Της Μαρίας Τζαμπούρα
Ποιος φοβάται τον Κακό το Λύκο;
Αν υποθέσουμε ότι αυτός είναι τα νέα οικονομικά μέτρα, το ΔΝΤ ή γενικότερα το μέλλον, που εξ ορισμού είναι πάντα άδηλο, τότε μάλλον, για τους Έλληνες, το καλαθάκι της Κοκκινοσκουφίτσας μοιάζει σαν τον τελευταίο παράδεισο στο δάσος των προβλημάτων τους.
Κλασσικοί θαμώνες στη μπάρα του παραμυθιού δεν είναι τα παιδιά αλλά οι ενήλικες. Ιδιαιτέρως δε, οι συγγραφείς. O Antoine de Saint-Exupery έκανε την αρχή ανοίγοντας μια χαραμάδα διαλόγου μεταξύ του ενήλικα και του παιδιού που όλοι μας υπήρξαμε. Έκτοτε ο πλανήτης του είναι ο πλέον πυκνοκατοικημένος, τόσο από αναγνώστες όσο και από συγγραφείς.
Το “Στη μυστικιστική ησυχία της νύχτας…” είναι το πρώτο από τα τρία “σαν παραμύθι” βιβλία που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Χαραμάδα”. Η αφήγηση εμπεριέχει όλα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα παραμύθι με την κλασσική έννοια του όρου. Τα ζώα μιλάνε, τα στοιχεία της Φύσης έχουν ενεργό συμμετοχή στην εξέλιξη της ιστορίας (βροχή), η Σφίγγα απαιτεί λύση στο αίνιγμα, ο Βασιλιά γιορτάζει – και ενίοτε, είναι γυμνός!
Ο συγγραφέας Ορέστης τα αποδομεί ένα προς ένα, χωρίς καμιά πρόθεση αλληγορίας ή εξομολόγησης και χτίζει τη δική του παρα-μυθολογία, στα όρια της λογικής. Η εικονογράφηση του Γιώργου Γούση δημιουργεί εκ νέου ένα παράλληλο σύμπαν ανεξάρτητο από τις εικόνες που ξεπηδούν αβίαστα στο μυαλό του αναγνώστη διαβάζοντας το κείμενο.
Συγγραφέας και εικονογράφος σέβονται την μυθοπλαστική δύναμη του αναγνώστη και με τον έργο τους τον καλούν να συμπληρώσει ό,τι εκείνοι σκόπιμα παραλείπουν. “Θυμήθηκα τον κύριο Φι που έλεγε πώς όλα είναι ιδέες. Θα μπορούσα να σκεφτώ τόσο δυνατά ότι δεν υπάρχει, ώστε να εξαφαντιστεί και να διαβώ…”
Βιαζόμαστε να χαρακτηρίσουμε ένα κείμενο ως σουρεαλιστικό όταν δημιουργεί συνειρμούς πέρα από τους αναμενόμενους ή η αφήγηση παρουσιάζει ανατροπές κι εκπλήξεις. Διακινδυνεύω όμως να πω ότι τα κείμενα του Ορέστη είναι στέρεα δομημένα από την αρχή μέχρι το τέλος. Τόσο πολύ, που γι αυτό ακριβώς οι όποιες –κοπιαστικά μελετημένες- “αυθαιρεσίες” μοιάζουν ακόμη πιο απρόβλεπτες και αιφνιδιαστικές.
Όλα έχουν το λόγο τους που συμβαίνουν. Δεν πρόκειται για “την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων” αλλά για για την καθημερινότητα μας μεταμορφωμένη, μέσα από τη γραφή του Ορέστη.
“Οι τρέλες του κυρίου” είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς και έρχεται να βάλει σε τάξη “λίγες εικόνες που δραπέτευσαν από τα όνειρα των ανθρώπων, μέχρι και αυτές να διαλυθούν, όπως οι ανασες μας στο κρύο”. Η φράση αυτή, αν και γραμμένη στο οπισθόφυλλο του πρώτου βιβλίου κλείνει το μάτι στον “κύριο” πρωταγωνιστή,στο δεύτερο.
Εξαιρετικά προσεγμένες εκδόσεις, οι ιστορίες του Ορέστη δείχνουν ένα συγγραφέα, πιστό “υπηρέτη” του Λόγου αλλά “κύριο” της δημιουργικής του τρέλας! Κι αυτή η φλόγα μοιάζει ικανή να κρατήσει κάθε Κακό Λύκο, μακριά από τους αναγνώστες!
