της Μαρίας Τζαμπούρα
Ο Πάνος Μαραγκός ανήκει στην παράδοση εκείνη που θέλει τους έλληνες σκιτσογράφους να έχουν τελειώσει την Αρχιτεκτονική. Ιωάννου, Ταμπακέας, Ζερβός είναι μερικά, μόνο, χαρακτηριστικά ονόματα της γενιάς του… Πολυτεχνείου! Εκεί τελειώνουν και οι ομοιότητες του Μαραγκού με τους ομότεχνούς του.
Από το 1981 που ξεκίνησε να δημοσιεύει στην εφημερίδα “Ποντίκι”, χτίζει, σκίτσο το σκίτσο, το δικό του ιδιαίτερο και αναγνωρίσιμο στυλ χωρίς αυτό όμως να καταντάει μανιέρα.
Ο ίδιος ως χαρακτήρας αλλά και η δουλειά του στη γελοιογραφία έχουν κάτι από τη γοητεία (φρεσκάδα) της παιδικής ματιάς πάνω στα πράγματα – τίποτα δεδομένο, όλα ειδωμένα με τη γνήσια έκπληξη και απορία του ανθρώπου που τα συναντάει για πρώτη φορά.
Η μαεστρία του είναι ότι μπορεί και διατηρεί αυτή την έκπληξη και τον ενθουσιασμό, θέτοντάς τα κάθε φορά στην υπηρεσία του σκίτσου του, επί σειρά ετών.
Η διάρκεια και η επανάληψη αυτών ως εργαλείων δουλειάς έρχονται εσκεμμένα σε αντίθεση με τον λεπτεπίλεπτο κυνικό λόγο του. Αυτό είναι και το ιδιαίτερο στοιχείο τού χιούμορ του, που διατηρείται φρέσκο και ανελέητο παρά την επανάληψη των πολιτικών προσώπων, πρακτικών ή καταστάσεων στο βάθος του εφημεριδικού βίου.
Σήμερα ο Πάνος Μαραγκός είναι πολιτικός γελοιογράφος στο “ΕΘΝΟΣ” και στο “ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ” ενώ παράλληλα συνεργάζεται με την εφημερίδα “Δρόμος της Αριστεράς”.
Επιμελημένα “αυθόρμητος” μπροστά σε όσα συμβαίνουν, μας πιάνει εξαπίνης,τόσο με τις ατάκες του όσο και με την κατάσταση υπό την οποία μας τα “σερβίρει”.
Ο ίδιος στον πρόλογο από το πρώτο του άλμπουμ “ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Α/συνέχεια”, το εξηγεί κάπως έτσι: “Το άλμπουμ είναι εμπνευσμένο από τους πάσης φύσεως σεφ της πολιτικής. Βασικά συστατικά του είναι οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, τα σκάνδαλα, η οικονομία, το Μνημόνιο και αλατοπίπερο τα διεθνή θέματα. Μαγειρεύτηκε κατά την τελευταία τριετία, συνεπώς είναι ένα πιάτο που σερβίρεται… κρύο και φιλοδοξεί να μην έχει χάσει τα θρεπτικά συστατικά του.”
Καλοφάγωτο!
