Τις ομορφιές πια βρίσκω θαυμαστές
όμως σ' εμένα δεν ανήκουν.
Μάλλον είναι αλλουνού
καθήκον σ' αυτές
να μην τις ενοχλήσω.
Μα να κοιτάω χαμηλά
μόνο το χώμα να βλέπω.
Κι ας είναι άσφαλτος
κι ας είναι άμμος
βράχοι ή βότσαλα
η γη που πατώ δική μου είναι.
Ό,τι θολό ακριβό
κι ό,τι ένα ψέμα
είναι για μένα αλήθεια.
Εκτός αν δεν βλέπω
οπότε mea culpa.
[Από την έκδοση]





















