μια στιβαρή μυθιστορηματική δομ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Οι ζωές των ζώων» του Τζ. Μ. Κουτσί (νουβέλα) – Φιλόσοφοι, ποιητές και επιστήμονες απέναντι στις γενοκτονίες ζώων

«Οι ζωές των ζώων» του Τζ. Μ. Κουτσί (νουβέλα) – Φιλόσοφοι, ποιητές και επιστήμονες απέναντι στις γενοκτονίες ζώων

Για τη νουβέλα του Τζ. Μ. Κουτσί (J. M. Coetzee) «Οι ζωές των ζώων» (εισ. Ευγενία Μυλωνάκη, μτφρ. Γιάννης Μολυνδρής, εκδ. Κύκλος). Εικόνα: Από την έκδοση του Princeton University Press.

Γράφει ο Παναγιώτης Τσιαμούρας

...
Λογοτεχνικά Βραβεία Jean Moreas: Οι βραχείες λίστες στις πέντε κατηγορίες

Λογοτεχνικά Βραβεία Jean Moreas: Οι βραχείες λίστες στις πέντε κατηγορίες

Οι Επιτροπές Ποίησης και Πεζογραφίας των Διεθνών Λογοτεχνικών Βραβείων Jean Moreas ανακοίνωσαν τις βραχείες λίστες για βιβλία που εκδόθηκαν το 2025.

Επιμέλεια: Book Press

Οι Επιτροπές Ποίησης και Πεζογραφίας των ...

Το Ίδρυμα Ωνάση στο 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Τρεις ταινίες και απονομή του Onassis Film Award

Το Ίδρυμα Ωνάση στο 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης – Τρεις ταινίες και απονομή του Onassis Film Award

Το Ίδρυμα Ωνάση συμμετείχε στο 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τρεις ταινίες. Παράλληλα, απένειμε για έκτη χρονιά το Onassis Film Award, το οποίο φέτος απέσπασε η ταινία «Mignon» της Σοφίας Γεωργοβασίλη.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Παιχνίδι σκιών» του Τιμ Μάρσαλ (προδημοσίευση)

«Παιχνίδι σκιών» του Τιμ Μάρσαλ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Τιμ Μάρσαλ [Tim Marshall] «Παιχνίδι σκιών – Η πρώτη πράξη του νέου ψυχρού πολέμου μεταξύ Ανατολής και Δύσης» (μτφρ. Σπύρος Κατσούλας, πρόλογος Ηλίας Μαγκλίνης), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 18 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστό...

«Από το ένα στο άλλο» της Μαρίτσας Περ. Ράλλη (προδημοσίευση)

«Από το ένα στο άλλο» της Μαρίτσας Περ. Ράλλη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός διηγήματος από τη συλλογή διηγημάτων της Μαρίτσας Περ. Ράλλη «Από το ένα στο άλλο 10+1 διηγήματα», η οποία θα κυκλοφορήσει, στη σειρά «Τα αειθαλή», αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Τόπος. Κεντρική εικόνα: Η Μ. Ράλλη σε νεανική φωτογραφία (studio Nelly’s), από το Αρχείο της Μαρίας Ράλλη – ΜΙΕΤ, Λογ...

«Η γυναίκα συγγραφέας» της Φελισιτέ ντε Ζανλίς (προδημοσίευση)

«Η γυναίκα συγγραφέας» της Φελισιτέ ντε Ζανλίς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της Φελισιτέ ντε Ζανλίς [Félicité de Genlis] «Η γυναίκα συγγραφέας» (μτφρ. Διονύσης Γιαννάτος, εισαγωγή – επιμέλεια – επίμετρο: Μαρία Σπυριδοπούλου), το οποίο θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Ροές.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τι διαβάζουμε τώρα; 15 βιβλία μεταφρασμένης πεζογραφίας – Βραβευμένα, παραγνωρισμένα, ντεμπούτα

Τι διαβάζουμε τώρα; 15 βιβλία μεταφρασμένης πεζογραφίας – Βραβευμένα, παραγνωρισμένα, ντεμπούτα

15 βιβλία μεταφρασμένης πεζογραφίας που ξεχωρίσαμε από την πρόσφατη βιβλιοπαραγωγή. Ανάμεσά τους, κάποια βραβευμένα, κάποια παλαιότερα, που μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά, κάποια λογοτεχνικά ντεμπούτα. 

...

Τι διαβάζουμε τώρα; Έξι μουσικές (αυτο)βιογραφίες

Τι διαβάζουμε τώρα; Έξι μουσικές (αυτο)βιογραφίες

Έξι σημαντικές προσωπικότητες από τον χώρο της μουσικής (αυτο)βιογραφούνται και αποκαλύπτουν τις προσωπικές τους διαδρομές, μέσα από τις εκάστοτε κοινωνικές συνθήκες, προς τη δημιουργία του έργου τους.

Επιλογή-παρουσίαση: Κώστας Αγοραστός

Πολλοί είναι ...

Τι διαβάζουμε τώρα; Τρία καλά αστυνομικά, νέα και κλασικά μυστήρια

Τι διαβάζουμε τώρα; Τρία καλά αστυνομικά, νέα και κλασικά μυστήρια

Τρία καλά αστυνομικά μυθιστορήματα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα: Φώτης Δούσος, Γιάννης Μαρής, Αντόνιο Μαντσίνι. Αντισυμβατικοί αστυνομικοί, αδικία και δωσιλογισμός σε λιτή αφήγηση και μεσογειακό νουάρ για το δικαίωμα στην αυτοδικία. ©istock

Επιλογή-παρουσίαση: Χ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΦΑΚΕΛΟΙ