Το πρόσωπό μας είναι ένα είδος ταυτότητας, ένας τρόπος να μας αναγνωρίζουν οι άλλοι, όπως κι εμείς τον εαυτό μας.
Της Χριστίνας Χανιώτου
Το πρόσωπο είναι τόσο σημαντικό, αλλά ταυτόχρονα δεν είναι και το παν, αφού προσπαθούμε τελευταία να απωθήσουμε τα καταπιεστικά πρότυπα ομορφιάς. Πέρα από αυτό όμως, αντέχουμε να δούμε την όψη μας στον καθρέφτη; Με αντέχω; Σε αντέχεις;
Ψηλαφίζοντας το δέρμα μου νιώθω την υφή του στα δάχτυλα μου. Σίγουρα κάποια χαρακτηριστικά θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα. Τα μαλλιά μου είναι λίγα, τα χείλη μου φαίνονται μέτρια και τα μάτια τα βρίσκω έτσι κι έτσι. Όσο με κοιτάζω βέβαια συνειδητοποιώ πως οποιαδήποτε δυσαρέσκεια δεν προέρχεται από τα όψιμα χαρακτηριστικά.
Όταν με κοιτάζω, μπορεί να δω όσα δεν κατάφερα και όσα δεν έγινα.
Όταν με παρατηρήσω και σκεφτώ κάποιες φορές «πώς είσαι έτσι;» δεν είναι η στραβή μύτη αυτή που με ενοχλεί. Εκείνο που συμβαίνει είναι πως έρχομαι αντιμέτωπη με όλα τα κακώς κείμενα της ζωής μου. Όταν με κοιτάζω, μπορεί να δω όσα δεν κατάφερα και όσα δεν έγινα. Τις ματαιωμένες προσδοκίες, τον πόνο, τις στιγμές που νιώθω ντροπή ή αδυναμία. Η μορφή που εντοπίζουμε στις αντανακλάσεις αποτελεί την αντίληψη της ζωής που περάσαμε μέχρι τώρα και στοιχηματίζω πως συχνά είναι διαστρεβλωμένη.
 |
 |
 |
Μπορεί να κρατήσει από δευτερόλεπτα έως και λίγα λεπτά αυτή η κρίσιμη συνάντηση με τον εαυτό μας. Αποτελεί για μερικούς άσκηση θάρρους. Ο εαυτός μας είναι ο πιο σκληρός και συχνά άδικος κριτής. Θέλω όμως να με βλέπω καθαρά. Έχω την επιθυμία να με βλέπω, όπως πραγματικά είμαι. Και όντως αυτό το «πραγματικά», κάθε άλλο παρά μια ουλή στο πρόσωπο είναι. Είμαι πολλά περισσότερα από όσα μου καταλογίζω. Ας σταματήσουμε και αυτό το bullying: τη βία από εμάς σε εμάς.
Αν λοιπόν ο τρόπος που μας βλέπουμε σκιάζεται από την αυστηρή μας φύση, σημαίνει τελικά πως η μορφή δεν είναι μία και μοναδική. Η μορφή μας καθορίζεται διαρκώς από την αντίληψη και το κατά πόσο αυτή έχει εμποτιστεί από επιείκεια, συγχώρεση και αποδοχή. Εξασκούμαι στον καθρέφτη σημαίνει αντέχω να με κοιτάζω. Σημαίνει μου επιτρέπω να λαμβάνω δίκαιες μορφές, οι οποίες μάλιστα αποτελούν ένα work in progress και μιμούνται τις ιδιότητες του νερού.
Η μορφή μας καθορίζεται διαρκώς από την αντίληψη και το κατά πόσο αυτή έχει εμποτιστεί από επιείκεια, συγχώρεση και αποδοχή.
Οι άνθρωποι είμαστε σχήματα. Όσο πιο ευέλικτα τόσο πιο ανθεκτικά στη ζωή. Η έντιμη φωτογραφία με τη σειρά της δεν θα ασχοληθεί ούτε με τη φυσική ομορφιά ούτε με την πλασματική. Θα λειτουργήσει καλύτερα ως εκείνο το μέσον που καλωσορίζει με τα χέρια ανοιχτά οποιοδήποτε ορόσημο στην πορεία της εξέλιξης μας.
Μοντέλο: Φαίη Μάλαμα
* Η Χριστίνα Χανιώτου γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα, σπούδασε κλασική φιλολογία και μεταξύ άλλων αρθρογραφεί περί φωτογραφίας. Στην πορεία μαγεύτηκε από το αναλογικό φιλμ και την αγνή φιλοσοφία που αυτό κρύβει. Ειδικεύεται στη φωτογραφία πορτραίτου. Δείγμα δουλειά της μπορείτε να δείτε στον λογαριασμό Dreama Project.
