Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Ο αχινός» του Δημήτρη Χριστόπουλου

Ο ΑΧΙΝΟΣ

Ανασήκωσαν το καπάκι του κελύφους. Κρύο νερό. Προσεκτικές κινήσεις. Το αυγοτάραχο να μη χαλάσει. Ένα κουτάλι. Η βουτυρένια σάρκα κύλησε στον ουρανίσκο τους. Ο τελευταίος αχινός μύριζε άσχημα. Έστυψαν πάνω του λεμόνια. Πολλά λεμόνια. Κίτρινα, μοσχομυριστά. Κατάπιαν την καρδιά του χωρίς δεύτερη σκέψη. Ύστερα το ραδιόφωνο. Η αστυνομία μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Να επιστρέψουν αμέσως. Το καλοκαίρι εκείνο οι πόλεις έβραζαν. Το τσιμέντο έκαιγε μέρες ολόκληρες. Οι άνθρωποι πέθαιναν μόνοι. Έψαξαν τον γιο τους στην ακτή. Κάπου θα κρύβεται πάλι, είπαν. Σε κάποια θαλάσσια σχισμή. Όταν κουραζόταν από τους ανθρώπους, κλεινόταν στο νοικιασμένο σπίτι. Γρίλιες κατεβασμένες. Σκοτάδι. Σιωπή. Τα παιδιά του χωριού απέστρεφαν το βλέμμα τους. Τις ουλές του μην αντικρίσουν. Το εύθραυστο δέρμα του. Την παράξενη μυρωδιά που κουβαλούσε. Ακόμη και οι γονείς του απέφευγαν καμιά φορά να τον πάρουν στην παραλία. Στον δρόμο ο αχινός τούς έκατσε βαρύς. Ρεψίματα. Ανεφοδιασμός και μια σόδα σ’ ένα βενζινάδικο. Ύστερα ο εμετός. Όταν έφτασαν, ο παππούς είχε εξαφανιστεί. Τον είχε καταπιεί το κλιματιστικό. Αυτό συνέχισε να δουλεύει ακόμη κι αποσυνδεδεμένο. Η ανθρώπινη ενέργεια είναι ανανεώσιμη, έλεγαν. Μετά τα διαδικαστικά επέστρεψαν στη λουτρόπολη. Το ίδιο βενζινάδικο. Ο γιος τους στεκόταν δίπλα στην αντλία. Άναψε τσιγάρο. Δεν πρόλαβαν ούτε να φωνάξουν. Η φωτιά άνθισε μονομιάς. Αποκαΐδια. Μόνο το άδειο κέλυφος ενός αχινού. Τα επόμενα χρόνια οι αχινοί πλήθυναν. Έφτιαξαν αποικίες ολόκληρες. Κανείς δεν ξαναμπήκε στη θάλασσα.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Δημήτρης Χριστόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και εργάζεται ως φιλόλογος στη Μ.Ε. Έχει συγγράψει 2 μυθιστορήματα και 4 συλλογές διηγημάτων. Διδάσκει Δημιουργική Γραφή στο Παν. Δυτικής Μακεδονίας. Έχει επιμετρήσει δύο μυθιστορήματα και έχει συμμετάσχει ως ανθολόγος σε άλλο ένα. Κριτικά του σημειώματα δημοσιεύονται στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Είναι γραμματέας στην επιστημονική ένωση «Νέα Παιδεία».