Του Λεωνίδα Καλούση
Οι συστηματικές βιαιότητες μελών και βουλευτών της Χρυσής Αυγής επανέφεραν στο προσκήνιο μια από τις βαθύτερες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας: την ανεκτικότητά της απέναντι σε διάφορες μορφές μη θεσμικής βίας (πολιτικής, κοινωνικής, ενδοοικογενειακής, γηπεδικής).
Οι κοινωνίες όμως πρέπει να προχωρούν, αλλιώς παρακμάζουν. Μήπως έχει έρθει η ώρα να συμφωνήσουμε, τουλάχιστον οι περισσότεροι, σε δύο απλά πράγματα;
Α. Στην Ελλάδα υπάρχει και λειτουργεί μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία την οποία οφείλουμε να βελτιώσουμε αλλά και να προστατέψουμε.
Β. Καμιά πράξη βίας από κοινωνικές ομάδες (διαδηλωτές, οργανώσεις, συντεχνίες) δεν είναι ανεκτή, με όποια πολιτική ή ιδεολογική κάλυψη κι αν εμφανίζονται.
Το καμπανάκι, λοιπόν, χτυπάει. Όλο και συχνότερα. Αρκεί να μην νομίζουμε ότι είμαστε μονίμως εμείς που το χτυπάμε κι ότι αφορά πάντοτε κάποιους άλλους.
