Με δυνατότητα λήψης αρχείου

Πιστεύουν πάντα οι πολλοί πως είναι για την άλλη,
για την απέναντι πλευρά, του φράχτη πιο μεγάλη.
Η ευτυχία κι χαρά, οι άλλοι άπου έχουν,
πως πάντα το καλύτερο, οι άλλοι το κατέχουν.
&
Απού γυρεύει τα πολλά και στα πολλά καθόταν,
στο τέλος λίγα θα βαστά, απ’ όσα θα καυχιόταν.
Και ο καιρός γυρίσματα, να ξέρει πως θα έχει,
απ’ τα ψηλά στα χαμηλά, μισή στιγμή απέχει. (Από τον εκδότη)

Με αφορμή τον άξονα του πλανήτη
προσπάθησα να αποδώσω τη μορφή
των ανθρώπων που κάθονται
πάνω σε αυτόν.
Τα υλικά μου:
εγκάρσια κομμένοι προβληματισμοί δέντρων,
ζυγαριά που μετρά την αιώρηση,
καρυδότσουφλα από γνώσεις παιδιών.
Το κίνητρό μου:
να τους προτείνω
μία βιωματική προσέγγιση του χρόνου
και να γιομίσω αγάπη τον εσωτερικό χώρο
του περιγράμματός τους.
Το αποτέλεσμα:
είναι καλλιτεχνικό.
Μοιάζει με ποίημα - αλλά δεν είναι.
Μοιάζει με πίνακα - αλλά δεν είναι.
Μοιάζει με εμένα - αλλά δεν είμαι.
Το σίγουρο είναι πως αυτή η κατασκευή
ανασαίνει και μόνη της.
(Από τον εκδότη)

Ένας γιος χάνει τον πατέρα του. Πώς μπορεί άραγε να συνεχίσει μετά από μια τέτοια απώλεια; Και τι είναι αυτό που απομένει όταν καταλαγιάζει το πένθος;
Στο αφήγημα Μου πέθανες, ο συγγραφέας μοιράζεται με τους αναγνώστες την απουσία του πατέρα του, τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας, τις τελευταίες στιγμές, και τη σιωπή που ακολουθεί κι έρχεται να σκεπάσει τα πάντα.
Την ώρα που στρώναμε το τραπέζι, ήμασταν πέντε:
ο πατέρας μου, η μητέρα μου, οι αδελφές μου
κι εγώ. Έπειτα, η μεγαλύτερη αδελφή μου
παντρεύτηκε. Έπειτα, η μικρότερη αδελφή μου
παντρεύτηκε. Έπειτα, ο πατέρας μου πέθανε.
Σήμερα, την ώρα που στρώνουμε το τραπέζι, είμαστε πέντε,
εκτός από τη μεγαλύτερη αδελφή μου που είναι
στο σπίτι της, εκτός από τη μικρότερη αδελφή μου
που είναι στο σπίτι της, εκτός από
τον πατέρα μου, εκτός από τη χήρα μητέρα μου.
Ο καθένας τους είναι μια άδεια θέση σε αυτό το τραπέζι
όπου τρώω μόνος. Όμως θα είναι πάντα εδώ.
Την ώρα που στρώνουμε το τραπέζι, θα είμαστε πάντα πέντε.
Όσο ένας από μας είναι ζωντανός,
θα είμαστε πάντα πέντε. (Από τον εκδότη)

Μια γυναίκα παντρεμένη πηγαίνει κάθε πρωί πριν από τη δουλειά της σε ένα καφέ. Για όσο διαρκεί μια σύμβαση έργου. Στα λίγα λεπτά που βρίσκεται εκεί, βιώνει μια άλλη πραγματικότητα· μια έντονη έλξη για έναν άνδρα που εργάζεται εκεί. Ζει μια μικρή ερωτική ιστορία - έναν ανεκπλήρωτο έρωτα μιας ανάσας.
Αυτό το βίωμα την ταρακουνά. Ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια της την ίδια της τη ζωή. Αποκαλύπτει τις ρωγμές που της έχουν προκληθεί από τη στεγνή καθημερινότητα, την απώλεια σύνδεσης με τον ίδιο της τον εαυτό, τη μοναξιά.
Τα συναισθήματά της, αντιφατικά· ενοχή, δισταγμός, επιθυμία, εμμονή. Θα βρει, άραγε, τη δύναμη να αντισταθεί σ’ ένα βλέμμα όπου καθρεφτίζεται η γυναίκα που υπήρξε κάποτε, εκείνη που χάθηκε μες στον χρόνο και στο ατέρμονο των «πρέπει»; (Από τον εκδότη)

Ο πολυπρόσωπος καθωσπρεπισμός μου
θέλοντας τη θλίψη θηλιασμένη και
λανθάνουσα τη θλάση και
το θάρρος θαλερό
έσβηνε ενθουσιωδώς κάθε προσπάθεια σμίλευσης
εκείνου του ποιήματος για το σαράκι που
επέμενε ενθουσιωδώς να σκαλίζει χαίνουσες σιωπές
σπρώχνοντας τα ροκανίδια
κάτω απ' το χαλάκι της εξώπορτας (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

1774 O πλοίαρχος Τζέιμς Κουκ αποβιβάζεται στο Νησί του Πάσχα.
1821 H ελληνική επανάσταση ξεσπά στα Βαλκάνια.
1920 H Θράκη απελευθερώνεται από τους Βούλγαρους.
1922 H απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.
1942 Mία μέρα στην Αθήνα της γερμανικής κατοχής.
1990 Ένα μικρό κορίτσι μεγαλώνει στο Ρέθυμνο.
2001 Μία νέα φοιτήτρια φτάνει στην ακριτική Κομοτηνή.
2020 Ένας γάτος βλέπει την καραντίνα με τα δικά του μάτια, και άλλα πολλά...

Δεκαοκτώ ιστορικά ενσταντανέ, δεκαοκτώ στιγμές στον χωροχρόνο αποτυπώνουν τα διηγήματα της συλλογής. Η συγγραφέας επιλέγει στιγμιότυπα όχι μόνο από το παρελθόν, αλλά και από τη σύγχρονη ζωή και τις δικές της εμπειρίες, και τα μοιράζεται μαζί μας, σε μία ποικιλόμορφη, πρωτότυπη και πολυδιάστατη συλλογή ιστορικών και μη διηγημάτων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)