50 συγγραφείς, από τη νεότερη και την πολύ νεότερη γενιά, έγραψαν για την bookpress.gr «Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία». Σήμερα, ο Κώστας Σερκίζης.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
ΘΕΡΙΝΟ
Το πανί έχει πια σκιστεί και έχει γίνει μαύρο και γκρι και σκληρό και έχει κρεμάσει. Το χαλίκι έχει γίνει άμμος. Απ' όσο ξέρω το χαλίκι για να φτάσει να γίνει άμμος θέλει εκατομμύρια χρόνια. Δεν ξέρω αν αυτό το Θερινό υπάρχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια, αλλά επειδή έχουν περάσει εκατομμύρια χρόνια από τότε που ήμουν παιδί και το Θερινό ήταν ανοιχτό και ζωντανό και έπαιζε Χίτσκοκ, το χαλίκι έχει γίνει άμμος.
Στην καμπίνα είναι ακόμα η μπομπίνα. Αλλά, πλέον, είναι γεμάτη ιστούς που είναι και αυτοί τόσα χρόνια εκεί που δεν υπάρχουν οι αράχνες. Όλα είναι στη θέση τους αλλά λείπουν και όλα. Οι καρέκλες είναι εκεί, πάνω στο χαλίκι που έχει γίνει άμμος. Τα δέντρα έχουν κρεμάσει τα κλαδιά τους και η μυρωδιά του γιασεμιού φτάνει σε όλο το πρώην Θερινό. Μήπως είναι κανείς εδώ να το μυρίσει; Μήπως δεν χρειάζεται κιόλας;
Οι καρέκλες έχουν γεμίσει γάτες και στη μηχανή του ποπ-κορν ζει τώρα κάποιος μύκητας.
Ο Γιώργος με κοιτάζει που κοιτάζω τις γάτες πάνω στα καθίσματα που κάποτε καθόμουν εγώ και αντί να σωπάσει για να απολαύσω τη νοσταλγία μου, άρχισε να λέει για τη Φιλιώ που δεν του απαντάει στα μηνύματα. Γιατί ο Γιώργος είναι μαλάκας.
Οι γάτες περιμένουν. Η κυρία στο μπαλκόνι που αναβόσβηνε το λαμπάκι όποτε έπαιζε ταινία απλώς και μόνο για να ενοχλήσει τους θεατές, δεν είναι εκεί. Δεν υπάρχει καν λάμπα στο λαμπάκι.
Αν είχε κι εκεί μια καρέκλα, θα είχε μια γάτα πάνω.
Όλα είναι έτοιμα για προβολή.
Γυρίζω πλάτη. Φεύγω.
Τι θέλω και τα θυμάμαι.
Μύρισε ψημένο καλαμπόκι.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα από το βιογραφικό του σημείωμα
Ο Κώστας Σερκίζης έχει γράψει ένα βιβλίο (Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, εκδ. Ιωλκός) και επίσης γράφει επειδή το απαιτεί η δουλειά του και ενώ γεννήθηκε Τετάρτη βράδυ, 40 χρόνια μετά έγραψε αυτή την ιστορία, και ήταν πάλι Τετάρτη βράδυ. Τυχαίο; Τυχαίο.
