Μετά την Τραγωδία, το τραύμα ούτε μπορεί αλλά ούτε και πρέπει να σιωπήσει.
Η αλήθεια, η μνήμη και η δικαιοσύνη γίνονται οι προϋποθέσεις της θεσμικής μεταμόρφωσης.
Με αφετηρία, κατ' επέκταση, τη θέση ότι όσα συνέβησαν στα Τέμπη δεν συνιστούν απλώς ένα μοιραίο δυστύχημα, αλλά ένα θεσμικό και πολιτικό έγκλημα, ο Λουκάς Θ. Αποστολίδης και η Ελισάβετ Μπαρμπαλιού, σύντροφοι και συνοδοιπόροι στη ζωή, ενώνουν δύο διακριτές αλλά οργανικά συμπληρωματικές οπτικές: τη νομική, θεσμική και πολιτική διερεύνηση των γεγονότων, των παραλείψεων και των ευθυνών με την ψυχοκοινωνική προσέγγιση της οδύνης, της απώλειας, του πένθους και του συλλογικού τραύματος.
Μέσα από νομικά κείμενα, πρωτογενή τεκμήρια και ψυχοκοινωνική ανάλυση, το βιβλίο συνδέει τον νόμο με το ανθρώπινο βίωμα, τη θεσμική ευθύνη με τον πόνο και την καταγγελία με την ανάγκη της κάθαρσης.
Το «Κατηγορώ» του τίτλου δεν εκφέρεται ως μία στείρα μομφή, αλλά ορθώνεται ως η νηφάλια και διεπιστημονικά τεκμηριωμένη αξίωση λογοδοσίας. Τιμά τη μνήμη των 57 νεκρών, στέκεται στο πλευρό των επιζώντων και των συγγενών των θυμάτων, αντιστέκεται στη λήθη και αρνείται να αποδεχθεί την τραγωδία ως πεπρωμένο.
Στις σελίδες αυτού του βιβλίου, τα Τέμπη αναδεικνύονται όχι μόνο ως εθνική Τραγωδία αλλά και ως ιστορικό, πολιτειακό και ψυχοκοινωνικό ορόσημο ως ένα κάλεσμα για να μετατραπεί η οδύνη σε αυτογνωσία, η μνήμη σε ευθύνη, η δικαιοσύνη σε πράξη και το «Ποτέ ξανά» σε απαράβατη θεσμική δέσμευση για διαφάνεια και αλήθεια.
Γιατί χωρίς Αλήθεια δεν αποδίδεται η Δικαιοσύνη. Χωρίς Δικαιοσύνη δεν επέρχεται η Κάθαρση. Και χωρίς Κάθαρση δεν μπορεί να αναδυθεί και να υπάρξει η απολύτως αναγκαία Λύτρωση.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κίνητρο της γραφής είναι η εκδίπλωση των μορφών που λαμβάνουν τα συναισθήματα, όπως αναβλύζουν από τη «θεία επιφάνεια» της ψυχής και ξεδιψούν την ανάγκη για δημιουργία.
Έννοιες όπως Άνθρωπος, Θεός, Ψυχή, Πατρίδα αλλά και Έρωτας, Αγάπη αναμοχλεύουν τα βότσαλα στα γλυκά ύδατα της Ύπαρξης.
Η ποιητική αυτή συλλογή αποτυπώνει ένα κάλεσμα απέναντι στη χθόνια παρακαταθήκη της ψυχής του Ανθρώπου, την πάλη του με τη φύση που εσωκλείει και τη συμφιλίωση με την αντίθεση της ζωής και του θανάτου.
Είμαστε γη και ύδωρ, πηλός που πλάθεται στα χέρια της Δημιουργίας, αέρας και πυρ, που σκορπά ως έρωτας τον καρπό της ζωής. (Από τον εκδότη)

Στα "Ετοιμοπαράδοτα", την πρώτη της ποιητική συλλογή, η Ελευθερία Παπουτσάκη προλαβαίνει τις αιφνίδιες εικόνες πριν χαθούν και τις παραδίδει σε στίχους λιτούς, εύστοχους και παιγνιώδεις.
Οι μύθοι και οι αστερισμοί κατεβαίνουν στο σώμα και στην καθημερινότητα, τα παιδικά παιχνίδια αποκτούν τους κανόνες του έρωτα, ενώ η μνήμη, η μητρότητα, η επιθυμία και το σκοτάδι συνομιλούν με τρυφερότητα, τόλμη και λεπτό χιούμορ.
Μια συλλογή όπου το μυθικό συναντά το οικείο και το ουράνιο το ανθρώπινο - σαράντα τέσσερα ποιήματα έτοιμα να βρουν τον παραλήπτη τους. (Από την έκδοση)

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς έζησε ανάμεσα στο μάρμαρο, στον πόνο και στην αδιάκοπη πάλη με τον ίδιο του τον εαυτό. Από την Τήνο των παιδικών του χρόνων έως την αναγνώριση, τον έρωτα, τη συντριβή και τη σιωπή, η ζωή του ξετυλίγεται ως μια βαθιά συγκινητική διαδρομή, όπου η τέχνη δε χαρίζει μόνο μορφή στην πέτρα, αλλά και νόημα στην οδύνη.
Μία λυρική νουβέλα για το τίμημα της δημιουργίας, τη μοναξιά του μεγάλου καλλιτέχνη και τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην έμπνευση και στην πτώση.
Μία αφήγηση για την ανθρώπινη αντοχή, την εσωτερική δοκιμασία και την ελευθερία που γεννιέται όταν ο πόνος μεταμορφώνεται σε έργο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Με αφετηρία μια στιγμή στην οποία η ματιά στέκεται και βαθαίνει, οι πρωταγωνιστές των διηγημάτων βλέπουν την πορεία τους να μετατοπίζεται. Τυχαία περιστατικά και εσκεμμένες πράξεις, κρυφοί πόθοι, πάθη, αδυναμίες, φοβίες και δισταγμοί συνυφαίνονται σε ιστορίες όπου το οικείο ραγίζει, το κρυμμένο αποκαλύπτεται και η ζωή -αθόρυβα ή βίαια- αλλάζει κατεύθυνση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το ίνδαλμα του έρωτα στη Βενετία· μια λίμνη λύπης και η χαμένη φωτογραφία του πατέρα· ένα ειδώλιο από πυριτόλιθο και το σκαρί ενός καραβιού· μια επιτύμβια στήλη και το είδωλο του Νάρκισσου στο νερό· μια επίκληση στην Εκάτη. Ένα kutabuk που παλεύει στον φλοιό της Γης· ένας κήπος με υακίνθους· το γκρεμισμένο ανάκτορο της Ζηνοβίας στην Παλμύρα· ένας ιππότης του 12ου αιώνα· ένας χάρτης της πορτογαλικής κυριαρχίας· η τελευταία αυτοκράτειρα των Αψβούργων· το προσκλητήριο όσων απέμειναν ζωντανοί.
Δεκαοχτώ διηγήματα για τη μελαγχολία, τη μνήμη, την απώλεια και τις μορφές που επιστρέφουν από την ιστορία, τον μύθο και το τραύμα. Ο ποιητής Ιμπν Αλ Μασούρ την αναζητά στους άδοξους έρωτες παλαιότερων εποχών. Όμως, μέσα στο σκηνικό του πολέμου, θα βρεθεί μάρτυρας στο προσκλητήριο των νεκρών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)