Του Λεωνίδα Καλούση
Καθώς περιφέρομαι με το ποδήλατο στα κοντινά αθηναϊκά προάστια έρχομαι αντιμέτωπος με ένα απεχθές όσο και συνηθισμένο θέαμα: δεκάδες ζώα, γάτες κυρίως, περιστέρια συχνότατα και όχι σπάνια σκύλοι, κείτονται άψυχα καταμεσής στο δρόμο, όπου και αφήνονται να αποσυντίθεται μέχρις εσχάτων – συχνά δίπλα σε σχολεία, αυλές σπιτιών, πόρτες μαγαζιών.
Η μαζικότητα της επίθεσης, που δεν γίνεται αντιληπτή στους εποχούμενους με μηχανοκίνητα, μαρτυρά πως δεν πρόκειται απλώς για «παράπλευρες απώλειες» ενός τρόπου ζωής, αλλά για την πεμπτουσία του.
Η αδιαφορία για το φόνο και η συνακόλουθη εγκατάλειψη των κουφαριών ουδόλως μολύνουν τη διαλαλούμενη φιλοζωική μας ευαισθησία.
Η ειρωνεία οξύνεται αν αναλογιστεί κανείς ότι στην πλειονότητά τους πρόκειται για οικόσιτα που έχουν «εκπέσει» όταν το απόθεμα αισθημάτων που τα αφορούσε είχε πλέον καταναλωθεί.
