ΤΟ ΒΟΥΗΤΟ ΜΙΑΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ

Το βουητό μιας Μέλισσας
Μαγεία - μου χαρίζει -
Αν κάποιος με ρώταγε γιατί -
Πιο εύκολα θα πέθαινα -
Από το να μιλούσα -

Το Κόκκινο στον Λόφο πάνω
Τη θέλησή μου παίρνει -
Αν κάποιος με χλευάσει -
Αδιάφορο μου φαίνεται - γιατί ο Θεός είναι εδώ -
Αυτό είναι όλο.

Το Χάραμα της Μέρας
Στο Ύψος μου Προσθέτει -
Εάν με ρωτήσουν πώς -
Ο Δημιουργός - που με ζωγράφισε έτσι -
Πρέπει να πει!
[Από την έκδοση]

Την εποχή που το Βυζάντιο ξεθωριάζει, έναν αιώνα πριν αλλάξει χέρια και πνοή, σε καιρό φονικής πανδημίας, ο μουσουλμάνος Ισμαήλ, με τη σιγουριά πως θα είναι σύντομα νεκρός, ματαιοπονεί και διηγείται μία ιστορία για το ανθρώπινο κυνήγι, τα πάθη, τη θέση μας σε μια άναρχη κοινωνία, τις κατακτήσεις των γυναικείων μυαλών και την προσωπική λύτρωση. Περνά μέσα από τον ιστορικά ημιφωτισμένο και παραγκωνισμένο κόσμο του 14ου αιώνα, στην καθολική κι επαναλαμβανόμενη Ιστορία του ανθρώπου. Μεσήλικας και πολιορκημένος πια από τους εχθρούς του, προδομένος από τις επιλογές του, δεν του μένει παρά μία απέλπιδα προσπάθεια: Να αφήσει τον αναγνώστη να αποφασίσει για την τύχη του, μέσα από δύο επιστολές. Η μία για να σωθεί. Η δεύτερη για να πει την αλήθεια. Οι αναγνώστες θα διαβάσουν και τις δύο; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Κουκούλι" - περίβλημα και χώρος προστασίας, όπου αναπτύσσεται η κάμπια ενός εντόμου και μετατρέπεται σε χρυσαλλίδα, για να εκκολαφθεί στο τέλος ως ένα πλήρως αναπτυγμένο ενήλικο έντομο, το ακμαίο. Όπως η πεταλούδα, που από ένα άχαρο πλάσμα καταλήγει στην εντυπωσιακή χορεύτρια των αιθέρων. Εκτός και αν, προβλήματα διαφόρων ειδών αναστείλουν την ανάπτυξή της.
"Κόκκινο κουκούλι ή οικογενειακό καμίνι" - το δυστοπικό περιβάλλον μιας δυσλειτουργικής οικογένειας, που αντί να προστατεύει, να θρέφει, να βοηθά στην υγιή ανάπτυξη των μελών της, εγκλωβίζει σε ρόλους που εμποδίζουν την ωριμότητα, τραυματίζει -καμιά φορά ανεπανόρθωτα-, οδηγεί σ' εθισμούς.
"Κόκκινο κουκούλι" και η παθολογική νοσταλγία, όταν οι μνήμες φυλακίζουν σε μια χαμένη νιότη, έναν έρωτα ή ένα γάμο τελειωμένο και το άτομο προσκολλάται στο παρελθόν χάνοντας το παρόν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΚΟΡΗ ΜΙΑ

Έριξα μια κρυφή ματιά έξω από μένα
και είδα την ολότητα
και είπα, ναι,
είναι μία από σένα,
είναι εσύ
και είσαι εκείνη
από το ίδιο άχρονο υλικό.
Ποιος θα πει πως δεν υπήρξε;
Ποιος θα πει πως δεν υπήρξα;
Ποιος θα τολμήσει να πει πως δεν υπήρξα·
κι έτσι πασχίζω,
πασχίζω για το αποτύπωμα
το έξω από μένα
και κάπου εκεί τη χάνω,
γιατί εκείνη
είναι ελεύθερη της μακρόστενης ανάγκης μου.
Εκείνη δεν είναι εγώ·
είναι άνεμοι, είναι άστρα, θάλασσες, ουρανοί, είναι ήλιοι·
κι ας λέει πως είναι απλώς
ένα κορίτσι
σαν όλα τ' άλλα.
[Από την έκδοση]

Η συλλογή "Οι καλύτερες ιστορίες" περιλαμβάνει τα 21 πιο ανθολογημένα και διάσημα διηγήματα του πρωτοπόρου Αμερικανού συγγραφέα, Edgar Allan Poe, που θεωρείται ο πρώτος σπουδαίος αρχιτέκτονας της τέχνης της σύντομης φόρμας.
Είναι ένα συναρπαστικό best of ταξίδι στον αλλόκοτο κόσμο της σκοτεινής πλευράς του ανθρώπου, του τρόμου, της φρίκης, της μελαγχολίας, της εκδίκησης, της τρέλας, της καταστροφικής ηδονής. Ταυτόχρονα αποτελεί και μία αντιπροσωπευτική περιήγηση σ΄λεβα στοιχειωμένο -αλλά ιδιοφυές- πνεύμα, που εξερεύνησε θαρραλέα το σκοτάδι και το χάος χαρίζοντάς μας κλασική κι ατόφια αναγνωστική απόλαυση.
Τη συλλογή επιμελήθηκε κι ανθολόγησε ο συγγραφέας, μεταφραστής Βαγγέλης Προβιάς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ξενιτεμένος Αλέξης αναπολεί τον πλατωνικό έρωτα της νιότης στην Ελλάδα της καταπιεσμένης σεξουαλικότητας. Η Φωτεινή, θύμα ενδοοικογενειακής βίας, αφηγείται στον ψυχοθεραπευτή της τα όνειρα φυγής. Ο Θανάσης συνδέεται με τη νεκρή γυναίκα του μέσω μίας πρόσφατης φιλίας. Η Μαρία αδημονεί να φτάσει η μέρα που θα τους παρατήσει όλους. Η Χαρά αναλύει τη δύναμη της μνήμης στη σύγχρονη τέχνη. Ο Διαμαντής καταγράφει στο ημερολόγιό του τον ανομολόγητο έρωτά του για μία άγνωστη. Η Ζηνοβία κληροδοτεί την περιουσία της στη νοσοκόμα της. Επτά σύγχρονοι ήρωες κι ένα γκράφιτι συνθέτουν την "ανεμοθύελλα" ενός αστικού δρόμου. Το μυθιστόρημα Οδός Αέρηδων θρυμματίζεται σε συγκοινωνούσες πνοές καθημερινών ανθρώπων, σε ψηφίδες πλάνης που μετεωρίζονται στο κενό μεταξύ ατομικής και συλλογικής μνήμης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

Τα σπασμένα bits παραμορφώνουν την εικόνα.
Άραγε, τα αισθήματα μπορούν να εκφρασθούν
από κβάντα πληροφορίας;
Έτσι τότε και η τεχνητή ευφυΐα μπορεί να αισθανθεί
τη χαρά και την απώλεια;
Δάκρυα φτιαγμένα στο δυαδικό σύστημα
δύσκολα θα κατρακυλήσουν από την οθόνη του υπολογιστή,
ακόμα και αν προσομοιωθεί ο συνολικός αριθμός
των εγκεφαλικών συνάψεων.
[Από την έκδοση]

Οι ήρωες των διηγημάτων, άνθρωποι διαφορετικών γενεών, ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, καταγωγής, πίστης, κοινωνικοοικονομικού επιπέδου και σεξουαλικού προσανατολισμού, συγκατοικούν στην ίδια άυλη γειτονιά, άτοποι κι άχρονοι. Ο αδιάφορος Χ, ο Πέτικας, οι τρεις Τζ, ο κύριος Τάκης κι ο κύριος Μελέτης. Η κυρία στο νεοκλασικό κι ο άγνωστος με τη γόπα. Μία παρέα στην Ικαρία. Έντεκα ιστορίες, έντεκα και περισσότεροι ήρωες και ηρωίδες συναντιούνται στο δρόμο του παρόντος, σε μία αέναη στιγμή που ενώ τους εγκλωβίζει, ταυτόχρονα τους απελευθερώνει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΑ ΚΕΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΣΠΕΡΙΑ
Πριν από τη λησμονιά που θα κρατήσει πολύ
Μερικές αγαπημένες εικόνες, σώματα, λοξές οπτικές
Πίνακες, γλυπτά, αποχαλινωμένες θάλασσες, ξερολιθιές
Κι όλα όσα καταφθάνουν μόνα τους, καλεσμένα
Από τις παράταιρες φωνές της μνήμης,
Αναμνήσεις, παρ' όλα αυτά ξεκάθαρες
Παρούσες κάθε στιγμή.

Ανάμεσα στην τελεσίδικη ακινησία
Της τελευτής και την ανάρμοστη,
Υστερική τύρβη των ημερών μας
Απομένει ένα βλέμμα, απομένει ένα χέρι.
[Από την έκδοση]

Σκοτεινά, μαύρα, κατάμαυρα, μαύρα σαν το κατράμι παραμύθια, παραμύθια αλλιώς, όχι από το στόμα της γιαγιάς, αλλά από τη μήτρα της αρχαιολογίας του παρόντος μας, ενός παρόντος που βιώνεται ως τόπος άγονος και χρόνος σκληρός.
Ένα σύμπαν αλλόκοτων μικροϊστοριών, σκοτεινών και ταυτόχρονα λαμπερών, που όλες μαζί θυμίζουν έναστρο ουρανό. Τις συνδέει η πεποίθηση πως η συγγραφή είναι μαζί κατάρα και ευλογία, είναι μια πράξη που ενώνει, όχι γραμμικά αλλά οργανικά, το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, μια πράξη μαγική που συγχωνεύει τους ζωντανεύει τους ζωντανούς με τους πεθαμένους, το λαϊκό παραμύθι με τους αστικούς μύθους των μεγαλουπόλεων και τέλος τον έρωτα με το θάνατο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το παρμπρίζ αυτής της Ντελόριαν δε χρειάζεται υαλοκαθαριστήρα για τη σκόνη του χρόνου. Από τις κασέτες της λαϊκής στο "ΜΟΥΣΙΚΟΡΑΜΑ" και το MTV.
Από το Ολυμπιακό Στάδιο στο "ΡΟΔΟΝ Club" κι αποκεί στη Νέα Φιλαδέλφεια και τα σταντ του "Σόλωνος και Μασσαλίας". Από τα χαλίκια των θερινών στα διπλά με μπάλα δανεική, εκεί που σκάει το κύμα.
"Αναστό" εναντίον Σαραβάκου, Γκάλης κατά Πέτροβιτς, Μπράιαν Ρόμπσον κατά Βαν Μπάστεν, η αντίστροφη καταμέτρηση προς τις πανελλαδικές.
Αληθινές οπτασίες και σινεματικές παραλίες, κοινόκτητα "ΠΟΠ & ΡΟΚ" και απροειδοποίητα διαγωνίσματα, πάρτι σε χολ και αυλόγυρους, σφηνάκια Β-52, κασέτες που αλλάζουν χέρια, κοπάνες, "πενταήμερες" και ρομάντζα που ντύνονται έρωτες in the Still Of The Night.
Για τα παιδιά που μεγαλώσαμε στα χρόνια της "Αλλαγής" κι ενηλικιωθήκαμε με το "Βρώμικο '89", η δεκαετία του '80 παραμένει το ξέφωτο με τις λιγότερες ενοχές, γεμάτο αισθήσεις, πρότυπα και υποσχέσεις, υπογραμμισμένες από ένα καλειδοσκοπικό ροκ σάουντρακ, παιγμένο με τη βελόνα στα κόκκινα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)