Κουράστηκα να περπατώ σ’ αυτήν τη χώρα
Είναι καιρός να λογαριάσουμε τα χρόνια μας
Και να μιλήσουμε με την ψυχή μας σαν να πίναμε νερό
Γιατί αύριο μπορεί και να ’ναι αργά, χωρίς να μπορούμε
Να πούμε πλέον τα δικά μας λόγια, προχθές
Ένα ποίημα μ’ έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια
Και τράβηξε για τη θάλασσα όπως οι νεογέννητες χελώνες

Πιο πέρα το δάσος με τα θαμμένα πεύκα που, δεν μπορούσαν
Να μαζέψουνε το φως του απογεύματος και οι μαυρόγυπες
Δεν βρίσκαν’ τις φωλιές τους και μαύροι κύκνοι το ποτίζανε
Καθώς περνούν τα χρόνια λιγόστεψαν οι φωνές
Του φθινοπώρου, βλέπεις τη θάλασσα με άλλα μάτια
Το αποτύπωμά σου στην άμμο γίνεται βαρύ, όλο και πιο βαρύ
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Βίκτορ Μολίνα, ένα αγόρι που μεγάλωσε στο Ιλόκος των Φιλιππίνων με τη μητέρα και τον αδερφό του, ένιωσε τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα γύρω στην ηλικία των δέκα. Για ένα άλλο αγόρι. Τώρα, στα σαράντα του χρόνια, μοιράζεται το ταξίδι της ζωής του, ένα ταξίδι με ενδιάμεσους σταθμούς τα ηθικά διλήμματα, την απώλεια, την προσωπική αφύπνιση.
Οι "Χαρταετοί μέσα στη νύχτα", ένα queer αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Μπλέιζ Κάμπο Γκακόσκος, είναι ένα βιβλίο συγκινητικό, πολυσύνθετο και μοναδικό, όπως άλλωστε και κάθε ταξίδι αυτεπίγνωσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μετά τον θάνατο της συζύγου του, ο ξυλουργός Μπενγκτ ζει σαν σκιά του εαυτού του. Η σχέση του με τη δεκατριάχρονη κόρη του δοκιμάζεται. Όταν εκείνη σταματά το πιάνο αποφασίζοντας να αφιερωθεί στην ποίηση, ο Μπενγκτ αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο δάσκαλος δημιουργικής γραφής την εκμεταλλεύεται. Η εμμονή του τον οδηγεί σε παρακολουθήσεις και ελέγχους, πυροδοτώντας την παράνοια.
Ο Γιέσπερ Λάρσον παρασύρει τον αναγνώστη σε μία άβυσσο που ελλοχεύει διαρκώς κάτω από τη φαινομενική κανονικότητα, θίγοντας θέματα όπως η ανδρική ταυτότητα, οι ταξικές ανισότητες και η ανάγκη για επικοινωνία. Ένα εσωτερικό ταξίδι στη μοναξιά και τον φόβο, ένα αμείλικτο, πολυεπίπεδο έργο της σύγχρονης σουηδικής λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε ένα γυμνάσιο της Λευκωσίας, μισό σχεδόν αιώνα μετά την τουρκική εισβολή και λίγο πριν την πανδημία του κορονοϊού, τρεις έφηβοι, ένα αγόρι και δύο κορίτσια, εμπλέκονται σε ένα πειθαρχικό παράπτωμα που τους φέρνει αντιμέτωπους με τις συνέπειες των πράξεών τους. Θα τους επιβληθεί φυσικά η προβλεπόμενη από τους σχολικούς κανονισμούς ποινή, κάποιες ημέρες αποβολής, αλλά και το δικαίωμα εξαγοράς της με προσφορά εργασίας κοινωνικής ωφέλειας, δυνάμει ενός πιλοτικού προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας.
Τα τρία παιδιά θα βρεθούν για λίγο έξω από τον κλειστό και προστατευμένο κόσμο του σχολείου τους και θα έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με νέες, άγνωστες καταστάσεις, με μια διαφορετική πραγματικότητα, όπου θα ακούσουν και θα μάθουν, θα δώσουν και θα πάρουν, βυθίζοντας τους εαυτούς τους σε μια πρωτόγνωρη για αυτά ώσμωση ιδεών και εμπειριών.
Επιστρέφοντας στο σχολείο τους, θα αισθανθούν πιο ώριμα και πιο έτοιμα από ποτέ να κάνουν το επόμενο βήμα, να υιοθετήσουν πιο θετικές σκέψεις και να πάρουν κρίσιμες για τη ζωή τους αποφάσεις, μπαίνοντας σε έναν δρόμο γλυκόπικρο, ταραχώδη και απρόβλεπτο. Αυτόν που οδηγεί στην ενηλικίωση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δύο αδελφάκια παίζουν με την καθιστή αρκούδα, ενώ θα έπρεπε να διαβάζουν τα μαθήματά τους. Ακούγονται βήματα. Η αδελφή τους έρχεται να τα ελέγξει. Ο Λευτέρης κρύβει βιαστικά το παιχνίδι κάτω από το κρεβάτι. Ο Μουσταφά το βάζει στην ντουλάπα και την κλειδώνει. Γρήγορα γρήγορα στρώνονται στο γραφείο τους και κάνουν πως μελετούν. Η Γιωτούλα φεύγει ικανοποιημένη για να ενημερώσει τη μητέρα. Όταν η πόρτα κλείσει και μείνουν οι δυο τους ξανά, ο Λευτέρης θα ψάξει για το παιχνίδι, όμως δεν θα το βρει...
Οι ήρωες κουβαλάνε αναμνήσεις φτιαγμένες από μoβ υλικά. Άλλοτε εμφανίζονται τα επεισόδια της ζωής του ενός, άλλοτε του άλλου, ορισμένα από την παιδική ηλικία. Τα παθήματα, η μνήμη του Μουσταφά και του Λευτέρη, κείνο που τον τρώει, κείνο που τον σώζει. Είναι ευχή και κατάρα οι τόσοι αξιόπιστοι επιζήσαντες. Ίσως και τίποτα από τα δυο. Ένας εαυτός, δισυπόστατος, που αισθάνεται. Επειδή θυμάται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Αλί, ένας Βούλγαρος μετανάστης, και η Μουνιρέ, η γυναίκα με τα γαλανά μάτια, ζουν έναν μεγάλο έρωτα κόντρα στις δυσκολίες και τις προκαταλήψεις. Μαζί, παλεύουν να χτίσουν μια ζωή με αξιοπρέπεια, από το βαγονένιο σπίτι δίπλα στο ποτάμι μέχρι τις εξορίες και τις περιπλανήσεις.
Μέσα από τα μάτια του γιου τους, ξεδιπλώνονται οικογενειακές αναμνήσεις, οδυνηρές απώλειες αλλά και στιγμές αγάπης που γίνονται το καταφύγιο σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις.
Ένα ταξίδι νοσταλγίας και ελπίδας, το οποίο μας θυμίζει ότι ακόμα και στις πιο δύσκολες περιόδους, η ανθρώπινη ψυχή βρίσκει τον τρόπο να ανθίσει. Μέσα από ένα χρονικό μνήμης, ξετυλίγεται μια ιστορία δύναμης και θάρρους, που μόνο μεγάλη θα μπορούσε να είναι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η "Μεγάλη ιστορία" τιμήθηκε το 2000 με το Βραβείο Γλώσσας της Ένωσης Συγγραφέων Τουρκίας και είναι το πρώτο βιβλίο του που κυκλοφορεί στα ελληνικά.

Η Σοφία, μια νεαρή ηθοποιός, θα είχε μπροστά της μια λαμπρή καριέρα στο Ρίο ντε Τζανέιρο, αν δεν ερχόταν αντιμέτωπη με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ύστερα από μια επεισοδιακή σχέση με τον Κάρλος, έναν πασίγνωστο θεατρικό συγγραφέα, και μερικές ακόμα επώδυνες εμπειρίες, φαίνεται να έχει χάσει τον έλεγχο της ζωής της. Η μόνη λύση για εκείνη είναι να εκδικηθεί τους άντρες που την πλήγωσαν. Ξεκινάει, λοιπόν, να βάλει σε εφαρμογή το σχέδιό της. Θα καταφέρει άραγε να βρει τη λύτρωση που τόσο αποζητά;
Μια αφοπλιστική ιστορία για την κακοποίηση και τις συνέπειές της. Για τα τραύματα που μένουν ανοιχτά, την ενοχή και την απεγνωσμένη προσπάθεια να περισώσει κανείς ό,τι έχει απομείνει. Στη σκόνη, η Μοργκάνα Κρέτζμαν θίγει καίρια κοινωνικά ζητήματα χωρίς εξωραϊσμούς, και οδηγεί τον αναγνώστη σε μια τολμηρή περιπλάνηση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, χαρίζοντάς του ένα απρόσμενο τέλος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)