Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Έρωτας στα ογδόντα» του Νίκου Ξένιου

ΈΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΟΓΔΟΝΤΑ

Ανηφόριζα με μαγιώ και σαγιονάρες στη Χώρα. Κι εκεί που περιπλανιόμουν στα σοκάκια, τρύπωσα –για να γλιτώσω από τον ήλιο– σ’ ένα ευρύχωρο ισόγειο που έμοιαζε με σπίτι κολλεκτίβας.


Στο δροσερό σκοτάδι ένας εβδομηντάρης έπαιζε βιολί ολόγυμνος, μια εξηνταπεντάχρονη διάβαζε, μια ογδοντάχρονη με εξωφρενικό κούρεμα έκανε αέρα με τη βεντάλια της πάνω σ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι και μια κομψή κυρία ζωγράφιζε λουλούδια. Μια νέα κοπέλα, που έπλενε πιάτα στον νεροχύτη φορώντας παρεό και γυμνόστηθη, στράφηκε ευγενικά και με ρώτησε:


—Καλημέρα. Ενδιαφέρεστε για το κοινόβιό μας;

—Καλημέρα, απάντησα εγώ. Όχι, περνούσα και είδα μισάνοιχτη την πόρτα.

— Σοφοκλή, κέρασε γλυκό κουταλιού τον κύριο! Εγώ είμαι η Υβόννη.

—Καλωσήρθες! είπαν με μια φωνή όλοι και ένας παππούς, θεόγυμνος κι αυτός, φρέναρε μπροστά μου με το πατίνι του κουβαλώντας ένα δίσκο με κρύο νερό και γλυκό κουταλιού.

—Καλώς σας βρήκα! Στην υγειά σας! Όλοι μένετε εδώ;

—Εγώ μόνο βοηθάω στις δουλειές, είπε η Υβόννη, και μου έδειξε τους γυμνούς ηλικιωμένους, που όλοι μαζί κουνούσαν το κεφάλι τους χαμογελώντας καταφατικά.

—Εσείς... ζείτε μόνιμα εδώ, κοιμάστε και μαγειρεύετε εδώ; ρώτησα τους άλλους.

—Μόνιμα, ναι! απάντησε η κομψή κυρία.

— Άλλοι έχουμε σύνταξη, σε κάποιους στέλνουν λεφτά τα παιδιά μας, φώναξε η ογδοντάχρονη με το καροτσάκι.

—Τι έξοδα να ’χει ένας ηλικιωμένος; συμπλήρωσε πονηρά ο τσίτσιδος Σοφοκλής με τον δίσκο. Το βιάγκρα του, τα τσιγάρα του, ένα τσάι και ένα ελαφρύ γεύμα.


Στο ξύλινο τραπέζι υπήρχαν φάρμακα, συσκευασίες με βιταμίνες και μάσκες αποκριάτικες και στο πάτωμα μισάνοιχτες βαλίτσες με πολύχρωμα ρούχα.


Είδα, τότε, από τη μισάνοιχτη πόρτα, έναν άντρα και μια γυναίκα σε αδαμιαία περιβολή να παίζουν μ’ ένα λάστιχο, καταβρέχοντας ο ένας τον άλλον.


—Και...είστε ζευγάρια;

—Πριν δεν ήμασταν, αλλά τώρα κάποιοι γίναμε ζευγάρια! απάντησε αποστομωτικά ο Σοφοκλής.


Αυτό το σπίτι ήταν ευλογημένο.


—Είστε ευλογημένοι, είπα.
Και οι παππούδες μού χάρισαν πάλι το πλατύ τους χαμόγελο.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Νίκος Ξένιος είναι Διδάκτορας της Πολιτικής Φιλοσοφίας και διδάσκει στη Μέση Εκπαίδευση. Συνεργάστηκε με «Το Τέταρτο», το «Αρχαιολογία και Τέχνες», τη bookpress.gr. και τον ηλεκτρονικό «Χάρτη», ενώ είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Θεάτρου. Δημοσίευσε τις μονογραφίες «Πείραμα Λόρκα» και «Enchanted Garment» (Routledge), καθώς και επιστημονικές ανακοινώσεις στα πρακτικά επτά διεθνών συνεδρίων. Έχει συμμετάσχει στις συλλογές διηγημάτων Γράψε—Σβήσε, Via Dolorosa και Κραυγές από τη γη. Έχει εκδώσει τη συλλογή διηγημάτων Το άχτι (μικρή λίστα για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου πεζογράφου 2011 του περιοδικού «Διαβάζω»), τη νουβέλα Ένα τριάρι για τον Οιδίποδα (εκδ. Φαρφουλάς) και τα μυθιστορήματα Το κυνήγι του βασιλιά Ματθία (υποψήφιο για βραβείο κοινού Public), Τα σπλάχνα και Αλλοτεκοίτη: εκεί που χάθηκε η βλάστηση (εκδ. Κριτική). Το 2024 κυκλοφόρησε το θεατρικό του έργο Το Δεντρόσπιτο (εκδ. Άπαρσις). Το 2026 δημοσιεύθηκε η δεύτερη συλλογή διηγημάτων του Μέσα Μαρτίου, απομεσήμερο (εκδ. Ιωλκός).