Η ζωή στην Ευρώπη έχει αναμφίβολα χάσει ένα μεγάλο μέρος από την εδραιωμένη πολιτισμική και ανθρώπινη αίγλη που είχε κάποτε. Ο Κώστας Ορφανός, στα πολλά ταξίδια του στην Ασία και την Αφρική, στόχευε στους ανθρώπους που συναντούσε στον δρόμο του και που άνοιξαν νέους ορίζοντες στη σκέψη του. Μια φυσική περιέργεια ήταν πάντα μόνιμη συνοδός. Γνώρισε διαφορετικές γωνιές του πλανήτη, έκανε πολλές νέες γνωριμίες κι έμαθε πολλά από τους τόπους και τις παραδόσεις τους. Έτσι μπόρεσε να κατανοήσει το περιεχόμενο άλλων τρόπων ζωής και εθίμων, και, όπου ήταν δυνατό, να ταξινομήσει τη σημασία τους για τη δική του ζωή. Προχωρώντας στην ηλικία συνειδητοποίησε ότι οι άνθρωποι που γνώριζε, η ζωή τους και οι αξίες τους, ήταν κάτι που θα μπορούσε να μοιραστεί. Ο τόπος και οι περιστάσεις ήταν πάντα το σκηνικό, ο πυρήνας στις διηγήσεις βρίσκεται εδώ στις ανθρώπινες επαφές και το πνευματικό κέρδος που αποκομίζει ο αναγνώστης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΒΡΑΧΟΣ

Κρέμασα τη δύναμή μου
στην άκρη της πόλης
να στεγνώσει.
Ήταν μούσκεμα
από την μπόρα
των τελευταίων δακρύων.
Δεν μπορούσαν
να τη σηκώσουν πάλι
τα μάτια μου.
Δεν ήξερα,
πως όταν θα έψαχνα
να τη βρω ξανά,
θα συναντούσα
έναν βράχο
στη θέση της.
Να με καλεί
να τον σκαρφαλώσω
ως το ύψος του ορίζοντα,
να σηκώσω στα μάτια μου
τη θολή γραμμή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η συλλογή είναι η βουτιά στο άδυτο του εαυτού, το θησαύρισμα σκέψεων και συναισθημάτων. Πρόκειται για ένα ταξίδι αρκετών χρόνων με ένα σαράβαλο που ενσαρκώνει το φαντασιακό, εμπνέει για τον δρόμο που ξανοίγεται και παρηγορεί για τη φθορά των πραγμάτων και των ανθρώπων. Μέσα από 42 ποιήματα ο δημιουργός ψηλαφίζει θεματολογικά τον έρωτα, την απώλεια, τον πόνο και εξομολογείται τις πιο μύχιες σκέψεις του. «Το σαράβαλο: Ταξίδι εντός» συνιστά την πρώτη συλλογή ποιημάτων που δημοσιεύει κι ελπίζει να σας ταξιδέψει στα βαθιά της ψυχής. (Από τον εκδότη)

ΑΓΝΩΡΗ ΓΗ

Σ' αυτό εδώ το παράξενο μέρος
δεν υπάρχει η παραμικρή
αντιστοίχιση
μυρμηγκιάσματος
με τον τροχό των αναμνήσεων.
Κι αυτό δεν είναι τόσο παράξενο
όσο ότι απουσιάζει
και η πιο λεπτή αίσθηση
φόβου για το παρελθόν.
[Από την έκδοση]

Η ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υπήρξε μια υποχρεωτικότητα δραματική, με τραγικές πτυχές κατά την εφαρμογή της, καθώς οι άνθρωποι κλήθηκαν ν’ αλλάξουν χώρα και ταυτότητα, χωρίς τη δική τους συναίνεση.
Δυο οικογένειες θα βρεθούν σε μεγάλη δίνη, όταν θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσουν την αναγκαστική εκτόπιση ως μόνη λύση στο ζήτημα της πληθυσμιακής ισορροπίας και της εθνικής ομοιογένειας, όπως είχε επιβληθεί από τους πολιτικούς. Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι θα υποχρεωθούν ν’ ακολουθήσουν μία εκδίωξη, ως αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων για ειρήνη.
Στις μέρες μας, κι ενώ οι εποχές αλλάζουν, εξακολουθούν να γίνονται βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών για λόγους υποτιθέμενης ασφαλείας.
Τελικά, η ελευθερία του κόσμου γίνεται απαγορευτική, καθώς οι εθνικές σκοπιμότητες ωραιοποιούν τον αναγκαστικό εκπατρισμό των λαών.
Ένα αντιπολεμικό κείμενο με διαχρονικό θέμα τον ανθρώπινο πόνο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Από τον καλλιτέχνη που απογοητεύεται από την ανικανότητα της τέχνης να μιμηθεί τη ζωή μέχρι τον περιπλανώμενο που ανακαλύπτει το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου, αλλά πεθαίνει από την πείνα κι από τις ποικιλόμορφες εμφανίσεις των αγγέλων και των δαιμόνων στη ζωή μας μέχρι τα παθήματα του βασιλιά του Ραχμαντάν, οι ιστορίες της συλλογής συνθλίβουν τη γραμμικότητα της Ιστορίας και συνδέουν το πριν με το μετά, το καλό με το κακό. Μία αφήγηση που θυμίζει ταυτόχρονα παραμύθι όσο και λογοτεχνία του φανταστικού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ποίηση είναι κώδικας ζωής· είναι η γλώσσα που άλλοτε γίνεται μνήμη θανάτου και άλλοτε έρωτας για το όλον της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ποίηση που καταγράφει τα τρανά των θνητών και υμνεί τα τρωτά των θεών δημιουργεί μύθους και πατρίδες· δημιουργεί το εγώ και το εμείς.
Τι θα ήταν ο άνθρωπος και η καθημερινότητά μας χωρίς την ποίηση ή, έστω, την ποιητικότητα; Σε μια εποχή πληθωριστική για τη λογοτεχνία και ειδικότερα για την ποίηση, οι γραφές των ποιητών και των ποιητριών συνομιλούν, είτε εκούσια με παρελθόντα αλλά και σύγχρονα κείμενα, είτε ακούσια με τις κειμενικές αξίες που έχουν «διαχυθεί» ως λόγος δομημένος και έντεχνος.
Το Culture Book καταγράφει, προβάλλει, παρουσιάζει τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Η ανθολογία "Ποιητική Εαρινή Ισημερία", με ποιήματα ποιητικής πενήντα έξι ενεργών ποιητών και ποιητριών από όλο τα φάσμα της σύγχρονης ποίησης, ανιχνεύει τη διαδικασία -πότε επώδυνη και πότε λυτρωτική- της ποιητικής γραφής. Τα ανέκδοτα ποιήματα που περιλαμβάνονται στην ανθολογία έχουν γραφτεί ειδικά για το Αφιέρωμα "Ποιήματα Ποιητικής για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης" και δημοσιεύτηκαν το 2024 στο www.culturebook.gr. Τα ποιήματα των Μιχάλη Γκάνα, Ζέφης Δαράκη, Γιώργου Μαρκόπουλου και Τίτου Πατρικίου, που συμπεριλήφθηκαν με τη δική τους άδεια σε αυτή την ανθολογία είναι δημοσιευμένα σε αυτόνομες ποιητικές συλλογές τους.
Και, ναι, θα συμφωνήσω με τον Θανάση Κωσταβάρα που στη συλλογή του "Συμπληρώματα" αναφέρει: «Δεν μας χωράει τίποτα πια, κανένας στίχος, κανένα πρόσωπο, καμιά καρδιά που να μπορεί τουλάχιστον, να θυμάται». (Από τον πρόλογο του ανθολόγου Αντώνη Δ. Σκιαθά)