Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Στην προκυμαία» της Μαρίας Κοπανίτσα

ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΥΜΑΙΑ

Ανέβαινα Πειραιά από Αίγινα με το ταχύπλοο και το πρώτο πράγμα που με τρόμαξε –για να μην πω με καθήλωσε– ήταν τα ουρλιαχτά της. Aναμενόμενο επεισόδιο προερχόμενο όπως ήταν από μία συγκεκριμένη και ευτραφή γνωστή μου κυρία.

Εδώ απαιτείται μία μικρή εισαγωγή. Όπως και εγώ, η συγκεκριμένη κυρία ανέβαινε στην Αθήνα για ιατρικούς λόγους, που στην περίπτωσή της φαίνονταν επείγοντες. Εκείνη και ο άντρας της πήγαιναν τακτικά από την Αίγινα στην Ινδία, όπου η κυρία ακολουθούσε την αρχαία Ινδική πρακτική AjuVerda, για το ζάχαρό της. Φαίνεται όμως ότι την εξαπατούσαν. Της έκοβαν τα φάρμακα και ασκούσαν – πάλι θα χρησιμοποιήσω την πειθώ με την ιατρική έννοια του όρου. Της έλεγαν πως αδυνάτιζε, ηρεμούσε, δεν έκλαιγε, ομόρφαινε, η χωρητικότητα του στομάχου της μειωνόταν αισθητά και άλλα πολλά. Του δε άντρα της (πολύ ηλικιωμένου), αφού του έκοβαν όλη την ιατρική αγωγή, απαραίτητη σε τέτοιες προχωρημένες ηλικίες, του έλεγαν δουλοπρεπώς στο φβ: «κούκλος ο Σερ».


Ουρλιαχτά λοιπόν αντηχούσαν εκείνο το καυτό καλοκαιρινό πρωινό στο λιμάνι της Αίγινας και ως και οι συνοδοί του ταχύπλοου δεν τολμούσαν να πλησιάσουν την κυρία που έδειχνε να χρειάζεται αυστηρό σωματικό περιορισμό και όχι την «κάποια βοήθεια» που μουρμούριζαν οι πλέον τολμηροί και συμπονετικοί μεταξύ των παρευρισκόμενων. 

Τι έγινε; Εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή στην προκυμαία ντόπιος γιατρός. Σοφός της δικής μας φυλής και όχι της ινδικής, ο οποίος συνταγογραφεί γιατροσόφια του Αργοσαρωνικού, όπου κατοικοεδρεύουμε όλοι εμείς οι νευρασθενείς. Συγκεκριμένα το τόσο αγαπημένο μας χάπι, το ΧΑΝΑΧ. Έκτοτε βλέπω το ηλικιωμένο ζευγάρι σε πολύ καλύτερη κατάσταση.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Γεννήθηκα στο Λονδίνο στις 4 Οκτωβρίου του 1956. Σπούδασα Αγγλική φιλολογία στο Girton College, Καίμπριτζ και χαρακτική στο Παρίσι. Το πρώτο αποτέλεσμα ήταν ένα βιβλίο με χαρακτικά και ποιήματα, οι Κυκυκνάνθρωποι (Εστία 1982). Μετά συνέχισα με τη ζωγραφική (είμαι μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου) και μεταξύ άλλων εικονογράφησα τον Ύμνο στην Δήμητρα και στον Απόλλωνα (μετ. Δ. Κοπανίτσα, Ροδακιό 2005). Από το 2011 εκδίδω δική μου ποίηση και πεζά. Βιβλία που έχω εκδώσει είναι το Ίδρωσα να το Πω (Πόλις 2019), Έπεσα στα Τέσσερα (Πόλις 2022), και τα δύο ποιητικές συλλογές, και μία συλλογή διηγημάτων με τίτλο Νύχια Περλέ (Ποταμός 2024). Υπό έκδοση είναι νέα συλλογή διηγημάτων με τίτλο Πάνε Αυτά Μαντάμ (Ποταμός 2026).