Του Λεωνίδα Καλούση
Συχνά τελευταία γίνεται λόγος για την ανάγκη υιοθέτησης μιας νέας πολιτικής κουλτούρας. Τέτοιο δείγμα, ισχυρίζονται ορισμένοι, είναι η συγκρότηση της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης.
Ήταν όμως πραγματικός νεωτερισμός να καταφέρουν να συγκυβερνήσουν πολιτικοί φορείς που, ουσιαστικά, συμφωνούν; Μήπως, ολίγον πρακτικό πνεύμα και κάποια αίσθηση χρέους δεν θα ήταν αρκετά;
Αντιθέτως, μια ουσιαστικά νέα κουλτούρα συνεργασίας θα απαιτούσε να κάτσει κανείς στο ίδιο τραπέζι με αυτούς με τους οποίους διαφωνεί. Μια σωστή ιδέα, μια ενδιαφέρουσα ανάλυση, μια οξυδερκής παρατήρηση μπορεί να προέλθει από τις πλέον αναπάντεχες πλευρές του πολιτικού φάσματος.
Συνεπώς, ας μην βολεύονται ορισμένοι στο ξεκούραστο παιχνίδι των κοινωνικών και ιδεολογικών περιχαρακώσεων, κι ας ανοίξουν τ’ αυτιά τους. Κανείς τους δεν είναι παντογνώστης, όση κουλτούρα συνεργασίας αν έχει στο βιογραφικό του.
