Της Εύας Στάμου

Ο Ίρβιν Γιάλομ είναι γνωστός στο ευρύ κοινό για τα λογοτεχνικά βιβλία του. Σε όσους όμως ασχολούνται επαγγελματικά με την ψυχολογία το όνομά του είναι συνδεδεμένο με την ομαδική ψυχοθεραπεία (1970, Τhe Theory and Practice of Group Psycotherapy) και την θεμελίωση της Υπαρξιακής Σχολής Ψυχοθεραπείας (1980, Existential Psychotherapy).

Της Βίκυς Βασιλάτου

Αν και διανύουμε ίσως μία από τις δυσκολότερες εποχές για πρίγκιπες, μια εποχή που ανθίζουν πολλά άνθη του κακού, οφείλουμε στον εαυτό μας εξόδους ως διεξόδους από την πικρή πραγματικότητα.

Της Άλκηστις Σουλογιάννη

«Δε σ’ αρέσει να είσαι παντού, ταυτόχρονα;» Andrew Crumey, Μόμπιους Ντικ

Τώρα ο Βαγγέλης είναι παντού ταυτόχρονα, αφού ατσάλινος (σύμφωνα με τον Αντώνη Φωστιέρη, βλ. Σκοτεινός έρωτας) ο γαλαξίας των άφαντων πραγμάτων τον άρπαξε με την ουρά του και τον σήκωσε στον μακρινόν ορίζοντα ενός πολυδιάστατου προσωπικού χωρόχρονου. Σ’ αυτόν τον χωρόχρονο ο Βαγγέλης διασταύρωσε πολλαπλώς τις διαδρομές του μέσα από τις περιοχές της δημιουργικής γραφής, της φιλοσοφίας, της φιλολογικής επιστήμης και της συνακόλουθης ακαδημαϊκής διδασκαλίας. 

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Στο τείχος της ντροπής stencil απ’ τον Βanksy/ κι ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει...

Ο πλανήτης μελαγχολία έτρεχε ολοταχώς να συγκρουστεί με τον δικό τους, όπως κι έγινε, μόνο που αυτοί ναρκωμένοι από τον υπνωτικό ήχο της τηλεόρασης ή από τις περιπέτειες της πλοήγησης στην εικονικότητα, χαμογελούσαν σε ετοιμοπαράδοτα πεποιημένα προφίλ και συνομιλούσαν με τους εικονικούς εαυτούς των άλλων, κολυμπώντας σαν ψάρια σιωπηλά στη μοναξιά τους.

Αποφασισμένες να σπάσουμε τα ταμπού, φορέσαμε πιο ζεστά ρούχα και υποδήματα και οι τέσσερις φιλενάδες συναντηθήκαμε, όπως και με την καλοκαιρία, ένα πρωί αργά το φθινόπωρο στο ίδιο καφενείο, δίπλα στον πέτρινο σταθμό του τρένου, που δεν περνάει πια κανένα. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 

Με αφορμή την παρουσίαση για δεύτερη χρονιά του έργου Ο δικός μας ελέφαντας στο θέατρο "Τόπος Αλλού", ας θυμηθούμε την συνέντευξη που είχε παραχωρήσει η σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια Βάνα Πεφάνη στον Λεωνίδα Καλούση για το έργο.

 Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια για την υπόθεση του έργου;

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Γκουάρντα κε λούνα, ένας φίλος ήρθ’ απόψε απ’ τα παλιά, Γούναρης, Μαρούδας, Πολυμέρης, παλιοκαιρίτικες μουσικές, σωστά παιγμένες από το μελαχρινό άνθρωπο, μαύρα ρούχα, μαύρο καπέλο και γυαλιά, ο Μπαλτάσαρ Νάντζα, σεφαραντίν –θα ’φευγε για τη Γερμανία, εδώ δεν έχει ψωμί– είχε στήσει το καρεκλάκι του και το αναλόγιο μπρος στην πλατεία Αριστοτέλους, στη στάση ακριβώς και με το ακορντεόν του σκόρπιζε απροσδόκητη νοσταλγία ή μεγαλόστομη ρητορική έρωτα και πάθους, μικρή καθημερινή πολυτέλεια στους περαστικούς, αδιάφορους ή σκεφτικούς, μαστορεύοντας να σπάσει με το δικό του τρόπο την παγωμένη θάλασσα μέσα μας… 

Για τον Χέμινγουεϊ, την Καλαμάτα και τα δανεικά βιβλία. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 

Πότε γράφτηκε το πρώτο σύνθημα; 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 

Ανήλικοι μετανάστες γράφουν για τη ζωή, την αϋπνία και το παγωτό

Ένα διαφορετικό εργαστήρι γραφής από την Εύη Λαμπροπούλου

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Ρώτησαν τον Πλάτωνα γιατί δεν έγραψε για τον λιμό, κι αυτός απάντησε, «γιατί ασχολιόμουνα με τη φανταστική ρίζα του μείον ένα..». Οι φιλόσοφοι κι οι λογοτέχνες κάποτε απωθώντας τη χαοτική πραγματικότητα κλείνονται στο δωμάτιό τους σε διάλογο με τις μνήμες και τις ιδέες τους και γράφουν ερήμην της φασαρίας κάτω στο δρόμο. 

Από το μπαλκόνι του σπιτιού στο χωριό, όπου πέρασα μερικά καλοκαίρια στην πολύ παιδική μου ηλικία, που κληρονομήσαμε από τη μαμά μας, και εκείνη από τον πατέρα της, και τελειοποίησε ο δικός μας μπαμπάς που είχε έρθει από το Σικάγο, κουβαλώντας δολάρια τα οποία, όπως αποδείχτηκε, δεν ήξερε πώς να τα  διαχειριστεί, οι συγκρίσεις έγιναν αυτόματα. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 

Για τη Νέα Υόρκη, τη φιλοσοφία της ζωής και τον «ανθό της ηλικίας».

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 

Της Βίκυς Βασιλάτου 

Του είπε, της είπε, είπαν, δεν είπαν, υπονόησαν, σώπασαν, το είπαν αλλιώς, το εννόησαν αλλιώς, το ακούσαμε έτσι, αλλιώς, τραγούδησαν, χόρεψαν, έπαιξαν μια έτσι και μια αλλιώς. Και όλα αυτά σε μία και μόνο παράσταση διάρκειας μόλις μιας ώρας. Και αν κάποιοι από τους θεατές είχαν χαμηλώσει τον ήχο του αναπόφευκτου γέλιου τους, δεν σας κρύβω ότι τα δικά μου ντεσιμπέλ τα άφησα να εκφραστούν ανεμπόδιστα. Δεν σας κρύβω επίσης ότι είχα καιρό να περάσω τόσο όμορφα και απελευθερωτικά σε μια παράσταση. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Η μαμά μου ήταν λευκή και συμπονετική, με βαθιές ρίζες και από τους δυο γονείς της στη Μεσσηνία. Η γυναίκα που είχε ο παππούς στο σπίτι περίπου έναν αιώνα πριν, επίσης λευκή, ψηλή, λεπτή, φορούσε φούστες μέχρι τον αστράγαλο. Ακριβά, κεντημένα με μακριά μανίκια μεσάτα, ζακετάκια, κούμπωναν μέχρι το λαιμό και επιπλέον ήταν κόρη γιατρού, αλλά δεν ήταν μαμά της μαμάς μας. 

«Ιστορίες (γεμάτες συναισθήματα) από τις πατρίδες μας»

Ενθουσιώδες σημείωμα για το εφημεριδοπεριοδικό «Οι φιλίες των παιδιών» της ΣΤ΄ τάξης του 35ου Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών

Της Παυλίνας Μάρβιν 

Το τέταρτο τεύχος του εφημεριδοπεριοδικού «οι Φιλίες των παιδιών», κυκλοφόρησε τον Ιούνιο που μας πέρασε. Ήλθε στα χέρια μου αναπάντεχα ως δώρο (δώρο, μεταφορικά και κυριολεκτικά) για να μου θυμίσει αυτό που δεν θέλω να ξεχνάω: ότι αυτό που λέμε «μαγεία και λογοτεχνία» δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλιοπωλεία, στις βιβλιοθήκες, στα σπουδαστήρια των επιστημόνων, αλλά επίσης άφθονo στην καθημερινή πράξη και πολλάκις αθησαύριστo στην παιδική γραφή και σκέψη. 

Για την ταινία «Το δέρμα που κατοικώ» του Πέδρο Αλμοδοβάρ.

Της Εύας Στάμου

Για το βιβλίο του Ανατόλ Φρανς «Το νησί των πιγκουίνων» (μετφρ. Ιωάννα Χόνδρου, εκδ. Μεταίχμιο)

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Το βιβλιοπωλείο IANOS και οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση της νουβέλας του Κώστα Κατσουλάρη "Ο άντρας που αγαπούσε τη γυναίκα μου".

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου, 8.30 μ.μ.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι συγγραφείς Μάνος Ελευθερίου και Έλενα Μαρούτσου.

Αποσπάσματα θα διαβάσει ο συγγραφέας.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Είμαι υπέρ του συνθήματος: Ανάγνωση δια βίου.

Πριν πάω σχολείο είχα μάθει να διαβάζω:

Πα πί, δεν το είχα δει παρά μόνο ζωγραφισμένο κίτρινο.

Μα μά, την ήξερα, ήταν πάντα στο σπίτι μας.

Έ λα, με φώναζε η αδελφή μου.

Γά λα, άσπρο και πηχτό, το έπινα. Μετά είχα ένα άσπρο ψιλό μουστάκι.

Μέ λι, είχε ένα χρώμα μελί και το έβαζα πάνω σε μια φέτα ψωμί.

Νε ρό, έτρεχε από τη βρύση και ήταν δροσερό.

Κό τα, μια γειτόνισσα είχε ένα μεγάλο πουλί με αυτό το όνομα.

Της Βίκυς Βασιλάτου

Ο πλανήτης των γραμμάτων κινείται με ταχύτητα φωτός. Τι να πρωτοδιαβάσεις; Και για να μην πιάσω τον εαυτό μου αδιάβαστο, ανοιγοκλείνω βιβλία όπως ανοιγοκλείνω τα μάτια μου. Και διαπίστωσα ότι οι συνήθεις χαμένοι της υπόθεσης είναι οι κλασικοί λογοτέχνες και ποιητές. Εκείνοι που αν και διαχρονικοί, θεωρούνται παλιοί για τη νέα γενιά.

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Φθινόπωρο με όσα φθίνουν –φρούτα, αισθήματα, ονειροπολήσεις– και όσα τακτικά ανοίγουν και πάλι, σχολεία, κινηματογράφοι, φροντιστήρια. Kαι το μεταίσθημα όσων προηγήθηκαν ως εμπειρίες ή διαβάσματα. Ή μάλλον βιωματικές εμπειρίες καλοκαιρινών διαβασμάτων. Η επίγευση από το μονόλογο του Αναγνωστάκη «Είμαι αριστερόχειρ ουσιαστικά» (εκδ. Πατάκη) είναι η οιονεί απολογία του για την πρώιμη στον καιρό του σιωπή, γιατί η ποίηση είναι υπόθεση της νεότητας.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Υπήρξαν άνθρωποι, και ακόμα υπάρχουν, στη ζωή μου, από τους οποίους έμαθα και μαθαίνω πολλά ή περισσότερα, λίγα ή λιγότερα.

Από τη δασκάλα μου, στα πολύ παιδικά μου χρόνια, έμαθα ένα μικρό ποίημα που το αποστήθιζα με στόμφο. Θυμάμαι το στίχο: "Je l’aime passionnément, non pour lui même…" που είχε διάφορα σημαντικά αξιοθέατα και τον ποταμό Seine ─ αλλά και Σηκουάνα να τον πρόφερα, πάλι δεν ήξερα ποιος ήταν. 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Είχα φύγει από την όμορφη Πανεπιστημιούπολη, Καρλάιλ, και διέσχιζα την πολυπληθή Πολιτεία της Πενσυλβάνια, έκτη σε πληθυσμό με δωδεκάμισι εκατομμύρια κατοίκους, καταπράσινη, στο κάθισμα συνοδηγού στο αυτοκίνητο ενός φοιτητή επί επτά ώρες. 

Του Δημοσθένη Κερασίδη

Πώς ζει άραγε ο επιμελητής εκδόσεων; Στις μέρες μας σίγουρα «κατά τύχη». Ενώ μια ζωή ζούσε «κατά λάθος». Εξηγούμαι πάραυτα: όπως ο αγγειοπλάστης δουλεύει με τον πηλό, ο πυροσβέστης με τη φωτιά, ο συγγραφέας με τις λέξεις, έτσι και ο επιμελητής δουλεύει με το λάθος. Το λάθος είναι το πάθος του. Για την ακρίβεια, το σωστό είναι το πάθος του, γι’ αυτό και έχει ευαισθησία στο λάθος. Κι όταν αυτό το πάθος χρονολογείται από την εποχή της τυπογραφίας, τότε μάλλον είναι χρόνιο-αιώνιο. Αν και τω καιρώ εκείνω υπήρχε μόνο ο δικός μας Ανθρωπίδης… ο διορθωτής εννοώ. 

Την Δευτέρα 17 Οκτωβρίου στις 7.00 μ.μ. εγκαινιάζεται στην αίθουσα τέχνης Art Zone 42, επί της Λεωφόρου Βασιλέως Κωνσταντίνου 42, η τέταρτη ατομική έκθεση ζωγραφικής της Ρένας Αβαγιανού με τον τίτλο «Ιερός Πανικός». Στα έργα της, η ζωγράφος χρησιμοποιεί μεικτές τεχνικές και δημιουργεί ένα κόσμο ποιητικό και ονειρικό που υποστηρίζεται από δυνατά παστέλ, με διφορούμενες μορφές και σύμβολα. Μέσα από την τεχνική της, η ζωγράφος αναπτύσσει ένα προσωπικό ύφος και θίγει ζητήματα της ύπαρξης, σχολιάζοντας το φθαρτό της ύλης. 

Της Αρχοντούλας Διαβάτη

Καναδυό χρόνια πριν, πρώτη χρονιά της σύνταξης ως καθηγήτριας στη δευτεροβάθμια για τριάντα χρόνια, γράφτηκα στη Λέσχη ανάγνωσης της ΠΥΞΙΔΑΣ, Πατριαάρχου Ιωακείμ, πολύ κομψό βιβλιοπωλείο. Είχανε γνώση, αγάπη κι ενδιαφέρον για το βιβλίο οι κυρίες εκείνες και ως ασχολία έμοιαζε πολύ παρηγορητική για μια ήρεμη αποστασιοποίηση από τον κόσμο του σχολείου. Ήταν η στρατηγική της ομοιοπαθητική μήπως; 

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Αναρωτιέμαι για όλα. Τόσο αργά στη ζωή μου. ΄Η μπορεί να αναρωτιόμουν πάντα. Κάθομαι στον καναπέ, δίπλα στο πλατύ παράθυρο, απ’ όπου βλέπω ένα μεγάλο μέρος του ουρανού του Μανχάταν και νιώθω μια νοσταλγία, παράγωγο του νόστου, γι’ αυτό που σε λίγες ημέρες θα αφήσω πίσω μου, αμέσως μόλις το αεροπλάνο περάσει πάνω από τον Ατλαντικό. 

«Απέθαν’ η πεθερά μου, κ’ επλάτυν’ η γωνιά μου» (λήμμα)

Το Presto o tardi είναι ένα θεματικό λεξικό, όπου με το ξεχωριστό του στυλ ο γνωστός συγγραφέας (Μπαχαρικό Λεξικό, Κάμα Τσούχτρα, Ουαλικό Λεξικό του Σεξ, Black Out / Το Μαύρο Λεξικό, Αθωνικό Λεξικό, κ.ά.) προσεγγίζει τον θάνατο με τρυφερό, γλυκόπικρο και χιουμοριστικό τρόπο. Περιλαμβάνει εκατοντάδες λήμματα και σπάνιες εικόνες (αρκετές από τις οποίες είναι τετράχρωμες).

Μια σημαντική μορφή των τουρκικών γραμμάτων θα βρεθεί αυτό το Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου, στην Αθήνα. Σε εκδήλωση που πραγματοποιείται με ευκαιρία την έκδοση της συλλογής διηγημάτων του "Καθημερινές πολίτικες ιστορίες" (Iason Books), στο Βιβλιοπωλείο της Εστίας, στις 12 το μεσημέρι, θα μιλήσουν οι βιβλιοκριτικός και συγγραφέας Χρύσα Σπυροπούλου, ο δημοσιογράφος Νίκος Βατόπουλος και ο πανεπιστημιακός Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής.

Της Βίκυς Βασιλάτου

Την περασμένη βδομάδα, μάζεψα δυο-τρία ρούχα, τα έριξα σ’ έναν σάκο και πήρα τους αυτοκινητόδρομους. Μ’ έβγαλαν στην Πάτρα. Εκεί, κι αφού πέταξα στην κυριολεξία τα πράγματά μου σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, ξεκίνησα να περιπλανιέμαι, ώρες πολλές… Άρχισε σιγά-σιγά να βραδιάζει. Η μέρα αποχωρούσε, παραχωρώντας τη θέση της στη νύχτα και στα φώτα που στολίζουν δρόμους και μαγαζιά.