Του Κώστα Κατσουλάρη
Γνωρίζω πολλούς, ευαίσθητους και ευφυείς κατά τα άλλα, που αφήνονται να παρασυρθούν από το εκάστοτε πνεύμα της εποχής. Στα χρόνια της οικονομικής ευρωστίας, της κερδοσκοπικής μανίας, γέμιζαν τις μέρες και τις νύχτες τους συμμετέχοντας σε όργια ευδαιμονίας, εκεί όπου τους έσπρωχναν οι λάιφ στάιλ επιταγές ή οι ανάγκες μιας εργασίας χωρίς ωράρια που εξαγόραζε προσωπικό χρόνο επιστρέφοντάς τον υπό τη μορφή «χάπενινγκ», «πάρτι γενεθλίων», «μίτινγκ» κοκ.
Οι ίδιοι άνθρωποι, που ποτέ δεν έβρισκαν χρόνο και ησυχία, αφήνονται τώρα να τους καταλάβει η οργή δίχως να αναστοχάζονται ή να αμφισβητούν το μοντέλο ζωής που τους οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Κι όταν αναρωτιούνται «τι φταίει», στο κάδρο βάζουν πάντοτε άλλους: τους ισχυρούς του κόσμου, τους πολιτικούς, το «σύστημα»· υπεκφεύγουν, αρνούνται να αλλάξουν ορίζοντα, αξίες, προτεραιότητες.
Απέναντι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, που βρίσκονται σε «κρίση» πολύ πριν αρχίσουμε να μιλάμε για οικονομική κρίση, η δική μας απάντηση παραμένει η ανάγνωση. Το βιβλίο, σήμερα περισσότερο από ποτέ, αποτελεί έναν πλούσιο κόσμο αναφοράς, πηγή αστείρευτων δυνατοτήτων, ισχυρή άμυνα ενδοσκόπησης απέναντι στην ισοπεδωτική εξωστρέφεια της σύγχρονης ζωής.
Η καταβύθιση στις σελίδες ενός βιβλίου –ενός καλού βιβλίου, στην ευτυχέστερη περίπτωση– παραμένει και σήμερα ένα από τα πολυτιμότερα δώρα που μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας. Όχι για να περιχαρακωθούμε στην ιδιωτεία μας, αλλά για να ανοιχτούμε στον Άλλον.
Όλο και συχνότερα, με ποικίλες αφορμές, γίνεται φανερό ότι αυτό το άνοιγμα είναι το μεγάλο αίτημα του καιρού μας.
