Στο Λονδίνο διαβάζουν «Οδύσσεια» και πίνουν κρασί από την Ιθάκη: Αναγνώσεις του έπους μαζί με σύγχρονη ελληνική ποίηση

Ο εκδοτικός οίκος Penguin, με έδρα το Λονδίνο, γιόρτασε τα 80 χρόνια από την πρώτη έκδοση της μετάφρασης της Οδύσσειας του Ομήρου με την επετειακή έκδοση της μετάφρασης του ομηρικού έπους από τον Ντάνιελ Μέντελσον (Daniel Mendelsohn). Η αρχική μετάφραση της Οδύσσειας για τις εκδόσεις Penguin έγινε από τον E. V. Rieu το 1946 και απετέλεσε τον πρώτο τίτλο της περιώνυμης σειράς Penguin Classics. 

Η παρουσίαση τής μετάφρασης του Μέντελσον, σε μια σειρά εκδηλώσεων στη Μεγάλη Βρετανία, από την άνοιξη μέχρι και το καλοκαίρι, σχεδιάστηκε ώστε να συμπέσει με την πρεμιέρα της κινηματογραφικής «Οδύσσειας» του Κρίστοφερ Νόλαν. 

• Διαβάστε επίσης: Εκτόξευση στις πωλήσεις ποίησης χάρη στο εφέ Νόλαν και την «Οδύσσειά» του

Στην πρώτη από τις εκδηλώσεις αυτές, στο Λονδίνο, στον ιστορικό, φιλόξενο χώρο του Shreeji Newsagent στη Marylebone, προσφέρθηκε κρασί από την Ιθάκη και διαβάστηκαν το προοίμιο της Οδύσσειας στο πρωτότυπο και τη μετάφραση, καθώς και τα ποιήματα αυτά από τη νέα δουλειά στον Όμηρο της Δήμητρας Κωτούλα, η οποία προσκλήθηκε να πλαισιώσει την εκδήλωση.

Δύο ποίηματα της Δήμητρας Κωτούλα που διαβάστηκαν από την ίδια στη βραδιά αφιερωμένη στο ομηρικό έπος:

Ι. IN MEDIA RES

Γνωρίζω τις εικόνες –

τον λυγμό του πόθου

το τέλειο σχήμα του λωτού

κι εκείνο το κόκκινο-πορτοκαλί

που πύρωνε τη μελωμένη σάρκα του.

Κατάματα κοίταξα

Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες

–όπως θα το θελήσει ο Αλεξανδρινός–

και δε φοβήθηκα

συνάντησα ανθρώπους και θεές

–σαν τον ήρωά μου που ελίσσεται–

πολύτροπες

και την ανάσα ακόμη στην κοιλιά του κριαριού

ανασκελωμένος σα σταφύλι

εγώ την αφουγκράστηκα

ή τη σχεδία να έρπει

μουσκεμένη νόστο

ανάμεσα σε τέρατα κι απόκοσμες φωνές

ένα ένα μέτρησα τα βήματα ως εκεί που

ο Πυριφλεγέθων χύνεται στον Αχέροντα–

τις είδα τις ψυχές

σαν τις αντανακλάσεις του ήλιου

στο τόπι που κύλαγε χρυσό

απ’ τη Σχερία στην Ιθάκη.

Δέκα χρόνια.

Δέκα χρόνια οι σκηνές ψηλώνουν μέσα μου.

Ενδεχομένως θα μπορούσα να είμαι πιο λυρικός.

Το ξέρω.

Όμως γνωρίζω τις εικόνες.

Σα νιφάδες πέφτουν πάνω στα κλειστά μου βλέφαρα.

ΙΙ. Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΜΗΡΟΣ

Υπηρέτησα το ιδεώδες, δεν το υπηρέτησα;

Ήμουν εκεί

όταν η λαχτάρα της πατρίδας

πελεκούσε τη φυγή απ’ την Ωγυγία

στους εύφορους αγρούς της Θρινασίας – εκεί,

νησί του Ήλιου για συντρόφους άμυαλους –

στις μέρες και στις νύχτες

σε πολύβουες σπηλιές

που ο ήρωάς μου βρήκε την αθανασία

και την αρνήθηκε

γνέφοντας λοξά

στη θάλασσα.

Υπηρέτησα το ιδεώδες, δεν το υπηρέτησα;

Τώρα νιώθω το τραγούδι μου ν’ απλώνει

κι εγώ να μικραίνω.

Ας ψάλλει για μένα η θεά.

Εγώ συντελούμαι ως ποίημα.