Η Αλέξις Μ. Ελευθερίου μας συστήθηκε πρόσφατα με τη νουβέλα της «Labirinto» (εκδ. Βακχικόν).
Επιμέλεια: Book Press
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Crime, στον σύγχρονο ευρωπαϊκό χώρο, ένα ταξίδι στον λαβύρινθο των πόλεων, της βίας τους και του αντιφατικού, πολυπρόσωπου ανθρώπινου πλάσματος που τις περιδιαβαίνει.
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Τίποτα καινούριο, αλλά πάντα κάτι καινούριο. Κάθε προσπάθεια έκφρασης που παίρνει μορφή φέρνει μαζί της μια πολυχρησιμοποιημένη βαλίτσα με ακόμα πιο χρησιμοποιημένα ρούχα και αξεσουάρ τα οποία ο κάθε δημιουργός, αλλά και ο κάθε αναγνώστης ή θεατής, θα συνδυάσει με διαφορετικό τρόπο.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Μα χάθηκα στον κόσμο των λέξεων. Αυτή είναι η ουσία, η τέχνη γενικά και η συγγραφή στην περίπτωσή μας είναι ένα ταξίδι, για να φτάσεις στον προορισμό έχεις έναν χάρτη, αυτός είναι η μέθοδος, οι συμβουλές, οι εμπειρίες, αλλά πάντα θα βγεις από τις γραμμές του, θα φτάσεις κάπου αλλού, το αλλού είναι η περιπλάνηση στον κόσμο των λέξεων που τελικά θα σε οδηγήσει στο προορισμό.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Απόλυτα. Όλα τα παραπάνω, οι σπουδές μου στην τέχνη, η αγάπη για τον κινηματογράφο, τη μουσική, το θέατρο, τη λογοτεχνία όλων των ειδών, το πάντρεμα της εικόνας και του κειμένου στο κόμικ. Το Labirinto γράφτηκε με ήχους του Άστορ Πιατσόλα, με εικόνες των Ιταλών κινηματογραφιστών και όχι μόνο αυτών, με το παιχνίδι των χρωμάτων στους πίνακες του Ντε Κίρικο και του Πόλοκ, με το κενό στα αγάλματα των «ταξιδιωτών» του Καταλάνο.
Θα σε απορρίψουν εννιά και θα σε δεχτεί ο δέκατος, έτσι γίνεται πάντα, σε κάθε δουλειά, σε κάθε δημιουργία.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Νομίζω κανένας δρόμος δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα, με ό,τι και αν καταπιάνεται κάποιος. Γράφω χρόνια, ξεκίνησα να ανοίγομαι με τους διαγωνισμούς της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και της UNESCO. Πριν λίγα χρόνια δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό της UNESCO το διήγημα και η νουβέλα μου που έλαβαν το πρώτο και το δεύτερο βραβείο αντίστοιχα, την προηγούμενη χρονιά μου ήρθε η απάντηση από το Βακχικόν για έκδοση κάποιου από τα έργα που τους είχα στείλει.
Θα σε απορρίψουν εννιά και θα σε δεχτεί ο δέκατος, έτσι γίνεται πάντα, σε κάθε δουλειά, σε κάθε δημιουργία. Σε κάποιον θα μιλήσει αυτό που έχεις κάνει, κάποιος θα θελήσει να μοιραστεί τον κόπο και το όνειρο, θα δει αυτό που βλέπεις. Τα παιδιά στο Βακχικόν το είδαν, τελικά αποφασίσαμε να εκδοθεί το Labirinto. Το άφησαν επάνω μου, να διαλέξω. Επέλεξα αυτό γιατί είχε σημασία για μένα, ήταν το πρώτο κείμενο που άνοιξα προς τα έξω στέλνοντάς το στην ΠΕΛ και λαμβάνοντας το β’ βραβείο Νουβέλας. Τους ευχαριστώ για τη δυνατότητα που μου έδωσαν, που είδαν αυτό που έβλεπα.
