Μια νεαρή γυναίκα συναντάει στα αποδυτήρια ενός κολυμβητηρίου μια άγνωστη -παρουσία εντελώς συνηθισμένη και σιωπηλή-, που για κάποιο λόγο την εντυπωσιάζει. Την ξαναβρίσκει, μερικές μέρες αργότερα, να περπατάει στην πόλη συντροφιά με μια ηλικιωμένη κυρία. Αποφασίζει να τις ακολουθήσει. Μετά από ώρα, καταλήγουν σ’ ένα εγκαταλελειμμένο συγκρότημα κτιρίων και πηγαίνουν στο γραφείο του επιστάτη. Τις βλέπει να κάθονται σε δυο καρέκλες, μοιάζουν κάτι να περιμένουν. Τι; Tη σειρά τους για να μπουν σε μια μεγάλη λυόμενη ντουλάπα, στο «μικρό εξάγωνο δωμάτιο», το δωμάτιο των αφηγήσεων. Εκεί που μπαίνει κανείς και αφηγείται μια ιστορία κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εκεί που μπορεί να πει δυνατά ακόμα και πράγματα που δεν έχει ομολογήσει ποτέ και σε κανέναν, ιστορίες του παρελθόντος ως όνειρα του μέλλοντος, να αφηγηθεί στον εαυτό του την πραγματικότητα ως φαντασία και να γίνει, έτσι, η μνήμη του μυθοπλασία του εαυτού.
Το "Μικρό εξάγωνο δωμάτιο", γραμμένο το 1994, είναι μια ιστορία ενδοσκόπησης, παράξενη και διεισδυτική, που φωτίζει, σ’ ένα «άνοιγμα» του χρόνου, σαν το εφήμερο εξάγωνο δωμάτιο, το πιο μύχιο κομμάτι του «εγώ». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κοπεγχάγη, 1968. Η Λίζε, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, σύζυγος και μητέρα τριών παιδιών, κατατρύχεται από ασώματες μορφές και φωνές που σταδιακά γίνονται όλο και πιο επίμονες και βασανιστικές. Είναι σίγουρη ότι ο σύζυγός της, ο οποίος την απατά κατ΄ εξακολούθηση, θα την εγκαταλείψει με τον σκληρότερο τρόπο. Πιστεύει ότι τα παιδιά της την απεχθάνονται. Πάνω απ' όλα, φοβάται ότι δε θα ξαναγράψει ποτέ. Καθώς όμως βυθίζεται στον κόσμο των νοσηλευτικών ιδρυμάτων και των χαπιών, αρχίζει να αναρωτιέται: είναι πράγματι η τρέλα κάτι που την απειλεί ή μήπως της προσφέρει ένα είδος ελευθερίας;
Τα "Πρόσωπα" είναι το καθηλωτικό μυθιστόρημα μιας γυναίκας που ακροβατεί στην κόψη του ξυραφιού, αποτυπωμένο, από τη συγγραφέα της "Τριλογίας της Κοπεγχάγης", με όλη τη ζωντάνια της βιωμένης εμπειρίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η Ντιτλέουσεν εξερευνά με εκπληκτικό τρόπο την εμπειρία της Λίζε: από τη δική της σκοπιά, η τρέλα μπορεί να είναι διασκεδαστική, ήπια, ασφαλής και πολύ πιο διαφωτιστική από την "πραγματικότητα" την οποία πασχίζει να αποφύγει». (The New York Times)
«Η γραφή της Ντιτλέουσεν είναι συγκινητικά ανθρώπινη. Γνωρίζει τη σκληρή επινοητικότητα του μυαλού να προσαρμόζει τον πόνο στους χειρότερους φόβους μας. Ως συγγραφέας, η ηρωίδα της η Λίζε αναγνωρίζει ότι το αντίθετο του φόβου δεν είναι η ευτυχία, αλλά η ελπίδα, η ελπίδα που την ένιωθε στο σώμα της "με τη μορφή τρυφερών, μελωδικών φράσεων"». (The Guardian)

Αυτό που λέμε «Σαββόπουλος» δεν υπάρχει. Ο Σαββόπουλος είναι ένας ρόλος που τον έπλασα σιγά σιγά με τα χρόνια: Ο τύπος με τα στρόγγυλα γυαλιά, τις τιράντες, αργότερα το γενάκι, που βγαίνει στη σκηνή, φτιάχνει αυτά τα τραγούδια, κάνει σχόλια και λέει ιστορίες. Είναι ο «Σάββο», όπως τον έλεγε ο συγχωρεμένος ο Τάσος Φαληρέας. Είναι ένας άλλος. Εγώ είμαι εγώ. Χώνομαι πολλές φορές μέσα σ’ εκείνον τον άλλο. Δικός μου είναι. Χωρίς εμένα θα ήταν αέρας κοπανιστός.
Τώρα όμως τον χρειάζομαι, γιατί μεγάλωσα και θα ’θελα να δω πώς ήμουν πιτσιρίκος, πώς φέρθηκα στον επαγγελματικό μου βίο, πώς ήμουν σαν σύζυγος, πατέρας και παππούς, κι ακόμα πώς ήμουν σαν πολίτης, σαν φίλος και σαν γιος. Σ’ αυτά είναι καλός ο Σάββο. Το ’χει. Σαν ρόλος, και σουξέ είχε και πείρα διαθέτει.
Τώρα ο ρόλος θα μιλήσει για τον δημιουργό του. Ένα παιχνίδι είναι. Ένα κόλπο. Ελπίζω να το βρείτε διασκεδαστικό.
Σε αυτό το βιβλίο ο Σαββόπουλος μιλάει για τον Νιόνιο. Αυτόν ντύνεται.
Καλή ακρόαση, αγαπητοί μου, καλή ανάγνωση.
Δ.Σ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στο «Τραγούδι του δρόμου», η Γιώτα Βέη, η σημαντική ερμηνεύτρια της δημοτικής μουσικής παράδοσης, καταγράφει τις αναμνήσεις της και τους σταθμούς της προσωπικής και μουσικής της πορείας. Με μια αφήγηση συναρπαστική, που κυλάει σαν γάργαρο νερό, η τραγουδίστρια που ο Ρίτσος αποκάλεσε «η Κάλλας του δημοτικού τραγουδιού» μάς ταξιδεύει από τη γενέτειρά της, τα Λουτρά Πλατυστόμου, μέχρι την Αθήνα, την πόλη που στέγασε τα καλλιτεχνικά της όνειρα.
Αναφέρεται στις καθοριστικές για τη ζωή της συναντήσεις με τη Μελίνα Μερκούρη, την Πόλυ Πάνου, τον Βασίλη Τσιτσάνη, την Ελένη Καραΐνδρου, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο (και άλλες προσωπικότητες από το καλλιτεχνικό στερέωμα), στις εντυπώσεις της από τα αμέτρητα ταξίδια και τις συναυλίες που πραγματοποίησε, αλλά και στην ουσιαστικότερη εμπειρία για την ίδια - εκείνη της μητρότητας. «Όταν κάνουμε τον απολογισμό της ζωής μας και ξεκαθαρίζουμε τι κρατάμε και τι πετάμε, θέλουμε λίγα και καλά να μας συνοδεύουν». Αυτά τα λίγα και καλά συνθέτουν το τραγούδι της «προσωπικής οδού» της Γιώτας Βέη, αποτυπωμένα με τρόπο αυθεντικό και χωρίς καμιά διάθεση προσποίησης ή εξωραϊσμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μάνη, 1852. Με εντολή του βασιλιά Όθωνα, πέντε συντάγματα στρατού, ιππικό και πυροβολαρχίες κάνουν γιουρούσι για να συλλάβουν έναν ογδοντάχρονο καλόγερο, τον οποίο υπερασπίζονται 6.000 οπλισμένοι και 15.000 άοπλοι χωριάτες. Το μακελειό μοιάζει αναπόφευκτο. Παπουλάκος. Θρυλική μορφή της λαϊκής θρησκείας τον καιρό της Βαυαροκρατίας. Πρώην χασάπης και αναλφάβητος, ξεσήκωσε τον Μοριά και τα νησιά εναντίον του βασιλιά, των δεσποτάδων, των ξένων προστατών.
Για το κράτος ήταν αγύρτης. Για την επίσημη εκκλησία απόβλητος. Για τις φτωχές αγροτικές και ναυτικές μάζες άγιος και προφήτης. Ο μοναχός Χριστόφορος, γνωστός ως «Παπουλάκος» ή «Παπουλάκης», κατά κόσμον Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος από τον Άρμπουνα Καλαβρύτων (1770-1861), ανακηρύχθηκε άγιος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 30 Αυγούστου του 2024.
Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι βίος αγίου. Αντιθέτως, είναι μάλλον η απόδειξη ότι η αγιοποίηση κάποιου από την επίσημη Εκκλησία ακολουθεί τους δικούς της νόμους που δεν είναι απαραίτητο να συμβαδίζουν με την πραγματική ζωή αυτού που ανακηρύχθηκε άγιος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)