«Σαν να βγάζεις το φεγγάρι απ’ την τροχιά του»: με αυτή την έκφραση περιέγραψε ο αρχαιολόγος Έντουαρντ Ντάνιελ Κλαρκ τον αποτροπιασμό των Ελλήνων, καθώς παρακολουθούσαν τρομοκρατημένοι τις ενέργειες των Άγγλων, σίγουροι πως αργά ή γρήγορα η ψυχή της ελληνικής γης θα έπαιρνε εκδίκηση. Σ’ ένα μαγαζί στο Παρίσι ειδικευμένο σε ορειβατικό εξοπλισμό, η Αντρέα Μαρκολόνγκο αγόρασε ένα ράντζο, έναν υπνόσακο κι έναν φακό. Το επόμενο βράδυ άνοιξε το ράντζο της και άπλωσε τον υπνόσακο όχι στην κορυφή κάποιου βουνού, αλλά σε μια έρημη αίθουσα του Μουσείου της Ακρόπολης, στην Αθήνα. Η Αντρέα είχε, τον Μάιο του 2022, τη μοναδική τύχη να περάσει εκεί μια νύχτα εντελώς μόνη. Η νύχτα είναι η ώρα των φαντασμάτων και των απολογισμών. Δύο είναι οι ίσκιοι που θα την επισκεφθούν: Ο ίσκιος του Λόρδου Έλγιν, του Άγγλου πρέσβη που διέπραξε την κλοπή των γλυπτών του Παρθενώνα στις αρχές του 19ου αιώνα, στέλνοντάς τα στο Λονδίνο μέσα σε κιβώτια, και ο ίσκιος ενός ανθρώπου χαμένου πρόσφατα, γεννημένου σ’ ένα ταπεινό χωριό της Ιταλίας, του πατέρα της. Όμως τα κενά στις αίθουσες του Μουσείου της Ακρόπολης, οι λευκές γύψινες προσθήκες στη θέση των γλυπτών που αφαιρέθηκαν πριν από δυο αιώνες, αντηχούν δίπλα στα κενά από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι εμείς οι ίδιοι: την ενοχή και την ντροπή, όταν μια μέρα αναγνωρίζουμε το νήμα που μας συνδέει με τον γονέα που θεωρούσαμε απόμακρο και από τον οποίο θέλαμε ν’ απελευθερωθούμε· εκείνη την αίσθηση ότι ποτέ δεν είμαστε άξιοι γι’ αυτά που αποκτήσαμε, το μόνιμο αίσθημα ότι είμαστε και παραμένουμε απατεώνες, άλλοι κλέβοντας κι άλλοι οικειοποιούμενοι πολιτιστικά αγαθά του κλασικού κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ήταν μια γλυκιά ανοιξιάτικη βραδιά και η απρόσμενη φωτογράφιση κράτησε δέκα λεπτά. Η Αντρέα θα έμενε εκεί όλη τη νύχτα μόνη της, παρέα με τα αγάλματα, με τετράδιο και μολύβι κι ένα σπαστό ραντζάκι σε περίπτωση που ήθελε να κοιμηθεί. Τελικά ο Μορφέας δεν εμφανίστηκε πάρα μόνο τα χαράματα και η Αντρέα κοιμήθηκε μία ώρα χαμένη στους στοχασμούς της, έχοντας πρώτα βυθιστεί στα γραπτά της και συνδεθεί με τον επιβλητικό και κατανυκτικό χρονοτόπο που της χάρισε το μουσείο. [...] Βλέποντας από μακριά τη σιλουέτα της Μαρκολόνγκο να χάνεται μπροστά στα πανάρχαια εκθέματα, σκέφτηκα ότι εκείνο το βράδυ θα ζούσε το πιο ουσιαστικό προσκύνημα της ζωής της». (Νίκος Αλιάγας, Καθημερινή)
«Μια ελεγεία για την Ελλάδα, διάρκειας μιας ολόκληρης νύχτας, την οποία η Μαρκολόνγκο είχε το προνόμιο να περάσει στο Μουσείο της Ακρόπολης. [...] Μόνη μεταξύ εκείνων των γυάλινων τοίχων που αναπόφευκτα κατευθύνουν το βλέμμα σου προς τον ιερό βράχο και τον πιο λαμπρό ναό του. Μόνη με τις μελαγχολικές της σκέψεις για μια Ελλάδα που στερείται επί αιώνες μια πολιτιστική κληρονομιά, ενώ η Δύση την οικειοποιούνταν και με τα δύο χέρια. [...] Αυτή η αφήγηση είναι μια πράξη αγάπης της Μαρκολόνγκο για την Ελλάδα. Και το άκρως προσωπικό της mea culpa για ό,τι εκείνη, όπως όλοι μας, πήραμε από την Ελλάδα και από τους Έλληνες, δίχως ποτέ να το ανταποδώσουμε». (Cinzia Dal Maso, La Repubblica)

Μήνες έψαχνα τίτλο γι’ αυτά τα διηγήματα. Είχα βρει καμιά δεκαριά, όμως κανένας δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Μια μέρα πήγα να βάψω το αυτοκίνητο - ο βαφέας ήταν ένας Ρωσοπόντιος που μιλούσε σπαστά ελληνικά. Μου είπε πως θα χρειαστεί μια βδομάδα να κρατήσει το όχημα για να κάνει τη βαφή. Και συμπλήρωσε γενναιόδωρα: «Θα σου δώσω αυτό το "Seicento" [ένα «FIAT» παλιατζούρα τριακονταετίας] να κυκλοφορείς, να κάνεις τη δουλειά σου μέχρι να τελειώσω». «Και πόσο το πήρες αυτό το ?Seicento?;» τον ρωτώ. «Πεντακόσια ευρώ μεταχειρισμένο», μου απαντάει, «αλλά έριξα άλλο ένα χιλιάρικο και του άλλαξα μπουζί, σασμάν, τα πάντα, μέχρι και φάλτσα κεφαλής». Μόλις άκουσα τι είπε, σκέφτομαι: «Αμάν, βρήκα τίτλο». Ο άνθρωπος ήθελε να πει «φλάντζα κεφαλής», όμως λόγω του ότι δεν ήξερε καλά ελληνικά, έκανε το λάθος (που είναι και το σωστό) λέγοντας: «Φάλτσα κεφαλής». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο τίτλος του βιβλίου αυτού θα μπορούσε κάλλιστα να είναι «Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Ο αδικημένος της Ιστορίας».
Ο Μαυροκορδάτος υπήρξε και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι μια προσωπικότητα εξαιρετικά γοητευτική, αλλά και ιδιαίτερα αδικημένη, καθώς θεωρείται ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους πολιτικούς της εποχής του. Ωστόσο σήμερα, διακόσια χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση, με την επανεκτίμηση προσώπων και γεγονότων, επιβεβαιώνεται πλέον ότι πρόκειται για μια μοναδική μορφή. Είναι ένας από τους πιο προικισμένους Έλληνες και τους σημαντικότερους πολιτικούς μας, εκσυγχρονιστής, φιλελεύθερος, πολύ μορφωμένος και βαθύτατα συνταγματικός, που ταυτίστηκε όσο κανένας άλλος με τις συνταγματικές εξελίξεις του τόπου.
Η εξιστόρηση του βίου του δεν διαφέρει από την ύφανση της πλοκής ενός μυθιστορήματος. Τη διαδρομή του από την Κωνσταντινούπολη στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, στην Κεντρική Ευρώπη και στην Ελλάδα μπορεί κανείς να τη χαρακτηρίσει ως την πορεία από τον οθωμανικό κόσμο των αξιωματούχων Φαναριωτών στον αναγεννώμενο ελληνικό, μέσω του κοσμοπολίτικου ευρωπαϊκού.
Ο Μαυροκορδάτος βιογραφείται εδώ όχι μόνο ως πολιτικό πρόσωπο, αλλά και ως άνθρωπος. Η σοβαρή πλευρά, με τις συνταγματικές θεωρίες, τα κυβερνητικά προγράμματα και τις διπλωματικές σχέσεις, συνυπάρχει με τη λιγότερο σοβαρή, με τις ενδυματολογικές και τις γαστρονομικές συνήθειες, τις μουσικές προτιμήσεις και τις ώρες ανάπαυλας. Αλλά το βιβλίο δεν περιορίζεται αυστηρά στην εξιστόρηση της ζωής του· περιγράφει και τον περίγυρό του. Έτσι ο Μαυροκορδάτος λειτουργεί και ως αφηγηματικό όχημα για να δοθεί η εικόνα της κοινωνίας στην οποία έδρασε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο εμβληματικό αυτό έργο, που πρωτοκυκλοφόρησε στα αγγλικά το 1939 κι εκδίδεται αδιάλειπτα έκτοτε, ο Βρετανός κλασικιστής H.D.F Kitto αναλύει, με μια διαχρονικά πρωτοποριακή προσέγγιση, τα έργα του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, αναδεικνύοντας με οξυδερκή τρόπο τη διαρκή καλλιτεχνική και λογοτεχνική κληρονομιά των τριών μεγάλων τραγικών και τον τρόπο που ο καθένας απ’ αυτούς συνέβαλε στην εξέλιξη του είδους.
Λαμβάνοντας υπόψη του το ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον του ευρύτερου αναγνωστικού κοινού για την αρχαία ελληνική τραγωδία, ο Kitto υποστήριξε την άποψη ότι οι τρεις τραγικοί υπήρξαν πρώτα απ’ όλα καλλιτέχνες και ως εκ τούτου το κλειδί για την κατανόηση του κλασικού δράματος βρίσκεται στην κατανόηση της τραγικής σύλληψης κάθε έργου ξεχωριστά. Για τον Kitto το κρίσιμο σημείο της ερμηνευτικής διαδικασίας είναι η διατύπωση των σωστών ερωτημάτων κι όχι η εσφαλμένη αντίληψη ότι υπάρχουν ξεκάθαρες και σωστές απαντήσεις σε ζητήματα που αφορούν πρωτίστως την αισθητική του αρχαιοελληνικού δράματος. Η νέα αυτή έκδοση της Αρχαίας ελληνικής τραγωδίας βασίζεται στην αναθεωρημένη έκδοση του 1961 όπου αποκρυσταλλώνεται πλέον η άποψη του συγγραφέα ότι στα έργα τέχνης η μορφή και το περιεχόμενο είναι άρρηκτα συνδεδεμένα, πράγμα που επιβάλλει τη συνεξέτασή τους. Το βιβλίο συνεχίζει να επηρεάζει τις παραστάσεις κλασικού δράματος, προσφέροντας ένα θεωρητικό πλαίσιο για ρηξικέλευθες προσεγγίσεις και ερμηνείες.
Η παρούσα έκδοση συνοδεύεται από ένα εύχρηστο ευρετήριο και πρόλογο της Βρετανίδας ακαδημαϊκού Edith Hall, όπου παρουσιάζονται οι λόγοι της επί μακρόν αμείωτης δημοφιλίας ενός βιβλίου-ορόσημου για τη μελέτη του αρχαιοελληνικού δράματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα επιτεύγματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου έχουν μελετηθεί από πολλούς και σημαντικούς ιστορικούς σε βάθος· ωστόσο, ο συγγραφέας και καθηγητής Richard A. Billows εγκύπτει σε περιόδους λιγότερο γνωστές, πριν και μετά τη βασιλεία του. Ερευνά τα χρόνια που προηγήθηκαν του Αλέξανδρου, ο οποίος χωρίς τα θεμέλια που έθεσε ο πατέρας του, ο Φίλιππος Β΄, δε θα διέθετε ούτε τους πόρους ούτε την επιρροή που του επέτρεψαν να δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες της ιστορίας. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος γαλουχήθηκε για να διαδεχτεί τον πατέρα του, ενώ όταν ο Φίλιππος δολοφονήθηκε, το 336 π.Χ., η αυτοκρατορία του είχε ήδη αρχίσει να δημιουργείται. Τα χρόνια μετά τον Αλέξανδρο προσφέρουν ακόμη περισσότερα θέματα προς διερεύνηση. Ο Billows αμφισβητεί σθεναρά την άποψη ότι ο πολιτικός αλληλοσπαραγμός που ακολούθησε τον θάνατό του οφειλόταν στην έλλειψη ενός ηγέτη αντίστοιχου ειδικού βάρους· αντίθετα, υποστηρίζει ότι υπήρχαν πολλοί εξαιρετικά ικανοί ηγέτες που εκμεταλλεύτηκαν το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε, για να οικοδομήσουν τα δικά τους βασίλεια. Δεδομένου ότι ο γιος και κληρονόμος του Αλέξανδρου ήταν βρέφος, και άρα δεν μπορούσε να κυβερνήσει, ο πειρασμός ήταν μεγάλος για τους στρατηγούς, που άρχισαν να ενεργούν καθένας για λογαριασμό του. Στο "Πριν και μετά τον Αλέξανδρο" ο Billows παρουσιάζει τη σύνθετη εικόνα μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες του κόσμου, ορίζοντάς την όχι τόσο ως το επίτευγμα ενός ανθρώπου αλλά κυρίως ως το αποκορύφωμα μιας επιθετικής εξάπλωσης σε διάστημα πολλών γενεών και με έναν κοινό σκοπό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια εξαφάνιση, ένας φόνος, ένα απρόοπτο τέλος. Στη Βοιωτία, σήμερα. Γη που αχνίζει από το κάρπισμα, την κούραση, τον ιδρώτα, αλλά και γη όπου φυτρώνει το ζιζάνιο του εύκολου κέρδους και της εγκατάλειψης.
Ένας Ινδός εργάτης, που βρήκε κατανόηση και αγάπη από τον άνθρωπο που του έδωσε δουλειά.
Ένας αστυνομικός, που ψάχνει στ' αλήθεια να βρει απαντήσεις, όμως οι περιστάσεις τον εμποδίζουν.
Ένας απαγορευμένος έρωτας, που φυτεύει την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Και μια νέα γυναίκα, που υψώνει ανάστημα και αποχαιρετά τον αδερφό της με τον τρόπο που πιστεύει πως του αρμόζει, όπως ακριβώς πριν από αιώνες, στα ίδια χώματα, η Αντιγόνη αποχαιρέτησε τον δικό της αδερφό, αψηφώντας τους κινδύνους.
Εγκλήματα και τιμωρίες, υποταγμένα όλα στη θεά Ανάγκη, μάνα της Ειμαρμένης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Εκκλήσεις προς τις Φιλελληνίδες για ενίσχυση, του Αγώνα, ποιήματα εξυμνητικά της ανδρείας Ελλήνων και Ελληνίδων στις μεγάλες μάχες του '21, το πρώτο ελληνικό θεατρικό με θέμα την Επανάσταση και συγκεκριμένα την έξοδο του Μεσολογγίου, το πρώτο έμμετρο χρονικό της εξέγερσης στην Κρήτη, η συμμετοχή των γυναικών στην εξέγερση σε διάφορες περιοχές, η ανάδειξη αγωνιστριών, όπως η Γκούραινα, καθώς και ποιήματα για τον εορτασμό της επετείου τα πρώτα χρόνια του ελεύθερου κράτους αποτελούν κάποιες από τις θεματικές πολιτικών κειμένων, ποιημάτων, θεατρικών ή πεζών των Ελληνίδων του 19ου αιώνα γύρω από το μείζον γεγονός του Αγώνα για την ελευθερία. Το παρόν ανθολόγιο είναι μια απόπειρα ανάδειξης του σχετικού με την Επανάσταση του 1821 έργου των λησμονημένων, κατά κύριο λόγο, αυτών γυναικών, στο οποίο πιστοποιείται η συλλογική τους συνείδηση. Στα κείμενα αυτά αποτυπώνεται ο γυναικείος ηρωισμός σε όλες του τις εκφάνσεις: μαχόμενος ηρωισμός, ηρωισμός γυναικών θυμάτων και ηρωισμός γυναικών που βοηθούν στα μετόπισθεν την προετοιμασία του Αγώνα. Την έκδοση συμπληρώνει η εργοβιογραφία των άγνωστων στις μέρες μας δημιουργών, σε μια προσπάθεια να αναδειχθεί και η δική τους, αποσιωπημένη, φωνή ως σημαντική ψηφίδα στη λογιοσύνη του 19ου αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο "Ντίκενς & Prince" ο Νικ Χόρνμπυ, με την ιδιαίτερη, λοξή ματιά του, προτείνει ένα, φαινομενικά, απίθανο ζευγάρι. Τι κοινό έχουν ο εμβληματικός βικτωριανός συγγραφέας Τσαρλς Ντίκενς (1812-1870) με το πρόωρα χαμένο είδωλο της διεθνούς μουσικής σκηνής, τον γεννημένο στη Μιννεσότα Prince (κατά κόσμον Prince Rogers Nelson 1958-2016);
Όταν, το 2020, τριάντα τρία χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία, ξανακυκλοφορεί σε ειδική συλλεκτική κασετίνα το θρυλικό άλμπουμ του Prince Sign o' the Times, περιλαμβάνονται επιπλέον 63 ανέκδοτα τραγούδια, αποκαλύπτοντας έναν απίστευτα παραγωγικό καλλιτέχνη.
Νιώθοντας δέος, ο Χόρνμπυ αναρωτιέται αν υπάρχει κάποια αντίστοιχη περίπτωση σημαντικού δημιουργού που δούλεψε με αμείωτη ένταση και άφησε ένα τόσο πλούσιο έργο σε σύντομο χρονικό διάστημα. Την απάντηση τη βρίσκει στο πρόσωπο του Ντίκενς, ο οποίος πέθανε περισσότερα από εκατό χρόνια πριν ο Prince ξεκινήσει τη μουσική του καριέρα.
Το "Ντίκενς & Prince" είναι μια πρωτότυπη, εναλλακτική, εκ παραλλήλου βιογραφική προσέγγιση στις ζωές των δύο δημιουργών. Εξετάζοντας το κοινωνικό τους στάτους αλλά και τις προσωπικές τους τραγωδίες, μα πάνω απ' όλα το αστείρευτο ταλέντο τους, ο Χόρνμπυ δείχνει μέσα από πολλούς εύστοχους παραλληλισμούς το πώς αυτές οι δύο φοβερές προσωπικότητες από διαφορετικούς αιώνες "φώτισαν τον κόσμο", καταλήγοντας τελικά σ' έναν εμπνευσμένο στοχασμό για τη δημιουργικότητα, την πειθαρχία και τα ανεξάντλητα ψυχικά αποθέματα που απαιτεί η σπουδαία τέχνη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται κυρίως μια ανάγνωση της ιστορίας του ελληνικού κράτους η οποία να εντάσσεται σε ένα γενικότερο διεθνές παράδειγμα ιστορίας των κρατών. Όσο κι αν κάτι τέτοιο ίσως φαίνεται παράδοξο, η ελληνική ιστοριογραφία για το κράτος μπορεί να είναι ποσοτικά πλούσια, αλλά είτε χαρακτηρίζεται από θεωρητικά υποδείγματα που είναι εντελώς ξεπερασμένα στη διεθνή ιστορική κοινότητα είτε εξακολουθεί να συγκροτείται στη βάση μιας οπτικής σύμφωνα με την οποία το κράτος είναι πολιτική ιστορία, με την έννοια της γεγονοτολογικής ιστορίας. Στη λογική αυτή, τα δημόσια οικονομικά δεν θα έπρεπε να περιλαμβάνονται στην ιστορία του κράτους, ούτε κρατικές πολιτικές όπως λ.χ. οι αγροτικές μεταρρυθμίσεις. Είναι προφανές ότι μια τέτοια αντίληψη δεν μας πηγαίνει πολύ μακριά στην κατανόηση της ιστορίας του κράτους. Αν, για παράδειγμα, ένας ιστορικός μετά από πενήντα χρόνια προσπαθούσε να γράψει την ιστορία της Ελλάδας κατά την τελευταία δεκαετία χωρίς να λάβει υπόψη του την πρόσφατη δεκαετή κρίση, το αποτέλεσμα θα ήταν από κάθε άποψη αδύναμο.
Η ιστορική κοινωνιολογία, το παράδειγμα της οποίας υιοθετείται στα κείμενα αυτού του βιβλίου, επιδίωξε να αποφύγει τους σκοπέλους αυτούς, διευρύνοντας σημαντικά τις δυνατότητες κατανόησης της ιστορίας του κράτους διεθνώς. Τα δέκα αυτά κείμενα φιλοδοξούν επομένως να μιλήσουν για την ιστορία του ελληνικού κράτους με μεγαλύτερη συνέπεια και αποτελεσματικότητα απ' ό,τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα στο πεδίο αυτό της ελληνικής ιστοριογραφίας. (Από τον εκδότη)