Από το «Μαραμπού» και τους «Προσανατολισμούς», την «Πατρική κληρονομιά» και την «Κάθοδο των εννιά» στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται». Αυτά είναι κάποια από τα βιβλία-της-ζωής του Νίκου Δαββέτα.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι
Οι τρείς Σωματοφύλακες, σε συντομευμένη και «εκλαϊκευμένη» έκδοση.
Υπήρχε κάπου μέσα στο πατρικό σπίτι χωρίς να το αγγίζει κανένας.
Το αγαπημένο μου βιβλίο ως παιδί
Η μυστηριώδης Νήσος, του Ιουλίου Βερν.
Το βιβλίο των θερινών διακοπών. Πότε άλλοτε τα μεσημέρια του καλοκαιριού, δεν ήταν τόσο μυστηριώδη, περιπετειώδη και αθώα.
Το βιβλίο που σημάδεψε την εφηβεία μου
Μαραμπού και Πούσι του Νίκου Καββαδία, Προσανατολισμοί, του Οδυσσέα Ελύτη, Η σαρκοφάγος, του Γιώργου Ιωάννου. Όλα μαζί, ταυτοχρόνως, αγαπητικά, εξακολουθητικά…
 |
 |
 |
Το βιβλίο που επηρέασε τη σκέψη μου
Ρολάν Μπαρτ Αποσπάσματα ερωτικού λόγου, Γιώργος Σεφέρης Δοκιμές.
 |
 |
Και τα δυο, για διαφορετικούς λόγους, μου έμαθαν να υπάρχω και να συνυπάρχω σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο.
Το βιβλίο που με έκανε να θέλω να γίνω συγγραφέας
Αλεξάντερ Σολζενίτσιν Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς. Πώς χωράει μια ζωή σε μια ημέρα; Μπορώ να δοκιμάσω;
 |
 |
Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται. Πώς ξανασταυρώνεται; Μπορώ να αναπαραστήσω τη σταύρωση ή να κατασκευάσω μια άλλη, «σύγχρονη»;
Το βιβλίο που ξαναδιαβάζω
Φίλιπ Ροθ Πατρική κληρονομιά.
Γιατί όλοι θέλουμε να μάθουμε τι κληρονομούμε, τι κληροδοτούμε και πώς μας κρίνουν γιοί και πατεράδες. Επίσης, σαν φάρμακο, κάθε μέρα, δυο τρείς σελίδες από το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, του Μαρσέλ Προύστ.
Το βιβλίο που χαρίζω
Η κάθοδος των εννιά, του Θανάση Βαλτινού. Το αστείο, του Μίλαν Κούντερα.
 |
 |
Έργα μαθητείας και σπουδής πάνω στην γραφή. Έργα ιστορικής αφύπνισης.
Το βιβλίο που άργησα να ανακαλύψω
Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής, του Φίλιπ Ροθ.
Έπρεπε να έρθει στην εξουσία ο Ντόναλντ Τράμπ για να το πιάσω στα χέρια μου.
Το βιβλίο που ντρέπομαι να λέω ότι έχω διαβάσει
Τα λυσάρια ασκήσεων της Γ’ Λυκείου
Το βιβλίο που διαβάζω τώρα
Γιόζεφ Ροτ, Φυγή χωρίς τέλος.
Ο μεσοπόλεμος πάντα ως μήτρα του κακού, η εικοσαετία των άκρων που διαρκώς επαναλαμβάνεται.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Νίκος Δαββέτας (Αθήνα 1960), συγγραφέας και κριτικός, εµφανίστηκε στα γράµµατα το 1981 από τις σελίδες του περιοδικού «Διαγώνιος» του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Έχει µέχρι σήµερα εκδώσει δεκατέσσερα βιβλία (επτά ποιητικά, επτά πεζογραφικά). To μυθιστόρημά του Άντρες χωρίς άντρες τιµήθηκε το 2022 µε το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήµατος και µε το Βραβείο Ελληνικού Μυθιστορήµατος Athens Prize for Literature. Τέσσερα µυθιστορήµατά του –Το θήραµα, Λευκή πετσέτα στο ρινγκ, Η Εβραία νύφη, Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη (εκδ. Πατάκη, 2022, νέα, αναθεωρημένη έκδοση)– συµπεριλήφθηκαν στις βραχείες λίστες των κρατικών βραβείων· η Εβραία νύφη τιµήθηκε το 2010 µε το βραβείο µυθιστορήµατος της Ακαδηµίας Αθηνών και επανακυκλοφόρησε σε νέα, αναθεωρηµένη έκδοση το 2019 από τις Εκδόσεις Πατάκη. Έργα του έχουν µεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Τελευταίο του βιβλίο το μυθιστόρημα Άντρες χωρίς άντρες (εκδ. Πατάκη).
