Της Μαρίας Καλιόρη
Χειρότερο από το να μην έχεις ψωμί να φας, είναι να σου έχουν κόψει τη γλώσσα και να μην μπορείς να μιλήσεις.
Δεν γνωρίζω καθόλου το έργο και τους συντελεστές του. Ίσως είναι καλό, ίσως κακό, ίσως βέβηλο. Το γεγονός ότι τα υποπροϊόντα της κοινωνίας του μίσους αποφασίζουν ότι η συγκεκριμένη παράσταση, χθες, έπρεπε να κατέβει, αύριο ένα βιβλίο να καεί, στη συνέχεια να καεί και το χέρι που κρατούσε το βιβλίο, νομίζω ότι δεν αφήνει αμφιβολίες για την εκτροπή που συντελείται μπροστά στα μάτια μας.
Πώς αντιμετωπίζεται στη πράξη ο κανιβαλισμός χωρίς να γίνεις ο ίδιος κανίβαλος; Με απάθεια, με ανοχή, με υπουργικές, κομματικές ή ανακοινώσεις σωματείων που καταδικάζουν τέτοια φαινόμενα; Η άρση της βουλευτικής ασυλίας για αξιόποινες πράξεις ισχύει ή έχει καταλυθεί και αυτή, υποκύπτοντας αβασάνιστα στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης που μας έχει επιβληθεί και "χάριν'' της οποίας οι δημοκρατικές διαδικασίες πάνε περίπατο; Είναι άραγε πολυτέλεια να συζητάμε, να θιγόμαστε και να πονάμε όταν κατεβαίνει βιαίως μια παράσταση, όχι πλέον από κάποιους γραφικούς παλαιοημερολογίτες αλλά από τάγματα εφόδου με εκλεγμένους εκπροσώπους της Βουλής;
Ας μην έχουμε αυταπάτες: Δεν είμαστε απλώς μπροστά σε κάποιους κακομαθημένους κι ανώριμους ελληναράδες που περιφέρουν το αντριλίκι τους και ρίχνουν και καμιά σφαλιάρα για να το επιβεβαιώσουν. Είναι κλινικές περιπτώσεις και χρίζουν άμεσης ψυχιατρικής βοήθειας. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί και αξιόλογοι ειδικοί που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους πάσχοντες. Όμως επειδή το αποτέλεσμα μιας ψυχοθεραπείας θ' αργήσει να φανεί, ποιος θα υπερασπιστεί στο μεσοδιάστημα το δικαίωμά μου να πηγαίνω σε όποια παράσταση θέλω, να ανεβάζω όποιο έργο επιλέξω, να διαβάζω όποια εφημερίδα με εκφράζει;
Ο φονταμενταλισμός κι ο φασισμός δεν είναι ''προνόμιο'' της μιας ή της άλλης κουλτούρας. Η δημοκρατία μπορεί να γεννήθηκε εδώ, αλλά δεν κατοχυρώθηκε για πάντα.
Σε ό,τι με αφορά, το βράδυ θα πάω στο θέατρο Χυτήριο.
