Του Λεωνίδα Καλούση

Ομπάμα, 4 χρόνια πριν*

Του Σωτήρη Βανδώρου

Στο βιβλίο με το μάλλον άστοχο τίτλο «Ομπάμα και Ευρώπη» συγκεντρώνονται τρεις ομιλίες του εκλεγέντος αμερικανού προέδρου που αναλαμβάνει καθήκοντα μεθαύριο [20/1/2009]:

Η ρητορεία και η αίσθηση του μεγαλοϊδεατισμού του είναι συχνά απωθητικές, σημειώνει ο Χρήστος Χρυσόπουλος για τον Κωστή Παλαμά.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Tου Νίκου Κουρμουλή

Στις πιανιστικές κλίμακες ενός Θελόνιους Μονκ, το λίκνισμα της παραζάλης αρχινά. Αναλόγως, το τζάζι γράψιμο του Άρνε Νταλ απαλείφει τις ιαχές του εύπεπτου θρίλερ και αναδεικνύει τις οξείες γωνίες της πολιτικής δράσης.

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Το ντοκυμαντέρ «Εames: The Architect and the Painter”[1], που είδα πριν από λίγους μήνες στη Νέα Υόρκη, και το βίντεο του “Ιce Cube Celebrates the Eames”[2] εντείνουν τη Wanderlust που δεν με αφήνει να ησυχάσω: οι δρόμοι μού γνέφουν – αν δεν με συγκρατήσει κάποιος ή κάτι, θα με παρασύρει ο άνεμος όπως παρασέρνει τους θύσανους στην έρημο.

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Το ντοκυμαντέρ «Εames: The Architect and the Painter”[1], που είδα πριν από λίγους μήνες στη Νέα Υόρκη, και το βίντεο του “Ιce Cube Celebrates the Eames”[2] εντείνουν τη Wanderlust που δεν με αφήνει να ησυχάσω: οι δρόμοι μού γνέφουν – αν δεν με συγκρατήσει κάποιος ή κάτι, θα με παρασύρει ο άνεμος όπως παρασέρνει τους θύσανους στην έρημο.

Του Κ.Β. Κατσουλάρη 

Έργο μεταιχμιακό, με πολλές φιλοσοφικές και αλληγορικές προεκτάσεις, η «Σκακιστική νουβέλα*» του μεγάλου αυστροεβραίου συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ είναι δικαίως μια από πλέον διαβασμένες και σχολιασμένες νουβέλες του εικοστού αιώνα.

Του Λεωνίδα Καλούση

Καθώς περιφέρομαι με το ποδήλατο στα κοντινά αθηναϊκά προάστια έρχομαι αντιμέτωπος με ένα απεχθές όσο και συνηθισμένο θέαμα: δεκάδες ζώα, γάτες κυρίως, περιστέρια συχνότατα και όχι σπάνια σκύλοι, κείτονται άψυχα καταμεσής στο δρόμο, όπου και αφήνονται να αποσυντίθεται μέχρις εσχάτων – συχνά δίπλα σε σχολεία, αυλές σπιτιών, πόρτες μαγαζιών. 

Της Εύας Στάμου

Το Harvard Book Store ιδρύθηκε το 1932, και θεωρείται από τα ορόσημα της περιοχής Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης.

Της Εύας Στάμου

Το Harvard Book Store ιδρύθηκε το 1932, και θεωρείται από τα ορόσημα της περιοχής Κέμπριτζ της Μασαχουσέτης.

Διαβάζοντας την Κοινωνιολογία της παγκοσμιοποίησης της Saskia Sassen (εκδ. Μεταίχμιο 2011) [1] κάνω μια σειρά παρατηρήσεις, μερικές από τις οποίες καταγράφω εδώ.

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Της Μαρίας Καλιόρη 

Χειρότερο από το να μην έχεις ψωμί να φας, είναι να σου έχουν κόψει τη γλώσσα και να μην μπορείς να μιλήσεις.

Της Εύας Στάμου

Το βράδυ της 9ης Οκτωβρίου μια τεράστια ανθρώπινη αλυσίδα που προκαλούσε την έκπληξη των περαστικών, πεζών και τροχοφόρων, περικύκλωσε την εκκλησία στην κεντρική πλατεία του Χάρβαρντ, όπου παρουσιάστηκε το πρόσφατο βιβλίο του Σαλμάν Ρασντί με τίτλο Joseph Anton: Α Memoir*.

Της Εύας Στάμου

Το βράδυ της 9ης Οκτωβρίου μια τεράστια ανθρώπινη αλυσίδα που προκαλούσε την έκπληξη των περαστικών, πεζών και τροχοφόρων, περικύκλωσε την εκκλησία στην κεντρική πλατεία του Χάρβαρντ, όπου παρουσιάστηκε το πρόσφατο βιβλίο του Σαλμάν Ρασντί με τίτλο Joseph Anton: Α Memoir*.

Του Ρωμανού Σκλαβενίτη*

Στην πραγματικότητα, οι δεκαετίες κλείνουν μία δεκαετία αργότερα από το χρονολογικό τους πέρας. Περίπου τότε, διευκρινίζονται οριστικά και ταξινομούνται στο παρελθόν. Επομένως, ύστερα από τα '70s και τα '80s, είναι καιρός για τα '90s να αποκτήσουν brand. 

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Διαβάζοντας ένα κείμενο του Steffen Steffensen για την επιρροή του Κίρκεγκωρ στη γερμανική λογοτεχνία[1], άνοιξα μια πόρτα και βρέθηκα σ’ ένα κατάφωτο δωμάτιο. Η λογοτεχνία: μια σειρά από σκαλοπάτια που σε οδηγούν σ’ ένα κατάφωτο δωμάτιο. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί όταν μέσα από το κινηματογραφικό έργο του Μπέργκμαν ανακάλυψα, ξαφνικά, τον Καρλ Γιάσπερς: μια μεγάλη, για μένα, ανακάλυψη. 

Του Νίκου Σκιαδόπουλου *

Τις τελευταίες δεκαετίες ιστορικοί και φιλόσοφοι των επιστημών κατάφεραν να κλονίσουν μια διαδεδομένη πεποίθηση: ότι οι επιστήμες αναπτύσσονται ανεξάρτητα από πολιτικές και κοινωνικές συνισταμένες.

Του Λεωνίδα Καλούση

Διατρέχοντας προφίλ ή σελίδες «φίλων» στο facebook, γνωστών ή αγνώστων, διαπίστωσα το εξής: όλο και πιο πολλοί δουλεύουν για την ίδια Εταιρεία: την Myself. 

Για το βιβλίο του Άλντους Χάξλεϋ «Ο τυφλός λυτρωτής» (μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, εκδ. Scripta, 2004)

Η μη βία ως πολιτική πράξη

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

Εγκώμιο της πραότητας (2)[1]

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Φτάσαμε ως εδώ επειδή μας λείπει η δημοκρατική παιδεία και η πολιτική αρετή.

Του Ρωμανού Σκλαβενίτη-Πιστοφίδη*

Η απλή λογική (όπως και η επιστημονική αλήθεια) λέει πως η θεραπευτική αγωγή πρέπει να είναι ατομικώς προσδιοριζόμενη και διαρκώς αναθεωρούμενη. Δηλαδή, κάθε ασθενής αποτελεί έναν ιδιαίτερο γρίφο, ο οποίος πρέπει να προσεγγίζεται τόσο με επιστημονικούς όρους όσο και με ανθρωπιστικούς. Όπως είναι φυσικό, τα ιδανικά είναι ανεφάρμοστα και σύντομα ξεχνιούνται. Η πρακτικότητα επιτάσσει την κατάστρωση κοινής μεθοδολογίας για τη θεραπευτική προσέγγιση: δεν υπάρχουν ούτε χρήματα ούτε χρόνος ούτε αληθινή διάθεση για την ιδεώδη θεραπεία. 

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Του Λεωνίδα Καλούση

Φέτος πήγαν όλα κατ’ ευχήν και τα βιβλία μοιράστηκαν εγκαίρως στα σχολεία. Τα ελληνόπουλα θα πορευτούν μαζί τους αναπτύσσοντας το οικείο σε όλους μας αγαπόμισος. 

«Κύριε Πίντσον, έχουμε κι άλλες δουλειές!»

Για τη μεταγραφή: Τούλα Παπαπάντου*

Μπήκε ο Σεπτέμβρης, μήνας που ξεκινούν και πάλι τα σχολεία. Είναι η δεύτερη σχολική χρονιά που με αφήσανε και πάλι μόνη. Όχι όμως άδεια ή απαρηγόρητη. Ξέρετε τι είναι να έχεις συντροφιά περισσότερους από 6.000 χιλιάδες τίτλους βιβλίων; Και όχι μόνο βιβλία αλλά και ΣιΝτι και βιντεοκασέτες και πολλά άλλα. Και δε μιλάμε για απλή συντροφιά, αυτά είναι τα σπλάχνα μου, το εσωτερικό μου. Για να καταλάβετε, θα σας τα πω από την αρχή. 

Της Εύας Στάμου

Οι γυναίκες έχουν την τιμητική τους αυτή την περίοδο στα Αμερικάνικα ΜΜΕ. Ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες με τον πρωινό καφέ στο Boston Common διαβάζω ότι η αύξηση του ποσοστού των γυναικών που βάζουν υποψηφιότητα για το Αμερικάνικο Κοινοβούλιο και τη Γερουσία δεν ήταν ποτέ τόσο υψηλή. 

Της Εύας Στάμου

Οι γυναίκες έχουν την τιμητική τους αυτή την περίοδο στα Αμερικάνικα ΜΜΕ. Ξεφυλλίζοντας τις εφημερίδες με τον πρωινό καφέ στο Boston Common διαβάζω ότι η αύξηση του ποσοστού των γυναικών που βάζουν υποψηφιότητα για το Αμερικάνικο Κοινοβούλιο και τη Γερουσία δεν ήταν ποτέ τόσο υψηλή. 

Του Λεωνίδα Καλούση

Οι συστηματικές βιαιότητες μελών και βουλευτών της Χρυσής Αυγής επανέφεραν στο προσκήνιο μια από τις βαθύτερες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας: την ανεκτικότητά της απέναντι σε διάφορες μορφές μη θεσμικής βίας (πολιτικής, κοινωνικής, ενδοοικογενειακής, γηπεδικής).

Του Ρωμανού Σκλαβενίτη-Πιστοφίδη*

Φαίνεται πως όλοι έχουν κάτι να πουν για το Πανεπιστήμιο και τις σπουδές. Συγκεκριμένα, κάτι κακό. Σαν να διαψεύδονται οι προσδοκίες όλων· σαν οι σπουδές να μην αντιστοιχούν στο επίπεδο του μέσου Έλληνα φοιτητή. Η ιδέα πως στην Ελλάδα υπήρξαν όλοι καλοί και τίμιοι φοιτητές είναι παλιά: τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από την ιδέα πως φταίνε πάντοτε οι άλλοι. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. 

Του Λεωνίδα Καλούση

Συχνά τελευταία γίνεται λόγος για την ανάγκη υιοθέτησης μιας νέας πολιτικής κουλτούρας. Τέτοιο δείγμα, ισχυρίζονται ορισμένοι, είναι η συγκρότηση της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης. 

Της Εύας Στάμου 

Το μυθιστόρημα του Γκουτιέρες περιέχει μία σειρά από ευκρινείς, πυκνές περιγραφές που προσφέρουν στον αναγνώστη μια ολοζώντανη και άκρως παρακμιακή εικόνα της σύγχρονης Κούβας.

Του Λεωνίδα Καλούση

Η υπόθεση πλαστοπροσωπίας με πρωταγωνιστή τον βρετανό συγγραφέα Ρ. Τζ. Έλορι είναι, αν όχι πρωτότυπη, σίγουρα εύγλωττη. Χρησιμοποιώντας «περσόνες», σέρφαρε στα μεγάλα βιβλιολογικά σάιτ, μα κυρίως στον κόμβο του Amazon, επιδιδόμενος σε ένα διπλά επωφελές «σπορ»: τη διαφήμιση του εαυτού του και τη δυσφήμιση των «ανταγωνιστών» του.