Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Θα το κεντήσω το καλοκαίρι μου» της Αλεξάνδρας Χαΐνη

ΘΑ ΤΟ ΚΕΝΤΗΣΩ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΟΥ

«Θα το κεντήσω το καλοκαίρι» του είπε. «Αφού δεν με πας πουθενά κι εγώ θα το κεντήσω». Τον κοιτούσε στα μάτια όταν το έλεγε. «Ασκαρδαμυκτί». Ωραία λέξη. Θα το κεντήσω είπε ξανά και κατέβασε μια παλιά κουρτίνα τόσο όσο χοντρή τόσο όσο απαλή. «Από κάτω προς τα πάνω θα ξεκινήσω, το νου σου. Να ξεχειλίσει η θάλασσα μαζί με τα κρίματά σου, μπας και τα ξεπλύνει ανάθεμά σε. Να κυλάει στα σκέλια μου να δω χαρές που δεν εχόρτασα. Να πνιγώ στ’ αλάτια».

Και ξεκίνησε. Δεν ήταν να βάλει κάτι με το νου της αυτή. Πεισματάρα πω-πω να ’ταν κι άλλη. Μουλάρα τη φώναζε η μάνα της. Πήρε κλωστές γαλανές και μπλε και σ’ όλα τα χρώματα της ίριδας, πήρε και βελόνια και τα αράδιασε εκεί απέναντί του και κάπου κάπου του ’ριχνε και μια ματιά. Βλέμμα και βελονιά, βελονιά και βλέμμα.

Από τη θάλασσα ξεκίνησε, την ταραγμένη. Και σ’ ένα βλέμμα πριν την επόμενη τη βελονιά κέντησε το κορίτσι με το κίτρινο μαγιό που εκείνο τον Αύγουστο κατέβηκε ξυπόλητο στην παραλία και μ’ όλη του την ορμή βούτηξε στη θάλασσα λες κι ήτανε η τελευταία φορά. Μα ήτανε: τελευταία ημέρα των διακοπών ήτανε, πριν πάει στο γυμνάσιο και φουσκώσει κι άλλο το κορμί του, πριν γίνει ανοικονόμητο.

Είπε «θα μπω στη θάλασσα κι όπου με βγάλει». Στο βυθό βαθιά το έβγαλε το κορίτσι η θάλασσα παρέα με έναν αστερία. Τον κέντησε κι αυτόν. Κόκκινο σαν πληγή. Σαν ερωτικό κάλεσμα, όχι πληγή· έτσι, τον διόρθωσε.

Τα μάτια του κοριτσιού τα κέντησε κλαμένα σα σχισμή και θυμήθηκε τη μάνα της που από εκεί ψηλά έβαζε μια και δυο φωνές «βιάσου θα χάσουμε το πλοίο». Στο πλοίο έβαλε λευκό και στην κορφή του μια σημαία πειρατική – έτσι για πλάκα.

Την Παναγιά την κέντησε με γκρίζο σκοτεινή και τη στεφάνωσε μ’ ένα σύννεφο απειλητικό, μια που δεν την αγαπούσε πια – αν την αγάπησε ποτέ της. Το καμπαναριό μουντό κι αυτό, μόνο την καμπάνα έκανε χρυσή, κι αυτήν για πλάκα.

Τον κοίταξε πάλι. Κάπως θυμωμένη τώρα. «Καημένε πού να καταλάβεις εσύ» του είπε.

Το χαρτί είχε κιτρινίσει λίγο στις γωνίες και το περίγραμμά του αχνό πια, σκέτη θολούρα. Τα μουστάκια του θέλανε σενιάρισμα μόνο, όμως το μαλλί του σχεδόν το άκουγες απ’ την πομάδα.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Αλεξάνδρα Χαΐνη είναι δημοσιογράφος. Από το 2018 συνεργάζεται με το γραφείο Τύπου του Συνηγόρου του Πολίτη και παράλληλα γράφει βιβλιοκριτικές στο ηλεκτρονικό περιοδικό Ο Αναγνώστης. Έχει σπουδάσει αγγλική γλώσσα & φιλολογία στο ΕΚΠΑ και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην αγγλόφωνη λογοτεχνία του 20ού αιώνα στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ. Το πρώτο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων Μισές αλήθειες, κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2025 από τις Εκδόσεις Ποταμός.