Οι πρωταγωνιστές: Ο Άλκης και ο Στράτος. Δύο αγόρια, το ένα από την κορυφή, το άλλο από τον πάτο. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Κολλέγιο Αθηνών. Ο φωτογενής γόνος δεξιάς πολιτικής δυναστείας κι ο γιος του αριστερού δασκάλου του χωριού. Ο ένας είχε όλα τα όπλα εκτός από το μυαλό του κι ο άλλος μόνον το μυαλό του. Μια παιδική φιλία που κατέληξε ανθρωποφαγία στον δρόμο για την εξουσία.
Οι συμπρωταγωνίστριες: Τρεις νεαρές γυναίκες που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους σ΄ αυτό το αρσενικό σύμπαν των μίντια και της πολιτικής. Και μια Eλληνίδα μάνα που για τον γιο της καταβροχθίζει τους πάντες - και τον γιο της.
Ο χρόνος: Κατηφορικός. Από τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ μέχρι την ταπείνωση της οικονομικής κρίσης. Ο χρόνος που εκκόλαψε τα αυγά των «τεράτων» που πρωταγωνιστούν.
Το είδος: Μυθιστόρημα για τον πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικο-αισθηματικό ξεπεσμό μας. Όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα, και τ’ άλλα που ’χουμε μες στην καρδιά που σταδιακά γίνεται άκαρδη. Λειτουργεί και ως οδηγός για ανερχόμενους ακροδεξιούς ηγέτες.
Soundtrack: Ένα παιδικό τραγουδάκι: «Να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί;».
Εσείς ποιος λέτε ότι θα φαγωθεί; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια γυναίκα διηγείται την ιστορία τριών γενιών γυναικών της οικογένειάς της, καθώς ράβει το κουμπί στο πουκάμισο του συζύγου που την εγκαταλείπει. Ένα χρυσό κουμπί-κειμήλιο, που περνά από γενιά σε γενιά μια αλυσίδα ενοχής, σιωπής και θανάτου.
Από τον Πόντο της Γενοκτονίας, όπου μια μάνα πνίγει το έξι μηνών παιδί της με τα ίδια της τα χέρια για να μην προδώσει με το κλάμα του τη φυγή των εκπατρισμένων στον εχθρό, μέχρι τη σύγχρονη Ελλάδα της ενδοοικογενειακής βίας, το κουμπί γίνεται φορέας μιας κατάρας ή, ίσως, μιας σκοτεινής δικαιοσύνης που κανείς δεν τόλμησε να κατονομάσει...
Με φόντο τη σιωπηλή βία της ιστορίας και μέσα από τη συλλογική μνήμη και το γυναικείο τραύμα, το «Κουμπί» είναι ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη της επιλογής. Και για το πώς η άνευ όρων αγάπη μπορεί να λυτρώσει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας ανώνυμος εικοσάχρονος αφηγείται ή, ίσως, εξομολογείται. Στο απομονωμένο του χωριό τα πάντα έχουν απόκοσμη στασιμότητα, το μόνο που μεταβάλλεται είναι ο χρόνος. Στο πατρικό του σπίτι, όπου ζει με τη γιαγιά και τη συναισθηματικά νεκρή μητέρα του, επικρατεί μια ατμόσφαιρα πένθους από τότε που ήταν παιδί. Ευτυχώς, όμως, έχει τα «Άλογα», μια συμμορία νεαρών αγοριών που πολεμάνε την πλήξη σκίζοντας τους επαρχιακούς δρόμους με τις μηχανές τους. Ευτυχώς έχει και τον καλύτερό του φίλο, τον αρχηγό των «Αλόγων», τον όμορφο, πλούσιο και ευγενικό Ν.
Ο Ν., μανιώδης αναγνώστης ο ίδιος, του χαρίζει για τα γενέθλιά του ένα βιβλίο που τον κάνει να δει τον εαυτό του και τη ζωή με άλλο βλέμμα, τη μέρα που αλλάζει ο κόσμος, την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Η σχέση των δυο αγοριών είναι πιο περίπλοκη από όσο μπορούν να παραδεχτούν...
Ένα μυθιστόρημα για τα ασαφή όρια ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα, για τη σύγχυση και τις εντάσεις της νεότητας και την εξερεύνηση της σεξουαλικότητας στην ελληνική επαρχία των αρχών του αιώνα μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ξεχάστε την Οδύσσεια που ξέρατε. Ο Όμηρος τα τραγούδησε, αλλά εγώ τα έζησα.
Και με τους αιώνες, πολλά απόκρυφα του έπους μου ξεχάστηκαν.
Θέλετε να τα μάθετε;
Για παράδειγμα:
Πώς ήταν φατσικά οι Λαιστρυγόνες; Και μήπως ο Καβάφης λέει παχιά λόγια;
Για ποιον λόγο οι Κύκλωπες τραγουδάνε ακόμα το Δώδεκα και το Ερωτευμενάκι;
Τι σόι μάγισσα ήταν η Κίρκη και πόσο χρέωνε το αναλυτικό ωροσκόπιο;
Τι παίχτηκε με τους λωτούς και με τα black angus του Ήλιου;
Ποιο ήταν το ρεπερτόριο των Σειρήνων και γιατί άλλος πάει από πέσιμο, κι άλλος από δέσιμο;
Τι μου ’πε η μάνα μου μόλις με είδε στον Κάτω Κόσμο; ( Όχι, τότε δεν είχαμε ζακέτες.)
Τι ήταν η Σκύλλα πριν σκυλλιάσει και γιατί όλα τα αντιόξινα του κόσμου δεν έφταναν για την αδερφή της;
Πώς ξώμεινα εφτά χρόνια στο νησί της Καλυψώς;
Πόσο μαφία ήταν τελικά αυτός ο Ερμής; Και γιατί δεν γνωρίζουμε περισσότερα για τον μυστηριώδη Λάρι;
Πάνω απ’ όλα - ποια ήταν η αληθινή Πηνελόπη, που δεν άγγιξε αργαλειό στη ζωή της κι είχε τους μνηστήρες γραμμένους;
Αράξτε, λοιπόν, και θα σας τα πω όλα εγώ, ο Οδυσσέας, πολυμήχανος πρωταγωνιστής της ιστορίας.
Τα υπόλοιπα είναι λόγια των αθάνατων - δηλαδή παραμύθια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

2014: Κατά τη διάρκεια του πάρτι γενεθλίων της Βίβιεν Μπλάντυ, o σύζυγός της Φράνσις απαγγέλλει το ποίημα «Μια κορόνα για τη Βίβιεν» σαγηνεύοντας τους παρευρισκόμενους. Αυτή είναι η πρώτη και τελευταία φορά που το έργο διαβάζεται μεγαλόφωνα και η περίσταση θεωρείται κορυφαίο λογοτεχνικό γεγονός. Εκατό χρόνια μετά, φίλοι της ποίησης, ερευνητές και μελετητές κάνουν εικασίες για το μήνυμα του ποιήματος, ωστόσο κανένα αντίγραφό του δεν έχει ακόμη εντοπιστεί.
2119: Οι πεδινές περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν βυθιστεί εξαιτίας της ανόδου της στάθμης της θάλασσας μετατρέποντας τη χώρα σε ένα αρχιπέλαγος με πολλά διάσπαρτα νησιά. Οι επιζήσαντες κουβαλούν την ανάμνηση της ποικιλίας και του πλούτου του καταποντισμένου αυτού πολιτισμού.
Ο Τομ Μέτκαλφ, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Σάουθ Ντάουνς, με έδρα ένα από τα νησιά του βρετανικού αρχιπελάγους, μελετά τα αρχεία των πρώτων δεκαετιών του εικοστού πρώτου αιώνα, γοητευμένος από τις ελευθερίες και τις δυνατότητες της ανθρώπινης ζωής πριν από την καταστροφή. Η τυχαία ανακάλυψη, ωστόσο, ενός στοιχείου που ελπίζει να τον οδηγήσει στο μεγάλο χαμένο ποίημα φέρνει στο φως περιπεπλεγμένους έρωτες και ένα έγκλημα, ανατρέποντας τις βεβαιότητές του για μια ιστορία που πίστευε ότι γνώριζε σε βάθος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο τρόπος που κατανοούμε το γήρας είναι πολύ διαφορετικός από τον τρόπο που το βιώνουμε οι ίδιοι όταν γεράσουμε, κι αυτή η διάσταση υπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Το γήρας καθίσταται, εκ των πραγμάτων, ένα είδος κριτηρίου για κάθε κουλτούρα και κάθε εποχή, ιδιαίτερα ενεργό στη σημερινή κοινωνική οργάνωση. Ο όρος "νέο γήρας" αναδύεται μέσα από τα κείμενα του βιβλίου αυτού στηριγμένος στην πολύπλευρη προσέγγιση της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης, της τέχνης και της ιστορίας. Η καρδιά του βιβλίου, όμως, είναι τα βιώματα και οι εμπειρίες όσων σήμερα ζούμε το γήρας και όσων το έζησαν πριν από εμάς. Γι’ αυτό και είναι ένα βιβλίο πολιτικό, διότι μιλάει για όσες αλλαγές είναι αναγκαίες για να αποσυρθούν η καταπίεση, ο ετεροπροσδιορισμός και οι εξαιρέσεις που ασκούνται στους ηλικιωμένους και στις ηλικιωμένες, και μάλιστα με διαφορετικό τρόπο για κάθε πλευρά. Η κοινωνική αντίληψη και πρόνοια επανασχεδιάζεται, η επιστημολογία αναδιαρθρώνεται, η γηριατρική ακολουθεί νέα μονοπάτια, στο βιβλίο όμως αυτό η Χλόη Κολύρη υποστηρίζει ότι χρειάζεται κάτι πολύ σημαντικότερο, κάτι που θα επηρεάσει το πεπρωμένο του είδους μας, εν μέσω όλων των άλλων οντοτήτων.
Πολλοί γέροι και γριές δείχνουν τον δρόμο σε αυτό το ταξίδι: Σπινόζα, Χέλντερλιν, Φρόυντ, Λακάν, Φέρεντσι, Ντε Μπoβουάρ, Λυς Ιριγκαρέ, Μπάτλερ, Xιροσίγκε, Μιχαήλ-Άγγελος, Άρεντ κ.ά. Γιατί οι τυχεροί γερνάνε... (Από τον εκδότη)