Την Δευτέρα 17 Οκτωβρίου στις 7.00 μ.μ. εγκαινιάζεται στην αίθουσα τέχνης Art Zone 42, επί της Λεωφόρου Βασιλέως Κωνσταντίνου 42, η τέταρτη ατομική έκθεση ζωγραφικής της Ρένας Αβαγιανού με τον τίτλο «Ιερός Πανικός». Στα έργα της, η ζωγράφος χρησιμοποιεί μεικτές τεχνικές και δημιουργεί ένα κόσμο ποιητικό και ονειρικό που υποστηρίζεται από δυνατά παστέλ, με διφορούμενες μορφές και σύμβολα. Μέσα από την τεχνική της, η ζωγράφος αναπτύσσει ένα προσωπικό ύφος και θίγει ζητήματα της ύπαρξης, σχολιάζοντας το φθαρτό της ύλης.
Υπάρχει άραγε μια τάση να ξεφεύγει κανείς από την πραγματικότητα ή να την υπερβαίνει;
Χωρίς αμφιβολία, υπάρχουν πολλές αναγνώσεις πίσω από αυτά τα μετα-σουρεαλιστικά τοπία που εντάσσονται στην σχολή του ζωγράφου Folon.
Ο τίτλος της έκθεσης είναι δανεισμένος από το βιβλίο της Εύας Πάλμερ-Σικελιανού «Ιερός Πανικός». Ο συγκεκριμένος τρόπος αντιμετώπισης της ζωής, όπως προτείνεται από την συγγραφέα, επίκαιρος όσο ποτέ, λειτούργησε ως έναυσμα για την δημιουργία των έργων, τα οποία έρχονται να σχολιάσουν την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της εποχής.
Όπως σημειώνεται στο προοίμιο του βιβλίου: «Ο τίτλος της αυτοβιογραφίας αναφέρεται στον ιερό φόβο, τον πανικό, που φέρνει τον άνθρωπο στα ύψη, ανέβασμα που τελείται ως συνεχής και ατέρμονη πορεία, όπου κάθε σταθμός δηλώνει άθλο πνευματικό και σκαλοπάτι για το επόμενο επίτευγμα.»
Μέσα στην συγκεκριμένη ενότητα της Ρένας Αβαγιανού, παρουσιάζονται έργα τα οποία εκτέθηκαν στην Διεθνή έκθεση ζωγραφικής “L’Art en Capital” στο Σαλόνι των ανεξαρτήτων στο Grand Palais στο Παρίσι τον Νοέμβρη του 2010.
***
Η Ρένα Αβαγιανού δημιουργεί έναν ποιητικό και ονειρικό κόσμο φορτισμένο με δυνατά παστέλ και διφορούμενες υπάρξεις. Οι άνθρωποι, τα πουλιά, γίνονται ένα όπως και η φύση με την πόλη. Μια ροζ, γαλάζια ή πράσινη ομίχλη καλύπτει τα μάτια, τα σώματα και τα τμήματα των σπιτιών που είναι παρόντα κάτω από το πλάγιο και ονειροπόλο βλέμμα της ζωγράφου.
Τα σύννεφα ξετυλίγονται σαν χρωματιστές κορδέλες ή σημαίες φορτισμένες με σύμβολα. Οι κόσμοι αυτοί είναι οικείοι, αλλά καθώς γίνονται ορατοί κάτω από πολλαπλές διαφάνειες και πτώσεις πέπλων ωθούν σε μια διάλυση της ύλης. Πρόκειται άραγε για μια τάση φυγής από την πραγματικότητα η για μια εξιδανίκευση;
Θα έλεγε κανείς ότι οι εικόνες αυτές περιμένουν ένα επεξηγηματικό κείμενο η μια μουσική σύνθεση ως συνοδεία. Χωρίς άλλο, υπάρχουν πολλές αναγνώσεις πίσω από αυτά τα μετά-σουρεαλιστικά τοπία που ανήκουν στην οικογένεια ενός Folon ή άλλου δημιουργού της λυρικής σκηνογραφίας.
Κριτικός Τέχνης,
Παρίσι, Νοέμβρης 2010
Στις «ιστορίες» που δημιουργώ, θέλω αποφεύγοντας τα περιττά στοιχεία να εστιάσω την προσοχή σε αυτό που για μένα είναι ουσιαστικό. Θέλω να αναδείξω το φθαρτό της ύλης και ιδιαίτερα του ανθρώπινου σώματος που συχνά μοιάζει να διαλύεται μέσα σε μία διαδραστική σχέση με το περιβάλλον του.
Οκτώβρης 2011
