Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Το μέτρημα» της Βίκυς Τσελεπίδου

ΤΟ ΜΕΤΡΗΜΑ

Έξω βράζει ο τόπος, κάθεται μπροστά μου στο λεωφορείο. Είναι, δεν είναι, είκοσι χρονών, φοράει μακρυμάνικη μπλούζα με κουκούλα, χρώματος κυπαρισσί, από κάποιο απροσδιόριστο υλικό, και μόνο που τον βλέπω σκάω, από κάτω βερμούδα, αθλητικά με μακριά κάλτσα, τσαντάκι χιαστί και γαλάζιο τζόκεϊ, μάλλον όχι ηθελημένα στραβό στο κεφάλι του. Δεν έχει πολύ κόσμο∙ εγώ, αυτός και δυο κυρίες με ψώνια πίσω από τον οδηγό.

Ανεβήκαμε στην ίδια στάση και μόλις άρχισε το λεωφορείο να αναπτύσσει ταχύτητα, τον άκουσα ν’ αραδιάζει ανάκατες χρονολογίες, «1970: τόσα χρόνια, τόσα χρόνια», «1934: τόσα χρόνια, τόσα χρόνια», «1986: τόσα χρόνια, τόσα χρόνια», και ούτω καθεξής, σαν τον παπαγάλο, κόλλαγε χωρίς κενό το βαγόνι της μιας χρονολογίας πίσω από το βαγόνι της άλλης.


Γύρισε σε κάποια φάση στο πλάι να χαζέψει από το παράθυρο τη θάλασσα, είδα τα μάτια του, ανοιχτό πράσινο, διέκρινα το patch με το εθνόσημο στο τζόκεϊ, «1911: τόσα χρόνια, τόσα χρόνια», συνέχιζε. Γύρισα κι εγώ προς το παράθυρο κι άρχισαν ασυναίσθητα να μου έρχονται διάφορες χρονολογίες στο μυαλό: της γέννησής μου, της γέννησης του γιου μου, της αποφοίτησης, του γάμου μου, της κηδείας της αδερφής μου, «τόσα χρόνια, τόσα χρόνια». Άρχισα τις αφαιρέσεις: 2026 μείον 1963, «τόσα χρόνια, τόσα χρόνια». 27 Ιουλίου του 2026 μείον 25 Ιουλίου του 1992. Πόσα χρόνια, πόσα, μα την αλήθεια, χρόνια, μήνες, μέρες είχαν περάσει με τα βαγόνια τους από μπροστά μου, τι είχα κάνει με όλα αυτά τα χρόνια;


Διακόπτοντας απότομα τον ορυμαγδό των σκέψεών μου, σηκώθηκα για να κατέβω στην επόμενη στάση. Και τότε, στο έβγα του πηγαδιού όπου είχα πέσει, τον ξανάκουσα: «38 βαθμοί κελσίου: τόση ζέστη, τόση ζέστη», «42 βαθμοί κελσίου: τόση ζέστη, τόση ζέστη», «40 βαθμοί…» είπε προτού πατήσω το πόδι μου στο πεζοδρόμιο, στους 40 βαθμούς κελσίου ακριβώς, σύμφωνα με την πράσινη πινακίδα led του φαρμακείου απέναντι.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Βίκυ Τσελεπίδου γεννήθηκε στην Καβάλα το 1975. Σπούδασε Νομικά και Ισπανική Φιλολογία και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Επικοινωνίας και στη Δημιουργική Γραφή. Έχει συγγράψει έξι βιβλία, τα οποία έχουν συμπεριληφθεί στις βραχείες λίστες βραβείων έγκυρων λογοτεχνικών περιοδικών, ενώ το 2017 το μυθιστόρημά της Αλεπού, αλεπού τι ώρα είναι; (εκδ. Νεφέλη) τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος της Ακαδημίας Αθηνών. Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικούς τόμους, καθώς και σε ποικίλα περιοδικά και εφημερίδες. Τελευταίο της βιβλίο, το μυθιστόρημα Η αγέλη (εκδ. Πατάκη).