της Μαρίας Τζαμπούρα

Ο Πάνος Μαραγκός ανήκει στην παράδοση εκείνη που θέλει τους έλληνες σκιτσογράφους να έχουν τελειώσει την Αρχιτεκτονική. Ιωάννου, Ταμπακέας, Ζερβός είναι  μερικά, μόνο, χαρακτηριστικά ονόματα της γενιάς του… Πολυτεχνείου! Εκεί τελειώνουν και οι ομοιότητες του Μαραγκού με τους ομότεχνούς του. 

Του Γιώργου Βέη

Της Ελένης Φουρνάρου

«Το φορτηγό σταμάτησε στη μέση του δρόμου και από το μεγάφωνό του μια φωνή άρχισε να διαλαλεί: "Εντός ολίγου θα μοιραστούν σε όλους δωρεάν γυάλινες μυγοσκοτώστρες, μαζευτείτε, κυρίες και κύριοι, μην παραλείψετε να πάρετε, είναι εντελώς άχρηστο αλλά είναι δωρεάν, θα πάρει ο άλλος και εσύ όχι; Ελάτε, κυρίες και κύριοι…"

Του Γιώργου Βέη

«Αν, λοιπόν, δεν έχουμε θάνατο κειμένου εν όψει [...] ούτε και τον θάνατο του βιβλίου έχουμε εγγύς. Για τα απώτατα ας μην αποφαινόμαστε εμείς οι ελάχιστοι». (Δημήτρης Αρμάος, σελ. 33)

Το βιβλίο, με την ως εκ των πραγμάτων περιορισμένη διάρκεια ζωής, είναι τo τιμαλφές εκείνο, το οποίο χάνεται κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια μας.

Της Ελένης Φουρνάρου

Ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ είναι ένας συγγραφέας που αγαπάω. Όχι μόνο τα βιβλία του, αλλά κι αυτόν τον ίδιο. Είμαι σίγουρη πως, αν τον συναντούσα στο λόμπι ενός ξενοδοχείου της Πόλης του Μεξικού, θα προσπερνούσα το κατσούφικο ύφος του και τη μεγάλη κοιλιά του και θα έτρεχα να τον αγκαλιάσω.

«Η θάλασσα είναι η μάνα μας, η αεροπορία είναι η γκόμενα» (Το δόγμα του Ωνάση, σελ. 509)

Πρόκειται για τον δεύτερο τόμο των συναρπαστικών εκμυστηρεύσεων της πολύπλαγκτης συγγραφέως. Προηγήθηκε η «Τζέντα», του ίδιου σχεδόν αφηγηματικού όγκου.

Του Γιώργου Βέη

Του Δημήτρη Αργασταρά

Μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία σήμερα με πείθει πως οι αναγνώστες της φανταστικής λογοτεχνίας δεν έχουν ιδιαίτερους λόγους να παραπονιούνται. Οι προθήκες διαθέτουν πληθώρα τίτλων έργων φαντασίας, ακολουθώντας συχνά με μικρή χρονική απόσταση τις κυκλοφορίες του εξωτερικού, σε προσεγμένες αισθητικά εκδόσεις και ικανοποιητικές μεταφράσεις.

Της Μαρίας Τζαμπούρα

Είμαι μια από τους πολλούς που  η επαφή τους με το ρεμπέτικο, τα τραγούδια του και ό,τι αυτά συνεπάγονται άρχισε και τελείωσε με το σίριαλ της δεκαετίας του’80 “Το Μινόρε της Αυγής”. Την δε ταινία του Φέρρη μπορεί και να μην την έχω δει ποτέ. 

Της Ελένης Κορόβηλα

Επιλογές από πρόσφατα βιβλία μεταφρασμένης λογοτεχνίας

Μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία θα σας πείσει: Τα βιβλία ξένης λογοτεχνίας που μεταφράζονται πια στη χώρα μας είναι περισσότερα από ποτέ. Δεν είναι όμως μόνο θέμα ποσότητας:

Έξι επιλογές ελληνικής πεζογραφίας

Του Λεωνίδα Καλούση

Καθώς η «κρίση» βαθαίνει, αγγίζοντας κεκτημένα, νοοτροπίες, σταθερές που συνείχαν για χρόνια την ελληνική κοινωνία, όλο και πιο δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί το μέλλον. Όλα αυτά, βέβαια, θίγονται εδώ και χρόνια στα σημαντικότερα βιβλία της εγχώριας πεζογραφίας ­–μια και η λογοτεχνία προηγείται τις εποχής της–, κι εξακολουθούν να είναι, πότε ευθέως και πότε συγκαλυμμένα, ο βασικός τροφοδότης της.

Της Νέλλης Βουτσινά

Η πολυαναμενόμενη τρίτη εμφάνιση του Πάκο Μαρτίνεθ είναι γεγονός. Το κλείσιμο της τριλογίας του, μια τελευταία υπόκλιση. Εκ γενετής διχασμένος, πολλαπλά εξόριστος, για πάντα ενοχικός, κινηματογραφόφιλος, αισθηματίας και μελαγχολικός, παιδί της ζέστης του Νότου, τώρα στην ψύχρα του Βορρά, μετρά απώλειες και φαντάσματα.

Του Δημήτρη Αργασταρά

Ένα ψυχολογικό, αστυνομικό θρίλερ για τις σκοτεινές παρορμήσεις που οδηγούν τους ανθρώπους να διαπράξουν τις πλέον απεχθείς πράξεις είναι το μυθιστόρημα της Μινέτ Γουόλτερς ‘‘Η Σκιά του Χαμαιλέοντα’’ (Ψυχογιός). Ένα βιβλίο σχετικά με τον θυμό που κρύβουμε μέσα μας και την σκοτεινή πλευρά της ύπαρξής μας.

Της Νέλλης Βουτσινά

Μπέλφαστ, έτος 2005. Από την αποφράδα Μαύρη Κυριακή του '72 έχουν παρέλθει τρεις δεκαετίες ταραχών και μόλις επτά χρόνια από την ιστορική συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής του 1998, που άνοιξε το δρόμο για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων του IRA με αντάλλαγμα την παραίτηση από τον ένοπλο αγώνα, και την ισότιμη συμμετοχή των καθολικών στην τοπική κυβέρνηση της Βορείου Ιρλανδίας.

Του Λεωνίδα Καλούση

Έζησε την απόλυτη κοριτσίστικη φαντασίωση. Ντυμένη στα ροζ, με τα ασημένια της γοβάκια κι άρωμα je reviens, αληθινή Σταχτοπούτα, η 16χρονη Παρισούλα Λάμψος είδε στο πρόσωπο του 30χρονου μελαμψού άντρα τον πρίγκιπα της ζωής της.

Της Μαρίας Τζαμπούρα

Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, από τη μια η κρίση, από την άλλη το τέλος του κόσμου που έχει περίπου προγραμματιστεί για το 2012, το μόνο είδος που θα επιβιώσει των φοβερών καταστροφών -του Αρμαγεδώνος συμπεριλαμβανομένου- είναι οι κατσαρίδες!

Του Δημήτρη Αργασταρά

Πώς θα σας φαινόταν αν ζούσαμε σε έναν κόσμο όπου όχι απλώς θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από τις εμφανισιακές μας ατέλειες αλλά θα οδηγούμαστε νομοτελειακά προς την ιδανική ομορφιά και σε μια ζωή άνεσης και χαράς που ν’ ανταποκρίνεται σε αυτήν;

Για το βιβλίο του Νίκου Θέμελη «Η συμφωνία των ονείρων» (εκδ. Μεταίχμιο).

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

Είναι η φιλοσοφία χρήσιμη; Έχει νόημα η προσπάθεια εκκλαΐκευσής της σε αναζήτηση του ευρέος κοινού; 

Του Άλκη Γούναρη*

Της Νέλλης Βουτσινά

Στη μία άκρη της ιστορίας είναι η Άννι και ο Ντάνκαν σε μια μικρή παραθαλάσσια βαρετή εγγλέζικη πόλη, το Γκούλνες, και σε μια δεκαπεντάχρονη σχέση που μπάζει νερά από παντού, κυρίως επειδή το Γκούλνες είναι αυτό που είναι αλλά κι επειδή

της Μαρίας Τζαμπούρα

Οι σκιτσογράφοι αποτελούν ένα ανεξάρτητο, παράλληλο μικρόκοσμο που χαίρει ιδιότυπης ασυλίας, στο εργασιακό σύμπαν μιας εφημερίδας. Ακόμη και στα μάτια των αναγνωστών, δεν ταυτίζονται με τους δημοσιογράφους ή με ό,τι κατά καιρούς ακούγεται γι αυτούς.

Του Κώστα Κατσουλάρη

Όπως έχει με πολλές ευκαιρίες διακηρύξει ο Πέτρος Μάρκαρης, ο λόγος που επέλεξε –σε προχωρημένη ηλικία, ήταν 58 όταν εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο– την αστυνομική λογοτεχνία ήταν επειδή αυτή του προσέφερε τη δυνατότητα να μιλήσει για τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα της εποχής του.

Του Κώστα Κατσουλάρη

«Η Έλλη Παππά κατέθεσε το 1993 και το 1995 δύο κείμενά της στα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, θέτοντας ως προϋπόθεση να δημοσιευτούν μόνο μετά τον θάνατο της.

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Άρχισα να διαβάζω το βιβλίο της Έλλης Παππά με την απροθυμία και τη διστακτικότητα που δείχνω έναντι των κομουνιστών. Πρόκειται για μια προσωπική στάση που προκάλεσε ρήξη με την οικογένειά μου ήδη από το 1971 και η οποία στη συνέχεια οδήγησε σε πλήθος περιπέτειες και παρεξηγήσεις.

Του Κώστα Κατσουλάρη

Οδυσσέας και Μπλουζ, από τον Όμηρο στον αμερικανικό νότο. Δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, εκ πρώτοις ασύμβατοι μεταξύ τους, έρχονται κοντά. Και το αποτέλεσμα είναι έρωτας – ή, μάλλον, αγάπη. Στο τελευταίο μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, η «μαγεία» δεν ενυπάρχει στον κόσμο, γεννιέται μεταξύ των ανθρώπων. Η αλχημεία γίνεται χημεία.

Της Έλενας Χουζούρη

Έχω την πεποίθηση ότι από τους Σέρβους συγγραφείς εκτός από την απόλαυση της ανάγνωσης παίρνουμε και μαθήματα «δημιουργικής γραφής! Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που κυκλοφορεί στα ελληνικά ένα σερβικό μυθιστόρημα. 

Της Μαρίας Τζαμπούρα

Όταν δεν μας καταλαβαίνουν, παραπονιόμαστε ότι “δεν μας ακούνε”. Αυτή η βασική παραδοχή είναι η απαρχή μιας σειράς στερεοτύπων για τα άτομα με κώφωση.

Μια ανατομία της κουλτούρας του καταναλωτισμού που αποκτά δραματική επικαιρότητα λόγω της οικονομικής κρίσης

Μια πολύτιμη, ψυχαναλυτική ματιά στο φαινόμενο της σχολικής αποτυχίας.

Του Σωτήρη Βανδώρου

Το αίτημα για πνευματική χειραφέτηση των μαθητών μέσα από ένα παράδοξο επεισόδιο στην ιστορία της παιδαγωγικής. 

 Ο Ζοζέφ Ζακοτό κλήθηκε να διδάξει στο Πανεπιστήμιο της Λουβέν το 1818. Ο ίδιος δεν ήξερε γρυ ολλανδικά, οι φοιτητές του γρυ γαλλικά. Κι όμως, αυτή η συνθήκη δεν στάθηκε εμπόδιο αλλά πηγή έμπνευσης για τον παιδαγωγό ο οποίος έδωσε στους φοιτητές του μια δίγλωσση έκδοση του «Τηλέμαχου» του Φενελόν και τους ζήτησε με τη βοήθεια της μετάφρασης να μάθουν το κείμενο. Δεν έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση για την ορθογραφία, την κλίση των ρημάτων ή το συντακτικό. Ωστόσο, τα αποτελέσματα ήταν παραπάνω από ικανοποιητικά. Οι φοιτητές βρήκαν τις αντιστοιχίσεις, έμαθαν να διαβάζουν και προοδευτικά να συντάσσουν προτάσεις στα Γαλλικά με όλο και μεγαλύτερη ευστοχία κι ακρίβεια. Η προσέγγιση αυτή επαναλήφθηκε κι ο Ζακοτό «δίδασκε» αντικείμενα στα οποία ο ίδιος ήταν αδαής. 

Στις θηριωδίες των Ναζί συμμετείχαν συνηθισμένοι άνθρωποι, που δεν ήταν ούτε σαδιστές, ούτε φανατικοί. Πώς εξηγείται; Μια εκτενής ανάλυση με αφορμή τα βιβλία «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ - Έκθεση για την κοινοτοπία του κακού» της Ηannah Arendt (εκδ. Νησίδες) & «Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ - Ληστεία, φυλετικός πόλεμος και εθνικοσοσιαλισμός» του Αly Götz (εκδ. Κέδρος).

[Στη φωτογραφία: Ο Άιχμαν κατά τη διάρκεια της δίκης του] 

Του Σωτήρη Βανδώρου

Ο απολογισμός των πεπραγμένων της διακυβέρνησης Σημίτη από τους πρωταγωνιστές του και οι αναλογίες με τη διεθνή Κεντροαριστερά.

Από το 2004 μέχρι σήμερα έχει εκδοθεί μια μακρά σειρά βιβλίων από τους πρωταγωνιστές του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος του 1996-2004.

Η παιδική ηλικία ως θρίλερ

Του Κώστα Κατσουλάρη

Τον Νίκο Α. Μάντη τον πρωτογνωρίσαμε τέσσερα χρόνια νωρίτερα, με την συλλογή διηγημάτων «Ψευδώνυμο» (κλείσιμο του ματιού στη δική του επιλογή να γράφει με ψευδώνυμο). Παρά τις ενδιαφέρουσες εναλλαγές, τόσο θεματικά