Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Όχι μακριά από την ακτή» της Ελένης Στελλάτου

ΌΧΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΤΗ

Όχι μακριά από την ακτή για να παρακολουθώ το παιδί που γεμίζει το κουβαδάκι με νερό και άμμο κι ύστερα το αδειάζει για να το ξαναγεμίσει, όσο ο Κ. κάθεται κάτω απ’ την κίτρινη ομπρέλα μας με το κινητό στο χέρι. Είναι ήσυχα εδώ, οι περισσότεροι έχουν βολευτεί στις ξαπλώστρες του beach bar.

Η θάλασσα αυτό το μεσημέρι του Ιουλίου, είναι όπως μ’αρέσει, λεία, διαυγής, «πρόσεχέ τον» φωνάζω, κάνει νόημα πως ναι, εννοείται. Βυθίζομαι με τα μάτια ανοιχτά, το φως σχηματίζει κυκλοτερή σχέδια στο βυθό, να τα ίχνη ενός κοχυλιού που έχει συρθεί κι έχει κρυφτεί, η άμμος είναι πλούσια, τι ωραία αίσθηση να την σκαλίζεις με τα πόδια. Το κοχύλι κουνιέται, το ζωάκι που ζει μέσα του αρχίζει να τρέχει σαν τρελό και μοιάζει με αρματωμένο καβουράκι, μικρή τα μάζευα σε κουβά, όποιο ψοφούσε πρώτο γινόταν γεύμα των άλλων και το όστρακό του δικό τους, ο μυστηριώδης, αμμώδης βυθός που θόλωσε ξαφνικά, όσο πάντως δεν απομακρύνεσαι απ’ την ακτή δεν κινδυνεύεις.

Βγάζω το κεφάλι απ’ το νερό όμως στην παραλία δεν είναι τώρα ο μικρός, ούτε ο Κ - πού πήγαν;; Κι η ομπρέλα δεν είναι κίτρινη. Είναι πολύχρωμη με κρόσια κι εκεί στέκεται ένας άντρας με μπλε, ναυτικό καπέλο, γκρι βερμούδα και τα χέρια στη μέση. Μια νέα γυναίκα με γυαλιά ηλίου και μαλλιά περμανάντ ψάχνει τις τσάντες κι ένα κοριτσάκι παίζει στην απλωμένη ψάθα. Κοιτάζω ολόγυρα αλλά ο ήλιος με τυφλώνει, το στομάχι μου είναι σφιγμένο -μπορείς άραγε να πάθεις κράμπα στο στομάχι ενώ κολυμπάς;- μπερδεμένη φασαρία έρχεται από μακριά κι ο άντρας κάνει μερικά βήματα προς τη θάλασσα.

«Μπαμπά», ψιθυρίζω.

Η μητέρα μου βγάζει από την τσάντα καθαρισμένα φρούτα και προσπαθεί να ταΐσει τη μικρή αδελφή μου, πολλά αυτοκίνητα βρίσκονται παρκαρισμένα πιο πέρα, κοντά στην καντίνα με το ψυγείο ΕΒΓΑ, χαλαρές ομιλίες και μουσική από κάποιο ραδιόφωνο. Σκέφτομαι: Αυτό είναι ένα μεσημέρι του 1986.

Βυθίζομαι ξανά σχεδόν ως τα μάτια και τους παρακολουθώ, σαν ένας κροκόδειλος του αλμυρού νερού. Η μητέρα μου παρατάει το φρούτο και βγάζει το αντηλιακό για να ψεκάσει την πλάτη της μικρής που τρέχει ολόγυρα, ο πατέρας μου πλησιάζει το νερό, μπαίνει ως τα γόνατα και σταματάει. Δεν ξέρει κολύμπι. Δεν τον αφήνουμε να αγοράσει μια βάρκα που έχει βάλει στο μάτι.

Αναρωτιέμαι γιατί δεν βλέπω τον οκτάχρονο εαυτό μου, ίσως έχει πάει στην καντίνα ή στους αμμόλοφους για εξερεύνηση και σαν να με άκουσε, ο πατέρας μου κοιτάζει προς το μέρος μου. Σηκώνει το χέρι του γελαστός, μου κάνει νόημα να βγω από τη θάλασσα αλλά εγώ κλείνω τα μάτια και βουτάω βιαστικά ώστε το νερό να με καλύψει εντελώς. Και τώρα είμαι βυθισμένη κρατώντας την αναπνοή μου, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά από την έλλειψη οξυγόνου ή κάτι άλλο, δεν τολμώ να ανοίξω τα μάτια να δω τι χρώμα μαγιώ φοράω και δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει εκεί έξω. Θα πρέπει, βέβαια, κάποια στιγμή να βγω.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Ελένη Στελλάτου (Αθήνα, 1978) είναι συγγραφέας, μέλος του Δικτύου Γυναικών Συγγραφέων κατά της Έμφυλης Βίας και των Γυναικοκτονιών «Η φωνή της». Το πιο πρόσφατο βιβλίο της είναι το μυθιστόρημα Καιρός των Κρυστάλλων (εκδ. Πόλις, 2025).