Μια φινετσάτη γυναίκα ερωτεύεται έναν βοσκό, ένας άντρας τρώει παγωτό για να πεθάνει, μια εργαζόμενη αποφασίζει να ξυρίσει το κεφάλι της προκειμένου να κρατήσει τη δουλειά της, ένας ασφαλιστής νομίζει πως διέπραξε φόνο μετά από ένα one night stand, μια γυναίκα σκέφτεται να γίνει οικογένεια με ένα ζευγάρι γκέι άντρων, ένας αστυνομικός των ΜΑΤ δέχεται επίθεση από την πρώτη του αγάπη κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, ένας άντρας σπρώχνει απαλά τη σύζυγό του από το μπαλκόνι επειδή δεν την αντέχει.
Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους ήρωες και αντιήρωες των είκοσι έξι νουάρ ιστοριών του Παλμαρέ, οι οποίες εκτυλίσσονται σαν ταινίες μικρού μήκους, άλλοτε δραματικές και άλλοτε κωμικές. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή. Με λόγο μεστό, η συγγραφέας σκιαγραφεί χαρακτήρες που πορεύονται παράλληλα ή συγκρούονται μετωπικά, πάντα έξω από το κάδρο της "κανονικότητας", με φόντο έρωτες, σεξ και συμπερίληψη, συζυγοκτονίες και από τα δύο φύλα, ακραία φτώχεια, ακρωτηριασμούς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δέκα -ή και παραπάνω- γυναίκες, δέκα ιστορίες. Η Μαίρη φροντίζει την ετοιμοθάνατη μητέρα της, αλλά δεν είναι τρυφερή με τον πατέρα της. Η Σελάνα αναζητά τον εαυτό της μέσα στον κόσμο. Η Σούλα είναι μια σεξεργάτρια που παλεύει να ξεφύγει από το σεξ. Η Ακυλίνα θέλει να παντρευτεί, ενώ η Γεωργιάννα όχι. Η Ελένη έχει κάνει μαστεκτομή και κρυώνει. Η Ειρήνη εξομολογείται το situationship της. Η Κατερίνα παίζει με ένα πάνινο πουλί, επειδή ο εγκέφαλός της δεν οξυγονώθηκε αρκετά στη γέννα. Η Μαρία και η Ευδοκία φροντίζουν τη γειτονιά. Η Ευτυχία δεν ξέρει να πει αν είναι ευτυχισμένη, μόνο πως τρώει ένα χέρι ξύλο.
Στο Φύλο ασθενές - 10 ιστορίες για 10 γυναίκες, ηρωίδες σύγχρονες αλλά και παλαιότερων γενιών κάνουν αυτό που έχουν μάθει από τις μανάδες τους: ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, αντιστέκονται. Είναι όμως αυτό πάντα εφικτό; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ουκρανία, 2022. Μετά τη ρωσική εισβολή στα ουκρανικά εδάφη, ο διεθνής Τύπος σπεύδει να μετρήσει νεκρούς και τραυματίες, να καταγράψει στρατηγικές, να κάνει προβλέψεις. Τι συνέβη όμως στους πολίτες της χώρας; Τι απέγιναν οι γυναίκες; Γυναίκες που ήρθαν αντιμέτωπες με την ατέρμονη βία του πολέμου. Κάποιες αναγκάστηκαν να σωπάσουν, άλλες έχασαν τους αγαπημένους τους, μερικές δεν το έβαλαν κάτω και κατάφεραν να επιβιώσουν, άλλες κατέρρευσαν.
Σε όλες αυτές έρχεται να δώσει φωνή η Γιούλια Ιλούχα, φωτίζοντας σε σαράντα σύντομα διηγήματα την επίδραση του ρωσο-ουκρανικού πολέμου στις ψυχές των απλών ανθρώπων. Μέσα από θραύσματα ζωής ποιητικά, με πρωταγωνιστές ανώνυμους, αυτές οι συναισθηματικά φορτισμένες αφηγήσεις, που κινούνται ανάμεσα στον πόνο και τη χαρά, έρχονται να τονίσουν ένα μήνυμα αντιπολεμικό, άχρονο και οικουμενικό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ιούνιος 1989. Μια ελληνική οικογένεια. Δηλαδή, ένα κουτί ερμητικά κλειστό. Το ένα πρόσωπο καθρεφτίζεται στο άλλο. Ο πατέρας στη μάνα του, η κόρη στον πατέρα της, η μάνα στη δική της μάνα. Με τις μέρες, τους μήνες, τα χρόνια, αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους, στις εκφράσεις, στις κινήσεις, στις λέξεις. Και, προπαντός, στις βαθύτερες σκέψεις. Παίρνει ο ένας απ’ τον άλλον. Διαφορετικά τα δοχεία, αλλά συγκοινωνούντα. Άλλη μορφή, μα ίδιο το πολύπλοκο περιεχόμενο. Και δεν το παραδέχονται.
Φωνάζουν πως είναι αλλιώτικοι. Συγκρούσεις, μεγάλες καταστροφές, συγκινητικές παρηγορίες, αναπάντεχα γκρεμίσματα, ονειρικοί έρωτες, διαψεύσεις, χαρούμενες συνευρέσεις και ετεροχρονισμένες μεταμέλειες. Κι όμως, ο καθρέφτης συνεχίζει να δείχνει πανομοιότυπα τα διαφορετικά. Ναι, η οικογένεια είναι ένα κουτί ερμητικά κλειστό. Κανείς δεν ξεφεύγει. Όσα χρόνια κι αν περάσουν.