if beale street could talk kentriki

Για το μυθιστόρημα του James Baldwin «Αν η Beale Street μπορούσε να μιλήσει» (Μτφρ. Άλκηστις Τριμπέρη, εκδ. Πόλις).

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

Αν η Beale Street μπορούσε να μιλήσει, θα μας έλεγε τα βαθύτερα μυστικά της όλων εκείνων των δεκαετιών που σημάδεψαν τον πολιτισμό των μαύρων του αμερικάνικου Νότου, εκεί κάτω, στο παραδοσιακό κέντρο του Μέμφις, το αποκαλούμενο downtown και τα οποία ποτέ δεν ήρθαν στην επιφάνεια, για διάφορους φυσικά λόγους. Κι αναφέρομαι στη μεγαλειώδη δημώδη μουσική, την τελευταία ίσως σημαδιακή μουσική ετούτου του πλανήτη και των μεγάλων και εμβληματικών μορφών της, πέρα από όλες εκείνες τις γνωστές και λεπτές πολιτιστικές αποχρώσεις των μαύρων ανθρώπων. Όμως, εν προκειμένω, σε τούτο το βιβλίο του Τζέιμς Μπόλντουιν, η οδός αυτή που παραπέμπει σε μια βαθιά πολιτιστική εστία με πολλαπλές ρίζες, συμπυκνώνει με μεταφορικό τρόπο τον αγώνα της μαύρης κοινότητας εναντίον του ρατσισμού, της κοινωνικής ισότητας και εν τέλει της επιβίωσής της. Μια τέτοια ιστορία ρατσισμού ξετυλίγει και ο Μπάλντουιν μέσω της ηρωίδας του, έχοντας όμως ως όχημα μια ιστορία ερωτική.

Την υπόθεση αγάπης της Κλεμεντίν ή της Τις, όπως συνήθως την αποκαλούν, και του Φόνι ή Αλόνσο Χαντ, οι οποίοι, ενώ κάποια στιγμή σκόπευαν να παντρευτούν εσπευσμένα, κυρίως λόγω της εγκυμοσύνης της Τις, εκείνος φυλακίζεται. Ο Φόνι είναι είκοσι δύο ετών και ασχολείται με τη γλυπτική, εκείνη μόλις δεκαεννιά, και η ιστορία εκτυλίσσεται όχι στο Μέμφις του Τεννεσί αλλά στο μεγάλο χωνευτήρι που ακούει στο όνομα Νέα Υόρκη, και πιο συγκεκριμένα στις γνωστές συνοικίες του Μανχάταν. Πατέρας του Φόνι είναι ο Φρανκ, παντρεμένος με μια όμορφη γυναίκα από την Ατλάντα. Μητέρα της αφηγήτριας του μυθιστορήματος Τις, η Σάρον, με ρίζες από το Μπέρμιγχαμ· κατάφερε να δραπετεύσει απ' την εν λόγω γωνιά της κόλασης, λόγω της καλλιτεχνικής της ενασχόλησης, συναντώντας στη συνέχεια τον άντρα της, Τζόζεφ, στο Όλμπανι και καταλήγοντας στη Νέα Υόρκη, επίσης.

Σε τούτο το βιβλίο του Τζέιμς Μπόλντουιν, η οδός αυτή που παραπέμπει σε μια βαθιά πολιτιστική εστία με πολλαπλές ρίζες, συμπυκνώνει με μεταφορικό τρόπο τον αγώνα της μαύρης κοινότητας εναντίον του ρατσισμού, της κοινωνικής ισότητας και εν τέλει της επιβίωσής της.

Η εντύπωση που δημιούργησε και άφησε το βιβλίο στο αναγνωστικό κοινό, φάνηκε και από το γεγονός της πετυχημένης προσαρμογής του στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του Μπάρρυ Τζένκινς (2018) με φόντο πάντοτε τις σεξουαλικές σχέσεις των μαύρων όπως αυτές τοποθετούνται δίπλα και απέναντι στον εκτεταμένο λευκό ρατσισμό. Η ταινία προσφέρει επίσης στους θεατές την ευκαιρία να προβληματιστούν σχετικά με το έργο ενός συγγραφέα, το βιογραφικό του οποίου είναι λίγο πολύ γνωστό, ίσως σήμερα περισσότερο από τα χρόνια του Μπόλντουιν. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως η λογοτεχνική καριέρα του Τζέιμς Μπόλντουιν (1924-1987) κράτησε κάπου τέσσερις δεκαετίες, μια εποχή κατά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είδαν στο εσωτερικό τους να ξεδιπλώνονται πολλές σεισμικές πολιτικές και πολιτιστικές κινητοποιήσεις και μετατοπίσεις, οι οποίες με τη σειρά τους επηρέασαν μεγάλες κοινωνικές μάζες και αλλαχού.

Το μυθιστόρημα Αν η Beale Street μπορούσε να μιλήσει, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1974, παρακολουθεί την ιστορία αγάπης δύο νέων μαύρων, των οποίων η ζωή διαλύεται από μια ψευδή κατηγορία εγκλήματος και είναι προάγγελος του ύστερου στυλ του Μπόλντουιν, στο οποίο κεντρική θέση κατέχει η έννοια της αγάπης. Μια ιστορία αγάπης πλημμυρισμένης με ρομαντισμό και παράλληλα με έντονη κοινωνική αντίδραση και διαμαρτυρία, επικεντρωμένη στις συναισθηματικές σχέσεις και δεσμούς δύο μαύρων οικογενειών, με απώτερο όραμα να μπορέσει κάποια στιγμή αυτή να ξεπεράσει τις ορθωμένες φυλετικές γραμμές. Αν και είχε δημοσιεύσει έναν εντυπωσιακό αριθμό έργων στη δεκαετία του '50, όπως το εν μέρει αυτοβιογραφικό Φώναξέ το στα βουνά (Go Tell It on the Mountain, 1953) και Το δωμάτιο του Τζοβάνι (Giovanni's Room, 1956), ήταν η κυκλοφορία του μυθιστορήματος Μια άλλη χώρα (Another Country, 1962) και κάποιων δοκιμίων που σταθεροποίησαν τη φήμη του Τζέιμς Μπόλντουιν, και τον κατέταξαν στους κορυφαίους συγγραφείς και διανοούμενους της Αμερικής. Σε αυτά τα έργα, στην κρίσιμη εποχή διεκδίκησης των πολιτικών δικαιωμάτων, ο Τζέιμς Μπόλντουιν προχώρησε μπροστά άφοβα, κατακρίνοντας την κοινωνική δύναμη των λευκών και προτάσσοντας την αγάπη.

Αν και είχε δημοσιεύσει έναν εντυπωσιακό αριθμό έργων στη δεκαετία του '50, όπως το εν μέρει αυτοβιογραφικό Φώναξέ το στα βουνά (Go Tell It on the Mountain, 1953) και Το δωμάτιο του Τζοβάνι (Giovanni's Room, 1956), ήταν η κυκλοφορία του μυθιστορήματος Μια άλλη χώρα (Another Country, 1962) και κάποιων δοκιμίων που σταθεροποίησαν τη φήμη του Τζέιμς Μπόλντουιν.

Σκοπός του να συμβάλλει στη διαμόρφωση εκείνης της Αμερικής που επιθυμούσε, αλλά και έκρινε απαραίτητη. Απέρριπτε τις βίαιες πράξεις, καταδίκαζε έντονα την αποκαλούμενη «αθωότητα» των λευκών στο The Fire Next Time (1963), ως συστατικό στοιχείο της λευκής υπεροχής, φέρνοντάς την σε αντιδιαστολή με τη μαύρη υποταγή και σε εκείνο που στρεβλώνει τον ηθικό χαρακτήρα της κοινωνίας των Ηνωμένων Πολιτειών. «Είναι η αθωότητα που αποτελεί το έγκλημα…», έλεγε εκεί. Η αθωότητα αυτή, υποστήριζε, καλύπτει το βίαιο φυλετικό παρελθόν και το παρόν της Αμερικής, επιτρέποντας στους λευκούς Αμερικανούς να μην αναγνωρίζουν την ευθύνη για την επαίσχυντη ιστορία τους όσον αφορά διαχρονικά τη στάση τους απέναντι στους Αφροαμερικανούς. Σε όλα αυτά, πίστευε πως μόνο η δύναμη της αγάπης θα μπορούσε να απελευθερώσει τους λευκούς από την κατάσταση της «αθωότητας» και να διαφοροποιήσει επί τα βελτίω τις ισχύουσες και από κάθε πλευρά καταδικαστέες κοινωνικές συνθήκες. Θεωρούσε το φυλετικό πρόβλημα της Αμερικής ως σύμπτωμα έλλειψης αγάπης από μεριάς των λευκών. «Όταν οι λευκοί άνθρωποι σε αυτήν τη χώρα» έγραφε, «θα μάθουν πώς να αποδέχονται και να αγαπούν τον εαυτό τους και τους άλλους, δεν θα υφίσταται πλέον φυλετικό πρόβλημα». Αποτύπωνε έτσι, για άλλη μια φορά, την πίστη του όχι μόνο στην ιδιωτική αλλά και στην πολιτική χρήση της αγάπης, θεωρώντας την πολύτιμη βοήθεια και εργαλείο για την επίλυση της διχαστικής φυλετικής διαμάχης της Αμερικής. Αναμφίβολα ήταν μια προκλητική δήλωση για το έτος 1963, και απαιτούσε εξαιρετικά μεγάλη προσπάθεια να υιοθετηθεί, όταν ο φυλετικός διαχωρισμός και η εχθρότητα απέναντι σε κάθε μικτό γάμο, κυριαρχούσαν, ακόμη, βαθιά στο σώμα της αμερικανικής κοινωνίας.

if beale street could talk 5
Η πρώτη έκδοση του βιβλίου
(1974).
 

Παρατηρούμε αυτές τις διαφορετικές εφαρμογές της αγάπης, να παρουσιάζονται σε μεγάλο βαθμό και σε άλλα κείμενα του συγγραφέα. Η λευκή «αθωότητα» και η έλλειψη αγάπης βρίσκονται στην καρδιά του δεύτερου μυθιστορήματος, το Δωμάτιο του Τζοβάνι (1956), ενώ εκείνη των δυσκολιών της διαφυλετικής αγάπης στο τρίτο μυθιστόρημά του, στο Μια άλλη χώρα (1962). Υπάρχει μια σημαντική μετατόπιση, ωστόσο, στα μεταγενέστερα κείμενα του Τζέιμς Μπόλντουιν, ξεκινώντας από το Αν η Beale Street μπορούσε να μιλήσει, στα οποία τονίζεται η μεγάλη σημασία στην ερωτική αγάπη μεταξύ των μαύρων. Να τονίσουμε, με την ευκαιρία, ότι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα είναι το πρώτο του που επικεντρώνεται αποκλειστικά σε μια μαύρη ιστορία αγάπης και το μόνο με αφηγητή μια γυναίκα.

Ένας σημαντικός λόγος γι’ αυτήν τη στροφή του συγγραφέα προς τη «μαύρη» αγάπη είναι ότι το μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε προς το τέλος της δράσης  του «Κινήματος των Μαύρων Τεχνών», το οποίο άνθισε τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Ήταν η εποχή κατά την οποία πραγματοποιήθηκαν τα περισσότερα αιτήματα του κινήματος αυτού. Σύμφωνα μ' αυτά, εκτός από τη δημιουργία μαύρων πολιτιστικών ιδρυμάτων και θεσμών, συμπεριλαμβανομένων περιοδικών και εκδοτικών οίκων οι οποίοι είχαν δεσμευτεί να ενδυναμώσουν όσο γινόταν περισσότερο τη μαύρη συνείδηση, ήταν και η στροφή της προσοχής των αναγνωστών στις ενδοφυλετικές διαστάσεις των μελών της μαύρης κοινότητας. Αναδείχτηκαν σπουδαίοι συγγραφείς, όπως η Σόνια Σάντσεζ (1934), η Νίκι Τζιοβάνι (1943), η Ντοζάκ Σάνγκε (1948-2018) και αρκετές άλλες σημαντικές προσωπικότητες και πρωτεργάτες του κινήματος. Εκεί τέθηκαν επίσης, στο επίκεντρο της συζήτησης οι ιδιαίτερες εμπειρίες των μαύρων γυναικών. Η διασταύρωση του φύλου και της φυλής με λευκούς συντρόφους, έδειξε στη μαύρη κοινότητα έναν νέο τρόπο διασύνδεσης με τους λευκούς.

James Baldwin new york
Ο Τζέιμς Μπόλντουιν γεννήθηκε στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης στις 2 Αυγούστου του 1924. Το πρώτο του μυθιστόρημα "Go Tell It on the Mountain", εκδόθηκε το 1953. Ζωντανεύοντας τις εμπειρίες του ως νεαρού ιεροκήρυκα στους δρόμους του Χάρλεμ, γνώρισε αμέσως επιτυχία και ακολούθησε το "Giovannis Room", που ερευνά το ζήτημα του ομοφυλοφιλικού έρωτα με ευαίσθητο και επιβλητικό τρόπο.
Παρότι «μαύρος και ομοφυλόφιλος», ο Τζέιμς Μπόλντουιν κέρδισε βραβεία, υποτροφίες και επιχορηγήσεις, ενώ το 1986 παρασημοφορήθηκε από τη Λεγεώνα της Τιμής. Πέθανε το 1987 στο σπίτι του στη Γαλλία. Η νεκρολογία των Times έγραφε: «Τα καλύτερα έργα του αντέχουν σε σύγκριση με οτιδήποτε εκδόθηκε την ίδια εποχή στις Ηνωμένες Πολιτείες», ενώ το Newsweek τον χαρακτήρισε ως «έναν οργισμένο συγγραφέα η ευφυΐα του οποίου ήταν τόσο προκλητική και η γραφή του τόσο καλαίσθητη, ώστε δεν άργησε να γίνει ο μαύρος συγγραφέας που οι λευκοί φιλελεύθεροι δεν έπαψαν να φοβούνται».

 

Στην κινηματογραφική προσαρμογή του βιβλίου, ο Μπάρρυ Τζένκινς κάνει μια εξαιρετική δουλειά προσαρμόζοντας το μυθιστόρημα του Μπόλντουιν για τη μεγάλη οθόνη, με μια μαγευτική και ζωγραφική προσαρμογή της πλοκής, καθώς και με την αφήγηση της Τις σε voice over, πετυχαίνει να προσδόσει με τρόπο απλό, πιστότητα και βάθος στον χαρακτήρα της Τις. Σε μια χώρα, που παραμένει και σήμερα με πολλούς τρόπους συναισθηματικά, σε σχετικά νηπιακή κατάσταση, η άγρια ​​φαντασία του Μπόλντουιν παραμένει μια επιπλέον πολύτιμη πηγή, παρέχοντας ένα ικανοποιητικό σχέδιο για τη συλλογική ευημερία της Αμερικής.

Ο Μπόλντουιν γράφοντας αυτή την ιστορία αγάπης, δημιουργεί δεσμούς ανάμεσα στα μπλουζ και τη μαύρη μυθοπλασία. Με αυτή την έννοια, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει άφοβα ότι ο Τζέιμς Μπόλντουιν εμπνεύστηκε από έναν από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές μπλουζ των Ηνωμένων Πολιτειών για να γράψει το εν λόγω μυθιστόρημά του. Το τραγούδι του W.C. Handy «Beale Street Blues» (1916) που αναφέρεται στην οδό Beale, βρίσκεται στο Μέμφις του Τεννεσί, ένα μέρος στο οποίο, όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι, γεννήθηκαν τα μπλουζ. Ο Μπόλντουιν έτσι φέρνει τα μπλουζ στο προσκήνιο μέσω της μυθοπλασίας, ενώ ταυτόχρονα αποτίει φόρο τιμής σε μια από τις κύριες παραμέτρους και βασικό χαρακτηριστικό του αφροαμερικανικού πολιτισμού. Με αυτά κατά νου, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως το βιβλίο εγγράφεται και ανήκει στην προφορική αφροαμερικανική παράδοση. Ο τίτλος που έδωσε ο συγγραφέας, υπαινίσσεται ότι εάν μπορούσε να μιλήσει η Beale Street, σίγουρα θα έλεγε και αποκάλυπτε την «αλήθεια» διαχρονικά για τα βιώματα της μαύρης κοινότητας.

Τα μπλουζ γεννήθηκαν λοιπόν, στην Beale Street. Ο δρόμος αυτός ήταν το σπίτι στην κυριολεξία σπουδαίων μουσικών όπως ο W.C. Handy, o οποίος έγραψε τα πρώτα του μπλουζ από τις αρχές της δεκαετίας του 1910. Είναι από τους πιο φημισμένους δρόμους και ψυχή του παλιού Μέμφις. Από το 1800 που μεταφέρθηκαν εκεί οι πρώτοι σκλάβοι μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, ο δρόμος σταδιακά γέμισε από κατοικίες, μπαρ, κλαμπ, πορνεία, εκκλησίες κι ό,τι άλλο κανείς μπορεί να φανταστεί. Μαζί με τους αφροαμερικανούς η περιοχή σταδιακά γέμισε με Ιρλανδούς, οι οποίοι συνήθως δούλευαν στην Αστυνομία. Το 1866 με αφορμή τον θάνατο ενός νεαρού Ιρλανδού η κατάσταση πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, όπου σημειώθηκαν δολοφονίες και άλλες βαρβαρότητες. Αργότερα στην περιοχή προστέθηκαν Γερμανοί, Ιταλοί και Εβραίοι. Στη δεκαετία του 1870 ενέσκηψαν επιδημίες χολέρας και κίτρινου πυρετού οι οποίες αποδεκάτισαν την πόλη. Οι αφροαμερικανοί, οι οποίοι επλήγησαν λιγότερο, μετά το τέλος των επιδημιών συνέβαλαν αποφασιστικά στην ανοικοδόμηση της περιοχής και εγκαταστάθηκαν οριστικά πια εκεί, ενώ η Beale Street έγινε το κέντρο κάθε κοινωνικής και πολιτιστικής τους δραστηριότητας.

beale street real
Επάνω: Η Beale Street όπως ήταν το 1990. Φωτογραφία © Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης
Κάτω: Η Beale Street όπως ήταν το 1920. Φωτογραφία © Memphis Public Library

Στην αρχή του εικοστού αιώνα, η Beale Street ήταν ένας δρόμος που έσφυζε από ζωή και η μουσική ακουγόταν από παντού· από τα μπαρ, τα κλαμπ αλλά και τις εκκλησίες. Η νύχτα, βέβαια, ήταν κάπως διαφορετική εδώ. Πιο επικίνδυνη, γεμάτη κακοποιούς, αλκοολικούς και ανθρώπους με μοναδικό σκοπό τον εύκολο πλουτισμό. Σ' αυτή τη συνθήκη και την ατμόσφαιρα γεννήθηκαν τα μπλουζ, τα οποία μαζί με τα γκόσπελ έχουν τις ρίζες τους στη μουσική που κουβάλησαν από την πατρίδα τους την Αφρική, όταν μεταφέρθηκαν σκλάβοι στις βαμβακοφυτείες του Νέου Κόσμου. To 1909, σημειωτέον, o Ηandy έγραψε ένα μπλουζ για τον “Boss” Crump, τον διαβόητο Δήμαρχο της πόλης, το «Boss Crump Blues». Τον Handy ακολούθησαν στη συνέχεια οι Muddy Waters, Furry Lewis, Albert King, Alberta Hunter, Bobby “Blue” Band και ένα σωρό άλλοι που προστέθηκαν στη μεγαλειώδη ιστορία των μπλουζ.

Η παρουσία του βιβλίου στην ελληνική γλώσσα από τις –πάντοτε άψογης αισθητικής– εκδόσεις Πόλις, μεταφρασμένο από την Άλκηστη Τριμπέρη, αποτελεί ένα ακόμη μαύρο αναγνωστικό διαμάντι. Τα μπλουζ στις περισσότερες των περιπτώσεων ήταν πλημμυρισμένα με ανθρώπινο πόνο, ανεργία, αγωνία, φτώχεια, απιστίες, προδοσίες, φυλακίσεις, οργή και θλίψη για την περιρρέουσα κοινωνική κατάσταση και τον φυλετικό ρατσισμό, παραμέτρους και καταστάσεις που παρουσιάζονται με έντονο ή υφέρποντα τρόπο μέσα στο μυθιστόρημα Αν η Beale Street μπορούσε να μιλήσει του Τζέιμς Μπόλντουιν.

* Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ν. ΣΧΟΡΕΤΣΑΝΙΤΗΣ είναι Διευθυντής Χειρουργικής στο Παν/κό Νοσ/μείο Ηρακλείου και συγγραφέας. Τελευταίο του βιβλίο, η μελέτη «Ξεδιπλώνοντας πτυχές της λογοτεχνικής καθημερινότητας» (εκδ. Οδός Πανός).

Στην κεντρική εικόνα: Φωτογραφία από την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, σε σκηνοθεσία του Barry Jenkins.


Baldwin exΑν η Beale Street μπορούσε να μιλήσει
JAMES BALDWIN
Μτφρ. ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΤΡΙΜΠΕΡΗ
ΠΟΛΙΣ 2020
Σελ. 272, τιμή εκδότη €16.00

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ JAMES BALDWIN

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ιούδας» του Άμος Οζ (κριτική) – Η Ιστορία, η προδοσία και οι αποδιοπομπαίοι τράγοι

«Ιούδας» του Άμος Οζ (κριτική) – Η Ιστορία, η προδοσία και οι αποδιοπομπαίοι τράγοι

Για το βιβλίο του Άμος Οζ «Ιούδας» (μτφρ. Μάγκι Κοέν, εκδ. Καστανιώτη). Κεντρική εικόνα: o Μπεν Γκουριόν, ιδρυτής και πρώτος πρωθυπουργός του Ισραήλ, επιθεωρεί στρατεύματα το 1957. 

Γράφει ο Μιχάλης Μοδινός 

Η παρ...

«Η λευκή καλύβα» του Τούρβαλντ Στεν (κριτική) – Η συγκάλυψη του παρελθόντος και το ένστικτο της επιβίωσης

«Η λευκή καλύβα» του Τούρβαλντ Στεν (κριτική) – Η συγκάλυψη του παρελθόντος και το ένστικτο της επιβίωσης

Για το μυθιστόρημα του Τούρβαλντ Στεν [Thorvald Steen] «Η λευκή καλύβα» (μτφρ. Βίκυ Πορφυρίδου, εκδ. Βακχικόν). Kεντρική εικόνα: από την ταινία «Tusk». 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

«Ζούμε μονάχα λίγο. Ξέρουμε μόνο κάτ...

«Το πηγάδι» του Χουάν Κάρλος Ονέτι (κριτική) – Ένας υπαρξιστής από την Ουρουγουάη

«Το πηγάδι» του Χουάν Κάρλος Ονέτι (κριτική) – Ένας υπαρξιστής από την Ουρουγουάη

Για το ευσύνοπτο μυθιστόρημα του ουρουγουανού Χουάν Κάρλος Ονέτι [Juan Carlos Onetti] «Το πηγάδι» (μτφρ. Λευτέρης Μακεδόνας, εκδ. Μάγμα). Στην κεντρική εικόνα, λεπτομέρεια από το εξώφυλλο της πορτογαλικής έκδοσης. 

Γράφει ο Φώτης Καραμπεσίνης

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου 2024: Νικητής ο Μίρτσεα Καρταρέσκου

Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου 2024: Νικητής ο Μίρτσεα Καρταρέσκου

Ο Ρουμάνος συγγραφέας Μίρτσεα Καρταρέσκου [Μircea Cartarescu] έλαβε το βραβείο για το μυθιστόρημά του «Solenoid» που είναι εν μέρει αυτοβιογραφικό και μάς μεταφέρει στην κομμουνιστική Ρουμανία των τελών του ‘70. Στα ελληνικά τον έχουμε γνωρίσει με το μυθιστόρημα «Νοσταλγία» (μτφρ. Βίκτορ Ιβάνοβιτς, εκδ. Καστανιώτη)....

ΔΕΒΘ 2024: Γυναίκες, φύλο και φεμινισμοί – Τι είδαμε, τι καταλάβαμε

ΔΕΒΘ 2024: Γυναίκες, φύλο και φεμινισμοί – Τι είδαμε, τι καταλάβαμε

Ένα από τα αφιερώματα της φετινής ΔΕΒΘ ήταν αυτό στις «Γυναίκες», μια ευρεία θεματική που ξεδιπλώθηκε μέσα από συζητήσεις για συγγραφείς, εκδότριες και μεταφράστριες, για τη γυναίκα σαν λογοτεχνικό ήρωα, αλλά και τη γυναικεία γραφή. Οι εκδηλώσεις ήταν διάχυτες στο πρόγραμμα, αρκετές συνέπιπταν η μία με την άλλη, αλλ...

Όταν ο Στέφαν Τσβάιχ αποστρεφόταν τον χορό, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο

Όταν ο Στέφαν Τσβάιχ αποστρεφόταν τον χορό, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο

Σκέψεις με αφορμή το κείμενο του Στέφαν Τσβάιχ [Stefan Zweig] «Η ομογενοποίηση του κόσμου» (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, Άγγελος Αγγελίδης), το οποίο κυκλοφορεί στη σειρά «Βιβλίδια» των εκδόσεων Άγρα.

Γράφει ο Κ.Β. Κατσουλάρης

Θα σου μιλήσω για ένα...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της βραβευμένης με Νόμπελ λογοτεχνίας Ανί Ερνό [Annie Ernaux] «Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), μια συνομιλία, μέσω μέιλ, της Ερνό με τον Φρεντερίκ Ιβ Ζανέ [Frederic-Yves Jeannet]. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμ...

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ [Graeme Macrae Burnet] «Μελέτη περίπτωσης» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου), το οποίο κυκλοφορεί στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στην αρχή, καθώς ...

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Μουράτ Εσέρ [Murat Eser] «Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής», η οποία κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εφημερίδα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Για τα βιβλία των Κνουτ Χάμσουν [Knout Hamsun] «Η πείνα» (μτφρ. Βασίλη Δασκαλάκη), Νικολάι Γκόγκολ [Νikolai Gogol] «Το παλτό» (μτφρ. Κώστας Μιλτιάδης), Μαξίμ Γκόρκι [Maxim Gorky] «Τα ρημάδια της ζωής» (μτφρ. Κοραλία Μακρή) και Λέον Τολστόι [Leon Tolstoy] «Η σονάτα του Κρόιτσερ» (μτφρ. Κοραλία Μακρή). 

...
Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Εαρινά αναγνώσματα από όλο τον κόσμο. Νομπελίστες, αναγνωρισμένοι συγγραφείς, αλλά και νέα ταλέντα ξεχωρίζουν και τραβούν την προσοχή. Στην κεντρική εικόνα, οι Αμπντουλραζάκ Γκούρνα, Κάρα Χόφμαν, Ντέιβιντ Μίτσελ.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος 

Από την...

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Η επιστήμη προχωράει με ραγδαίoυς ρυθμούς. Η 4η βιομηχανική επανάσταση θα στηριχθεί στην κβαντική υπεροχή και την Τεχνητή Νοημοσύνη. Για να ξέρουμε πώς θα είναι το μέλλον μας επιλέγουμε τρία βιβλία που εξηγούν λεπτομέρως όλα όσα θα συμβούν. Kεντρική εικόνα: @ Wikipedia.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ