Δύο αδελφάκια παίζουν με την καθιστή αρκούδα, ενώ θα έπρεπε να διαβάζουν τα μαθήματά τους. Ακούγονται βήματα. Η αδελφή τους έρχεται να τα ελέγξει. Ο Λευτέρης κρύβει βιαστικά το παιχνίδι κάτω από το κρεβάτι. Ο Μουσταφά το βάζει στην ντουλάπα και την κλειδώνει. Γρήγορα γρήγορα στρώνονται στο γραφείο τους και κάνουν πως μελετούν. Η Γιωτούλα φεύγει ικανοποιημένη για να ενημερώσει τη μητέρα. Όταν η πόρτα κλείσει και μείνουν οι δυο τους ξανά, ο Λευτέρης θα ψάξει για το παιχνίδι, όμως δεν θα το βρει...
Οι ήρωες κουβαλάνε αναμνήσεις φτιαγμένες από μoβ υλικά. Άλλοτε εμφανίζονται τα επεισόδια της ζωής του ενός, άλλοτε του άλλου, ορισμένα από την παιδική ηλικία. Τα παθήματα, η μνήμη του Μουσταφά και του Λευτέρη, κείνο που τον τρώει, κείνο που τον σώζει. Είναι ευχή και κατάρα οι τόσοι αξιόπιστοι επιζήσαντες. Ίσως και τίποτα από τα δυο. Ένας εαυτός, δισυπόστατος, που αισθάνεται. Επειδή θυμάται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Αλί, ένας Βούλγαρος μετανάστης, και η Μουνιρέ, η γυναίκα με τα γαλανά μάτια, ζουν έναν μεγάλο έρωτα κόντρα στις δυσκολίες και τις προκαταλήψεις. Μαζί, παλεύουν να χτίσουν μια ζωή με αξιοπρέπεια, από το βαγονένιο σπίτι δίπλα στο ποτάμι μέχρι τις εξορίες και τις περιπλανήσεις.
Μέσα από τα μάτια του γιου τους, ξεδιπλώνονται οικογενειακές αναμνήσεις, οδυνηρές απώλειες αλλά και στιγμές αγάπης που γίνονται το καταφύγιο σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις.
Ένα ταξίδι νοσταλγίας και ελπίδας, το οποίο μας θυμίζει ότι ακόμα και στις πιο δύσκολες περιόδους, η ανθρώπινη ψυχή βρίσκει τον τρόπο να ανθίσει. Μέσα από ένα χρονικό μνήμης, ξετυλίγεται μια ιστορία δύναμης και θάρρους, που μόνο μεγάλη θα μπορούσε να είναι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η "Μεγάλη ιστορία" τιμήθηκε το 2000 με το Βραβείο Γλώσσας της Ένωσης Συγγραφέων Τουρκίας και είναι το πρώτο βιβλίο του που κυκλοφορεί στα ελληνικά.

Η Σοφία, μια νεαρή ηθοποιός, θα είχε μπροστά της μια λαμπρή καριέρα στο Ρίο ντε Τζανέιρο, αν δεν ερχόταν αντιμέτωπη με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ύστερα από μια επεισοδιακή σχέση με τον Κάρλος, έναν πασίγνωστο θεατρικό συγγραφέα, και μερικές ακόμα επώδυνες εμπειρίες, φαίνεται να έχει χάσει τον έλεγχο της ζωής της. Η μόνη λύση για εκείνη είναι να εκδικηθεί τους άντρες που την πλήγωσαν. Ξεκινάει, λοιπόν, να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιό της. Θα καταφέρει άραγε να βρει τη λύτρωση που τόσο αποζητά;
Μια αφοπλιστική ιστορία για την κακοποίηση και τις συνέπειές της. Για τα τραύματα που μένουν ανοιχτά, την ενοχή και την απεγνωσμένη προσπάθεια να περισώσει κανείς ό,τι έχει απομείνει. Στη σκόνη, η Μοργκάνα Κρέτζμαν θίγει καίρια κοινωνικά ζητήματα χωρίς εξωραϊσμούς, και οδηγεί τον αναγνώστη σε μια τολμηρή περιπλάνηση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, χαρίζοντάς του ένα απρόσμενο τέλος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Μαρία, ή αλλιώς το Μαριουλάκι, είναι μια νέα κοπέλα που από την εφηβεία της αναγκάστηκε να καταφύγει στην πρωτεύουσα, ψυχοκόρη στο σπίτι της κυρίας Θάλειας. Εκεί θα τη βρει ο πόλεμος, η κατοχή κι ο Εμφύλιος. Σ’ αυτά τα χρόνια, το Μαριουλάκι μεγαλώνει και ωριμάζει παράλληλα, μέσα από τις δυσκολίες της εποχής, διατηρώντας ωστόσο τη φρεσκάδα της ηλικίας της.
Το μυαλό κι η καρδιά της ταξιδεύουν συχνά στο νησί της και στην οικογένειά της. Θα καταφέρει στα σκληρά αυτά χρόνια να αντεπεξέλθει και να επιβιώσει; Κι αν ναι, με τι κόστος;
Με έντονο το στοιχείο της περιγραφής αλλά και της διακειμενικότητας, η συγγραφέας μάς μεταφέρει στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’40, με τον αναγνώστη να βυθίζεται σ’ αυτό το ταξίδι και να παρακολουθεί βήμα βήμα τη ζωή της πρωταγωνίστριας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μία νεαρή που τρέχει ολόγυμνη στη λεωφόρο, ένα κορίτσι που ονειρεύεται να κοιμηθεί εκατό χρόνια και να μην έρθει ποτέ κανένας πρίγκιπας να τη φιλήσει, η δεσποινίς Αλίκη που βαδίζει ολοταχώς προς την υπόγεια είσοδο των θαυμάτων και μία γυναίκα με βρόμικο δαντελένιο φόρεμα σε ερωτικό ραντεβού. Η Μάινα, με το άσεμνο λεξιλόγιό της, ένας serial killer αγοριών, το καπέλο που δίνει χώρο άφεσης στον γέροντα πατέρα από τον υιοθετημένο γιο του. Η μήνυση μιας ηλικιωμένης γυναίκας στην πετσέτα της οποίας αφόδευσε κάποια λουόμενη, και το φαλακρό κεφάλι που ψάχνει τις ξανθόμαλλες κοτσίδες του είναι λίγα μόνο από τα όσα πραγματεύονται οι αφηγητές των διηγημάτων.
Για μια ανάσα ελευθερίας μάχονται οι ήρωες του έργου, εγκλωβισμένοι σε περιβάλλοντα απανθρωπιάς και απαξίωσης. Κάποιες προσπάθειες απεγκλωβισμού οδηγούν στην καταστροφή, άλλες στον έρωτα, στη φαντασία, στο όνειρο μα και στο έγκλημα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι σημασία έχει,
αφού όταν στράφηκες προς το νερό
διέκρινες το πρόσωπό σου μόνο
και από τη γεμάτη υγρασία όχθη
δραπέτευε ο εαυτός σου.

Ήταν απόγευμα αργά,
πάντα θα είναι αργά...
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι Δημογέροντες
δεν μας δίνουν την αιτία
που οι δρόμοι της πόλης μας
μένουν κλειστοί στο σκοτάδι
για μια χρονική περίοδο.
Όταν καρποφορήσει
για καλά το σκοτάδι
τις σκιές της απόγνωσης
στα παράθυρα της ψυχής μας
ανάβουν ξανά τον Ήλιο να φωτίσει
την εξουθένωση των πραγμάτων.
Και όταν ο κοσμάκης
αρχίζει ξανά να γελά,
να τεντώνεται,
να ανασκουμπώνεται αμέριμνα
είναι η κατάλληλη στιγμή
που σβήνουν ξανά τον Ήλιο.
Οι Δημογέροντες
ποτέ δεν μας δίνουν την αιτία
που οι δρόμοι στην πόλη μας θα μείνουν
κλειστοί στο σκοτάδι
για μια ακόμη χρονική περίοδο... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Θάλεια, η Ράνια και η Ερατώ - τρεις αδερφές μπροστά σε μια σημαντική απόφαση που θα αλλάξει τη ζωή τους. Το οικονομικό αδιέξοδο και οι ισορροπίες που διαταράσσονται, η κλιματική κρίση και το φαινόμενο του θερμοκηπίου - φυτά και άνθρωποι σε μια γυάλα. Ισχυροί δεσμοί και η μνήμη που δίνει δύναμη απέναντι στην αναπόφευκτη αλλαγή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας συγγραφέας νεκρός. Ένα χαμένο χειρόγραφο και ένας άλυτος γρίφος. Δύο γυναίκες, κλεισμένες σε έναν απροσδιόριστο τόπο, καταδικασμένες σχεδόν εσαεί σε μια αναζήτηση, που δεν θα τελειώσει παρά μόνο όταν μάθουν τι είναι το Εννιά... Κάπου μακριά ακούγεται ένας λύκος...
Στο νέο του θεατρικό έργο, ο Δημήτρης Τσεκούρας επιστρέφει με ένα παράδοξο θρίλερ, που ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, τη ζωή και τον θάνατο. «Γιατί μερικές φορές τα όνειρα γλιστρούν στην καθημερινότητα και μας στοιχειώνουν», όπως τις δύο ηρωίδες του οι οποίες, έρημες αλλά και ταυτόχρονα ενωμένες με αόρατες θηλιές, μας οδηγούν σε ένα πολυπρισματικό σύμπαν και μας κάνουν συμμέτοχους σε ένα ιδιότυπο whodunit. Μόνο που εδώ στόχος δεν είναι να βρούμε κάποιον δολοφόνο, αλλά να αποκωδικοποιήσουμε έναν αριθμό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)