Σάο Πάολο, 2005. Πολιτικά σκάνδαλα, κοινωνικές αντιθέσεις, αδιάκοπη κίνηση. Μέσα σ' αυτήν τη χαοτική αλλά γεμάτη ζωντάνια μεγαλούπολη, η Μαρία Κλαούντια, μια δυναμική Βραζιλιάνα δικηγόρος, γνωρίζει τον μυστηριώδη Ρώσο Ιβάν Ιβάνοβιτς. Για λίγες ημέρες, οι δυο τους περιπλανιούνται στους δρόμους, τα μπαρ,
τις παραλίες, σε μια σχέση που ακροβατεί ανάμεσα στην έλξη και την καχυποψία. Όσο η ένταση μεταξύ τους μεγαλώνει, η Μαρία Κλαούντια αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι πίσω από τη γοητεία και το χιούμορ του Ιβάν κρύβονται μυστικά πολύ πιο επικίνδυνα απ' ό,τι είχε φανταστεί.
Με φόντο τη μουσική του τόπου, τις πολιτικές αναταραχές αλλά και μια διεθνή αστυνομική επιχείρηση που εξελίσσεται αθόρυβα, ξεδιπλώνεται μια ιστορία όλο ένταση, ρυθμό και ανατροπές, που συνδυάζει το αστυνομικό σασπένς με τον αισθησιασμό και την ατμόσφαιρα της σύγχρονης Βραζιλίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μάιος 1938. Η νεαρή Ιαπωνίδα συγγραφέας Αογιάμα Τσίζουκο ταξιδεύει στην Ταϊβάν, προσκεκλημένη της ιαπωνικής διοίκησης του νησιού. Εκεί, θα γνωρίσει την Ταϊβανέζα Τσίζουρου, η οποία αναλαμβάνει χρέη
διερμηνέα. Μαζί της, η Αογιάμα θα γνωρίσει την αληθινή ζωή του νησιού: γραφικές διαδρομές με το τρένο, γεύσεις και αρώματα που τη σαγηνεύουν, από ρύζι με χοιρινό μπρεζέ μέχρι τσάι χειμωνιάτικου πεπονιού. Καθώς οι δυο τους έρχονται όλο και πιο κοντά, η Τσίζουκο γοητεύεται βαθιά από τη μυστηριώδη συνοδό της. Όμως, πίσω από τις ευγενικές χειρονομίες και τις ζωηρές συζητήσεις, η Τσίζουρου δείχνει αποφασισμένη να κρατήσει τις αποστάσεις της. Μια γλυκόπικρη ιστορία για τη σχέση δύο γυναικών, και μια απολαυστική εξερεύνηση του φαγητού, της γλώσσας, της ιστορίας και της εξουσίας στην Ταϊβάν, ένα λογοτεχνικό παιχνίδι που παίρνει τη μορφή μετάφρασης μιας παλιάς έκδοσης η οποία ανακαλύφθηκε ξανά μετά από καιρό.
Το μυθιστόρημα "Ταϊβάν: Ημερολόγιο Ταξιδιού" κέρδισε το Διεθνές Βραβείο Booker 2026. Είναι το μοναδικό μεταφρασμένο βιβλίο από τα μανδαρινικά κινέζικα που κατακτά τη συγκεκριμένη διάκριση, ενώ για πρώτη φορά το βραβείο πηγαίνει σε συγγραφέα και μεταφράστρια από την Ταϊβάν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ευρώπη, 2010. Μια εικοσιπεντάχρονη γυναίκα αναζητά τον δικό της βηματισμό μέσα από την αγάπη, τη φιλία, την τέχνη και το σεξ. Καθώς ταξιδεύει σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις εν μέσω καύσωνα, προσπαθεί να ορίσει την ύπαρξή της πέρα από τα κοινωνικά στερεότυπα.
Νέα Υόρκη, 1920. Η Τζουν Μάνσφιλντ Μίλερ, μια Εβραία μετανάστρια από τη Ρουμανία, ζει, μαζί με τον επίδοξο συγγραφέα Χένρι Μίλερ, μια χαοτική ζωή στο Μπρούκλιν και, αργότερα, στο μποέμ Παρίσι, όπου οι δυο τους παρασύρονται σε ένα τοξικό ερωτικό τρίγωνο με την Αναΐς Νιν - μια σύγκρουση πάθους από την οποία μόνο μία γυναίκα θα βγει αλώβητη.
Στο Η Τζουν και εγώ, τίτλος εμπνευσμένος από ποίημα του queer Σουηδού ποιητή Πολ Άντερσον, οι δύο ιστορίες διασταυρώνονται. Παρά τον αιώνα που τις χωρίζει, οι δύο γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με τους ίδιους περιορισμούς και την ίδια φλογερή ανάγκη: να ζήσουν μια ζωή αυθεντική, μετατρέποντας την καθημερινότητα σε τέχνη, σε εξερεύνηση, σε παράσταση, ή... σε μυθιστόρημα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μέσα στην καθημερινή κίνηση της πόλης, ένας νεαρός ντελιβεράς διασχίζει ατελείωτες ώρες τους δρόμους ποδηλατώντας, προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην. Κατά τις διαδρομές περισυλλογής του, βυθίζεται σε έναν εσωτερικό μονόλογο γύρω από τον συμβολικό ρόλο του αυτοκινήτου στον σύγχρονο κόσμο και τις διακρίσεις που αυτό γεννά, καταλήγοντας να το θεωρεί υπαίτιο για τη ματαίωση των ονείρων του και για το κοινωνικό χάσμα που τον απομακρύνει από τους γύρω του. Η επικίνδυνη οδύσσειά του και ο αγώνας του για δικαιοσύνη - πραγματική ή φανταστική - τον ωθούν σταδιακά πέρα από τα όρια της ηθικής σε ένα κρεσέντο αδίστακτης συμπεριφοράς και μίσους. Με γραφή πυκνή, αλληγορική και αιχμηρή, το Burnout διερευνά τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς, την ταξική ανισότητα και τη βία που υποβόσκει κάτω από τη σύγχρονη καθημερινότητα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στον δρόμο με τις καρυδιές
βαδίσαμε ξυπόλυτοι.
Στο μαγικό βουνό δεν φτάσαμε ποτέ.
Πόσο σκοτεινή η νύχτα,
ασέληνη,
μας γράπωσε σφιχτά από τα μαλλιά.
Μαύρο μαργαριτάρι το φεγγάρι μας,
χιλιοσπασμένο,
τα θρύψαλά του κόλλησαν
στον κερατοειδή.
Σταθήκαμε ημιτελείς· οι άλλοτε μοιραίοι.
Από τα βάθη της Κόλασης αντηχούσαν
οι υλακές των σκύλων.
Γάβγιζαν στα ετοιμόρροπα συναισθήματα,
γάβγιζαν στα σκοτεινά περάσματα.
Από τα έγκατα των σωμάτων
βρυχήθηκε κραυγή, κραυγών:
«Σε τι να πιστέψουμε; Σε τι;»
Μα η αγάπη είναι ένας ιαγουάρος από τον Παράδεισο.
Γεννιέται κάθε φορά από τις στάχτες του.
Με πάθος σε κοιτάζει
όταν του στρίβεις το μαχαίρι στην κοιλιά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΠΟΙΗΤΡΙΑ

Ι.
Έγραφε.
Της είπαν:
όχι έτσι.
Τα ποίηματά της τα είπαν «ευαίσθητα»,
όχι αληθινά.
Της ζήτησαν όνομα αντρικό
για να ακουστεί σοβαρά η φωνή της
Της φόρεσαν ψευδώνυμο
Οι λέξεις της
έσπαγαν ράφια και χρόνο.
Γιατί η γραφή
δεν έχει φύλο-
μόνο σκιές
που τη φοβούνται.
Και περνούσαν αιώνες...
ΙΙ.
Στις σελίδες της
η θάλασσα φορούσε μαλλιά
και τα δάχτυλά της έπλεκαν φεγγάρια.
Η καρδιά της γινόταν ποτάμι
που δεν ήθελε όρια,
και τα μάτια της -
καθρέφτες αθέατοι,
ανέφεραν μυστικά.
Οι λέξεις της αναπνοές
που ζητούν να ακουστούν
Οι λέξεις της σφυρίζουν στον άνεμο
Κανονικό ρεφρέν
Ξανά και ξανά
Η γυναίκα
Είναι μοτίβο.
[Από την έκδοση]

Σ' αγαπώ τόσο πολύ,
που νομίζω ότι το κελαηδούν τα πουλιά.
Τα σύννεφα το γράφουν αχνά
μες στο λευκό τους χρώμα.
Τα νερά της λίμνης κυκλικά το σχηματίζουν
και τα παιδιά το ψιθυρίζουν, γελώντας, το ένα στο άλλο.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γηρατειά. Μια απόλυτα φυσική διαδικασία ζωή κάθε ανθρώπου, για την οποία, όμως, κανείς δεν θέλει να μιλάει. Καθώς γερνάμε, χάνουμε τον ενθουσιασμό, την αξιοπρέπεια, την ελπίδα, γινόμαστε αόρατοι. Ή μήπως όχι; Η αόρατη γυναίκα και άλλες ιστορίες προσφέρει στον αναγνώστη ένα προσωπικό ταξίδι στο οποίο θα βρεθεί αντιμέτωπος με όλα εκείνα που δεν ειπώθηκαν, με όσα αποσιωπούνται, με τη σταδιακή και οδυνηρή εξαφάνιση ενός ανθρώπου. Ιστορίες για μια γυναίκα που διαχειρίζεται τα συναισθηματικά βάρη της οικογένειας, για τον θάνατο μιας μητέρας, για την αρρώστια ενός συζύγου. Γραμμένα από μια δυναμική, γυναικεία σκοπιά, με ειλικρίνεια και ευαισθησία, τα διηγήματα της Σλάβενκα Ντράκουλιτς μας καλούν να επανεξετάσουμε τη σχέση μας με τους αγαπημένους μας, τους γονείς, τους παππούδες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια γυναίκα σε φυγή, μια ζωή σε αποσύνθεση. Η Γκοράνα Χράμπροβ, μια νεαρή αρχιτέκτονας που το όνομά της σημαίνει «θάρρος», εγκαταλείπει τα πάντα πίσω της μετά από μια απώλεια που τη στοιχειώνει.
Στο κατώφλι μιας ψυχολογικής κατάρρευσης, γράφει ένα γράμμα. Καθώς περιπλανιέται ανάμεσα σε πόλεις, οικογένεια και αναμνήσεις, προσπαθεί να συγκρατήσει τα κομμάτια μιας ταυτότητας που διαλύεται.
Όταν όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί για εκείνη στο Ζάγκρεμπ, η επιστροφή στη γενέτειρά της και στην ετοιμοθάνατη μητέρα της δεν προσφέρει λύτρωση, αλλά μια βουτιά σε ένα παρελθόν γεμάτο αλλόκοτους συγγενείς και ανοιχτά τραύματα, που τη φέρνουν αντιμέτωπη με το θεμελιώδες ερώτημα: Μπορούμε τελικά να σχεδιάσουμε μια ζωή θωρακισμένη από τον πόνο;
Μια ιστορία ενοχής, άρνησης και επιβίωσης· ένα μυθιστόρημα σκοτεινό, για τα όρια της ευθύνης, την ψευδαίσθηση του ελέγχου και το τίμημα της ελευθερίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)